Η φράση «Θέλω χώρο» σε μια σχέση είναι από αυτές που πέφτουν σαν μικρός μετεωρίτης. Δεν ξέρεις δηλαδή αν θα φωτίσει τον ουρανό ή αν θα ανοίξει κρατήρα. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πάντα απειλή· κάποιες φορές τη λέμε γιατί έχουμε την ανάγκη να θυμηθούμε ποιοι είμαστε έξω από το «εμείς». Το μαζί που λέμε δε σημαίνει λιώσιμο ούτε να γίνουμε ένας άνθρωπος με δύο σώματα. Μαζί είναι να συναντιόμαστε ξανά και ξανά, με τις σιωπές και τα όνειρά μας. Να κρατάμε το φως μας ζωντανό και να επιστρέφουμε από επιλογή και όχι από φόβο, όλο και πιο συνειδητά κάθε φορά.
Υγιής προσωπικός χώρος, για παράδειγμα, είναι όταν θέλω να πάω μια βόλτα μόνη μου, να δω μια φίλη, να χαθώ σε ένα βιβλίο χωρίς να απολογούμαι. Το ίδιο ισχύει όταν εκείνος κλείνει την πόρτα για να δουλέψει, να σκεφτεί, να παίξει μουσική, και εγώ δεν το μεταφράζω ως απόρριψη. Σαν να λέμε «σε αγαπώ και χρειάζομαι λίγο χρόνο για μένα». Εκεί υπάρχει ένα είδος διαφάνειας. Η συμφωνία δηλαδή ότι θα ξανασυναντηθούμε το βράδυ στο ίδιο τραπέζι για να πούμε τις σκέψεις μας και τα νέα μας. Τέτοιες κινήσεις από ένα ζευγάρι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν τίποτα άλλο παρά σαν υγιής απόσταση μεταξύ τους.
Θα μπορούσε αυτό να θεωρηθεί απομάκρυνση όταν ο χώρος που ζητάμε από τον άλλον λειτουργεί σαν τοίχος. Όταν λες «θέλω χώρο» και οι μέρες περνούν χωρίς καμία διάθεση για σύνδεση, όταν λες «θέλω χώρο» και δεν το συνοδεύεις από καμία διαβεβαίωση τύπου «είμαι ακόμα εδώ», τότε ο προσωπικός χώρος γίνεται απόσταση. Δε γίνεται ο ένας να περιμένει και ο άλλος να αποφεύγει. Γιατί ο χρόνος από μόνος του δεν είναι αυτός που πονάει, αλλά η αβεβαιότητα που δημιουργείται από την αναμονή. Φαντάσου να κρατάς ένα σκοινί που σιγά σιγά χαλαρώνει, μέχρι που δεν ξέρεις αν στην άλλη άκρη υπάρχει ακόμα χέρι που το κρατάει. Ο χώρος τότε δεν ενώνει, αντιθέτως χωρίζει τις καρδιές και η απόσταση γίνεται συνήθεια χωρίς επιστροφή.
Υπάρχει μια ακόμα περίπτωση όπου το «θέλω χώρο» ξεστομίζεται ως τελεσίγραφο. Λέγεται όταν κάποιος από τους δύο έχει φτάσει στο σημείο να έχει κουραστεί πολύ μετά από προσπάθειες που δεν έπιασαν τόπο. Έχει ζητήσει αλλαγές, έχει εξηγήσει, αλλά νιώθει πως δεν τον ακούει ο άλλος. Τότε το «θέλω χώρο» γίνεται άμυνα. Είναι ένας τρόπος να πει «πνίγομαι», γιατί νιώθει πως χάνεται μέσα σε όλο αυτό. Κανείς μας, πλασματάκια, δεν αντέχει να νιώθει στριμωγμένος και να αισθάνεται ότι δεν ακούγεται. Και πάνω από όλα κανένας δεν αντέχει να μην είναι ο εαυτός του!
Το κλειδί σε μια σχέση είναι η πρόθεση και η επικοινωνία. Αν λέω «θέλω χώρο» και μπορώ να εξηγήσω γιατί, πόσο χρόνο θέλω και πώς θα μείνουμε συνδεδεμένοι, τότε χτίζω μια γέφυρα. Αν όμως το λέω και εξαφανίζομαι, τότε ρίχνω αυλαία. Η διαφορά είναι λεπτή αλλά ουσιαστική. Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει φως, ενώ στη δεύτερη υπάρχει σύγχυση. Και στις δύο όμως χρειάζεται ειλικρίνεια. Πρέπει να μπούμε στη διαδικασία να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: θέλω χώρο για να φροντίσω εμένα ή για να αποφύγω εμάς; Η απάντηση μπορεί να μην είναι πάντα άνετη… Γιατί μόνο όταν κοιτάμε καθαρά, μπορούμε να επιλέξουμε αν μένουμε ή φεύγουμε. Με αγάπη και σεβασμό προς την αλήθεια μας!
Σε ένα πιο συμπαντικό επίπεδο, όπως μου αρέσει εμένα να αναλύω πάντα τα πράγματα, ο χώρος είναι νόμος της φύσης. Οι πλανήτες δεν συγκρούονται γιατί κρατούν την τροχιά τους. Το φεγγάρι απομακρύνεται και επιστρέφει σε κύκλους, κι έτσι γεννιούνται οι παλίρροιες. Αν όλα κολλούσαν μεταξύ τους, δεν θα υπήρχε κίνηση. Το ίδιο συμβαίνει και στις σχέσεις. Χρειαζόμαστε απόσταση για να υπάρχει έλξη. Ο προσωπικός χώρος δεν ακυρώνει το μαζί, αλλά το κάνει συνειδητό. Μας θυμίζει ότι δύο ολόκληρα σύμπαντα διαλέγουν να συναντηθούν και κάθε φορά που επιστρέφουν ο ένας στον άλλον, δημιουργούν μια μικρή κοσμική γιορτή η οποία λάμπει μέσα στην καθημερινή τους πραγματικότητα σαν ένα θαύμα.
Γι’ αυτό όταν ακούς «θέλω χώρο», μην τρέξεις αμέσως στο χειρότερο σενάριο. Ο προσωπικός χώρος, όταν δίνεται με σεβασμό και λαμβάνεται χωρίς να πανικοβαλλόμαστε, είναι πράξη αγάπης. Είναι η υπενθύμιση ότι η σχέση δεν είναι κλουβί αλλά ουρανός. Μπορούμε να πετάμε μόνοι και να επιστρέφουμε επειδή το θέλουμε. Αν μάθουμε να τιμούμε αυτόν τον ρυθμό, πλασματάκια, τότε το «θέλω χώρο» δεν θα μας τρομάζει· θα το ακούμε σαν παύση στη μουσική που κάνει τη μελωδία πιο όμορφη. Γιατί ό,τι είναι αληθινό δεν χάνεται μέσα στην απόσταση, αλλά με αυτόν τον τρόπο μαθαίνει να ωριμάζει. Έτσι επιστρέφει πίσω με τον πιο ιδανικό τρόπο: την επιλογή να ξανασυναντηθούν δύο καρδιές κάτω από τον ίδιο ουρανό. Με απόλυτη επίγνωση, αγάπη και ελευθερία στην ψυχή τους. Μαζί!
Συντάκτης: Ασημίνα Μαραγκού
