Τα τελευταία χρόνια συμβαίνει κάτι περίεργο στην αγορά εργασίας. Σιγά σιγά η δουλειά δεν περιορίζεται μόνο σε αυτό που προσληφθήκαμε να κάνουμε αλλά μαζί με τα καθήκοντά μας έρχεται και η απαίτηση να εμφανιζόμαστε στα social media της εκάστοτε δουλειάς.
Μπορεί ο εργοδότης σου να σου ζητήσει να κάνεις ένα χιουμοριστικό βίντεο στο instagram, ένα trend στο TikTok, ή έναν χορό μπροστά από τον πάγκο, το γραφείο ή το ταμείο. Γενικά οτιδήποτε μπορεί να προσφέρει περισσότερους θεατές σε σχέση με το τι έχει να παρουσιάσει η κάθε δουλειά. Σίγουρα δεν υπάρχει κανένα θέμα αν το κάνει κάποιος με χαρά και αν του αρέσει η κάμερα. Αν νιώθεις δηλαδή ότι παίζεις και διασκεδάζεις, τότε όλο αυτό όντως μπορεί να είναι μια ωραία εμπειρία. Μπορεί να φέρει γέλιο και να δημιουργήσει μια πιο ανθρώπινη εικόνα για την επιχείρηση. Το πρόβλημα όμως είναι όταν αυτό παύει να είναι επιλογή και πρέπει να γίνει υποχρεωτικά.
Σίγουρα οι περισσότεροι στις μέρες μας έχετε ακούσει την κλασική ατάκα «Έλα μωρέ, πώς κάνεις έτσι; Όλοι συμμετέχουμε… Δείξε λίγο ομαδικό πνεύμα..» και διάφορες άλλες τέτοιες φράσεις από τον υπεύθυνο σας ή τον ίδιο τον εργοδότη σας. Τι κάνεις λοιπόν όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτό; Νομίζω πως έτσι ξαφνικά με αυτόν τον τρόπο βρισκόμαστε μπροστά σε μια κάμερα και παίζουμε έναν ρόλο που δεν έχουμε καν διαλέξει.
Αν το δούμε αντικειμενικά άλλο πράγμα είναι η εργασία και άλλο η δημόσια έκθεση. Δεν αισθάνονται όλοι άνετα να εμφανίζονται στο διαδίκτυο. Κάποιοι άνθρωποι είναι πιο εσωστρεφείς, ενώ άλλοι θέλουν να κρατούν τη ζωή τους ιδιωτική. Μπορεί κάποιος να νιώθει αμηχανία μπροστά στην κάμερα και θεωρώ πως αυτό δεν θα έπρεπε να είναι καν συζητήσιμο. Υπάρχουν και άνθρωποι που πολύ απλά δεν θέλουν το πρόσωπό τους να κυκλοφορεί σε βίντεο που μπορεί να μείνουν για πάντα στο ίντερνετ και αυτό εξίσου θα πρέπει να είναι σεβαστό.
Το ότι κάποιος δουλεύει σε έναν χώρο δεν σημαίνει ότι παραχωρεί και την εικόνα του για διαφημιστική χρήση. Γιατί στην ουσία αυτό συμβαίνει, ο εργαζόμενος γίνεται μέρος της προβολής της επιχείρησης και αυτή η προβολή έχει αξία. Οι εταιρείες επενδύουν χρήματα για να δημιουργήσουν περιεχόμενο στα social media. Πληρώνουν δημιουργούς και influencers. Όταν όμως το περιεχόμενο αυτό πέφτει στις πλάτες του προσωπικού και παρουσιάζεται σαν κάτι «χαλαρό» ή «για πλάκα», μετατρέπεται αυτόματα σε πίεση.
Πιστεύω πως όλοι συμφωνούμε ότι είναι άδικο να συνδέεται έμμεσα η συμμετοχή του προσωπικού με το αν κάποιος είναι συνεργάσιμος, αν έχει καλή διάθεση ή αν «δένει με την ομάδα». Γιατί έτσι παύει να θεωρείται εθελοντική και γίνεται μια μορφή κοινωνικής υποχρέωσης μέσα στον χώρο εργασίας. Προφανώς και δεν έχουν όλοι την ίδια σχέση με τη δημόσια εικόνα τους, ούτε όλοι την ίδια άνεση να γίνουν μέρος ενός βίντεο που θα το δουν εκατοντάδες ή χιλιάδες άνθρωποι. Κάποιοι θέλουν απλώς να κάνουν καλά τη δουλειά τους και να επιστρέψουν στη ζωή τους χωρίς δημόσια προβολή. Όταν λοιπόν κάποιος αρνηθεί κάτι τέτοιο δεν πάει να πει ότι δεν έχει ομαδικό πνεύμα, αλλά ότι βάζει όρια.
Μια υγιής επαγγελματική σχέση βασίζεται στον σεβασμό αυτών των ορίων. Όπως κανείς δεν θα έπρεπε να πιέζεται να μιλήσει δημόσια αν δεν θέλει, έτσι δεν θα έπρεπε να πιέζεται να εμφανιστεί σε ένα βίντεο. Είναι ξεκάθαρη επιλογή του καθενός μας!
Το ζήτημα αγαπημένοι μου δεν είναι τα social media. Τα social media είναι απλώς ένα εργαλείο της εποχής μας το οποίο σαφώς και βοηθάει στην προβολή της εικόνας μιας επιχείρησης. Το ζήτημα είναι κάτι βαθύτερο… η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην επαγγελματική υποχρέωση και την προσωπική ελευθερία.
Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για τη σκηνή. Άλλοι προτιμούν να βρίσκονται πίσω από αυτήν. Και οι δύο είναι εξίσου πολύτιμοι. Η καλή δουλειά δεν μετριέται από το πόσο άνετα χορεύεις μπροστά στην κάμερα, αλλά από το πόσο καλά κάνεις αυτό για το οποίο προσλήφθηκες. Αυτό λοιπόν δεν θα έπρεπε να διαπραγματεύεται!
Συντάκτης: Ασημίνα Μαραγκού
