Μεγαλώνοντας, αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως οι άνθρωποι δε μας πληγώνουν πάντα επίτηδες. Κάποιες φορές, ναι. Τις περισσότερες όμως απλώς κουβαλούν πράγματα που δεν ξέρουν πώς να πουν. Κι άλλες φορές, δεν τους έμαθε κανείς πώς να αγαπούν σωστά. Ή πώς να μένουν.
Οι σχέσεις δεν είναι παραμύθια. Δεν είναι συνεχόμενα γέλια και αγκαλιές. Είναι στιγμές αμηχανίας. Είναι παρεξηγήσεις. Είναι εκείνα τα «καλά είμαι» που κρύβουν ολόκληρες ιστορίες. Είναι βλέμματα που ζητούν κατανόηση και λέξεις που βγαίνουν λάθος, όχι από κακία αλλά από φόβο.
Η φιλία δεν είναι να είσαι πάντα διαθέσιμος μόνο στις χαρές. Είναι να μένεις όταν ο άλλος γίνεται δύσκολος. Όταν κουράζεται. Όταν απομακρύνεται. Είναι να μην εξαφανίζεσαι με την πρώτη σιωπή. Να μην παρεξηγείσαι εύκολα. Να μη ζητάς εξηγήσεις σε κάθε απόσταση. Γιατί καμιά φορά οι άνθρωποι απλώς προσπαθούν να αναπνεύσουν και δεν τους περισσεύουν λέξεις.
Έμαθα πως όλοι κουβαλάμε έναν εσωτερικό κόσμο γεμάτο ρωγμές. Πληγές που δεν έκλεισαν ποτέ σωστά. Φόβους που έγιναν άμυνες. Και συχνά, αυτό που μοιάζει αγένεια είναι απλώς εξάντληση. Αυτό που μοιάζει αδιαφορία είναι ανάγκη για χώρο. Αυτό που μοιάζει απόσταση είναι τρόπος επιβίωσης.
Το να καταλαβαίνεις τους άλλους είναι πράξη ωριμότητας. Δε σημαίνει να τους δικαιολογείς πάντα. Σημαίνει να μη βιάζεσαι να κρίνεις. Να μην κάνεις τον εαυτό σου μέτρο όλων των πραγμάτων. Να θυμάσαι πως ο καθένας κουβαλά διαφορετικό βάρος και αντέχει αλλιώς. Και πως οι αληθινές σχέσεις δε φτιάχνονται με likes και γρήγορα μηνύματα. Φτιάχνονται με παρουσία. Με υπομονή. Με το να ακούς χωρίς να περιμένεις τη σειρά σου να μιλήσεις. Με το να μη μικραίνεις τον πόνο του άλλου επειδή εσύ «τα περνάς χειρότερα». Δεν είναι διαγωνισμός η δυσκολία.
Υπάρχουν φιλίες που αραιώνουν. Άνθρωποι που χάνονται για μήνες. Κι αυτό πονάει. Αλλά έμαθα πως όσοι αξίζουν, επιστρέφουν με τον τρόπο τους. Και πως οι σχέσεις που αντέχουν στη σιωπή είναι συνήθως οι πιο δυνατές.
Ζούμε σε έναν κόσμο που αντικαθιστά εύκολα ανθρώπους. Που μπερδεύει τη σύνδεση με την κατανάλωση. Που βαριέται γρήγορα και φεύγει εύκολα. Μέσα σε όλα αυτά, το να επιλέγεις να νοιάζεσαι είναι σχεδόν επαναστατικό.
Δεν είναι αυτονόητο να μένεις.
Δεν είναι αυτονόητο να προσπαθείς.
Δεν είναι αυτονόητο να αγαπάς ανθρώπους με τις σκιές τους.
Κάποτε πίστευα πως οι σχέσεις χρειάζονται μεγάλες χειρονομίες. Τώρα ξέρω πως χρειάζονται χαρακτήρα. Χρειάζονται ειλικρίνεια. Χρειάζονται ανθρώπους που ξέρουν να λένε «συγγνώμη» και «είμαι εδώ», χωρίς πολλά λόγια.
Ίσως τελικά αυτό να είναι η φιλία. Όχι να ταιριάζετε πάντα. Αλλά να αντέχετε ο ένας τον άλλον. Να βλέπεις τον άλλον όπως είναι και να μένεις. Κι αυτό, στις μέρες μας, είναι πράξη αγάπης.
Συντάκτης: Σοφία Γεωργούλα
