Μεγάλο θέμα συζήτησης οι σχέσεις πλασματάκια, ειδικά αυτές που μοιάζουν με κεφάλαια που γράφονται γρήγορα αλλά μένουν για πάντα μέσα μας. Ίσως να μην είναι μεγάλες σε διάρκεια, όμως έχουν μια ένταση που τις κάνει να χαράζονται βαθιά στην ψυχή μας. Μιλάω για εκείνες τις συναντήσεις που έρχονται απροσμενα και ουρανοκατέβατα, ανοίγουν μια πόρτα μέσα μας και πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι συνέβη, έχουν ήδη αλλάξει κάτι στον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο.
Στη ζωή μας μπαινοβγαίνουν πολλοί άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε την καθημερινότητά μας. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που έρχονται για να κάνουν τη διαφορά. Η παρουσία τους μοιάζει να αγγίζει ένα πιο ευαίσθητο σημείο μέσα μας και οι συζητήσεις μαζί τους αποκτούν βάθος. Τα βλέμματα με αυτούς τους ανθρώπους έχουν μια σιωπηλή κατανόηση και οι στιγμές που περνάμε μαζί τους μοιάζουν να έχουν μεγαλύτερη σημασία από τον χρόνο που πραγματικά διαρκούν.
Έχω παρατηρήσει ότι οι συναντήσεις αυτές έρχονται σε περιόδους που η ζωή μας βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Σε στιγμές ας πούμε που αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας, ίσως όταν ψάχνουμε έναν νέο δρόμο ή όταν μέσα μας υπάρχει μια ανάγκη για αλλαγή. Και ξαφνικά βγαίνει σαν το τζίνι από το λυχνάρι, κάποιος που με έναν τρόπο ανεξήγητο, μας βοηθά να δούμε πιο καθαρά.
Δε μας πραγματοποιεί ευχές, φτάνει απλώς η παρουσία του και μια κουβέντα που θα πει την κατάλληλη στιγμή για να μας ηρεμήσει. Ίσως λειτουργήσει και σαν μικρός καθρέφτης, όπου μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη αρχίζουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας αλλιώς. Αυτό είναι το πιο όμορφο αλλά και το πιο δύσκολο κομμάτι αυτών των σχέσεων. Γιατί όταν κάποιος αγγίζει τόσο βαθιά την ψυχή μας, φέρνει στην επιφάνεια όχι μόνο τα όμορφα κομμάτια μας αλλά και εκείνα που φοβόμαστε να αντικρίσουμε. Τις ανασφάλειες μας, τις παλιές πληγές και τους φόβους που είχαμε μάθει να κρύβουμε από όλους. Εδώ λοιπόν βρίσκεται και το πνευματικό μάθημα.
Μπορεί να μην μας είναι ευχάριστο, αλλά αυτοί οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας με αυτόν τον τρόπο δεν έρχονται πάντα για να μείνουν. Μερικές φορές ο ρόλος τους είναι να μας ταρακουνήσουν απαλά και να γίνουν υπενθύμιση για κάτι που είχαμε ξεχάσει. Να μας θυμίσουν πόσο βαθιά μπορούμε να νιώσουμε σε στιγμές που έχουμε ξεχάσει και εμείς οι ίδιοι πως είναι να συνδεόμαστε πραγματικά!
Σίγουρα όλοι θυμόμαστε το συναίσθημα της απώλειας που δημιουργείται όταν μια τέτοια σχέση τελειώνει. Πολλές φορές δεν έχουμε λόγια να το περιγράψουμε, μοιάζει σαν να χάσαμε κάτι πολύτιμο. Όσο το σκέφτομαι ίσως να είναι και έτσι…να χάθηκε όντως μια ξεχωριστή παρουσία από την ζωή μας, όμως αυτό που έμεινε μέσα μας χάνεται? Οχι φυσικά… Μένει εκεί. Γιατί κάθε άνθρωπος που άγγιξε αληθινά την καρδιά μας αφήνει πίσω του ένα ίχνος και έστω και λίγο μας έχει αλλάξει και μας έχει βοηθήσει να πλησιάσουμε όλο και πιο κοντά στον αληθινό μας εαυτό.
Όσο περνάνε τα χρόνια αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι δεν ήταν γραφτό όλες οι αγάπες να γίνουν ιστορίες ζωής. Και πώς να είναι άλλωστε έτσι- θα ήμασταν εγκυκλοπαίδειες αν συνέβαινε αυτό. Κάποιες λειτουργούν σαν ιστορίες αφύπνισης και ανοίγουν ένα παράθυρο μέσα μας για να αφήσουν λίγο φως να περάσει και ύστερα να συνεχίσουν τον δρόμο τους. Είναι οι πιο έντονες εμπειρίες που έχουμε ζήσει, που μας κάνουν να ωριμάσουμε και να δούμε την αγάπη με πιο συνειδητό τρόπο.
Μέσα από τέτοιες συναντήσεις μαθαίνουμε ότι η αξία μιας σχέσης δεν μετριέται με τον χρόνο, αλλά με το βάθος. Πέφτουμε στην παγίδα να μετράμε τις σχέσεις με το πόσο καιρό είμαστε με έναν άνθρωπο, όμως η πραγματική ουσία σε όλο αυτό είναι πόσο βαθιά καταφέραμε να αγγίξουμε ο ένας τον άλλον. Τι να κάνουμε, με κάποιους δεν είναι γραφτό να χτίσουμε μια ζωή μαζί, αλλά η αγάπη που πήραμε και η εξέλιξη του εαυτού μας μέσα από αυτές τις συνδέσεις αξίζει πολύ παραπάνω από το «Για πάντα μαζί».
Όταν κάποια στιγμή κοιτάξουμε πίσω χωρίς πίκρα αλλά με κατανόηση, μπορούμε να δούμε καθαρά την αξία αυτών των εμπειριών. Να αναγνωρίσουμε ότι όσο σύντομη και αν ήταν μια σχέση κατάφερε να ανοίξει μέσα μας τον χώρο της επίγνωσης και της ευαισθησίας και της «καθαρής» αγάπης χωρίς δεσμά. Τότε καταλαβαίνουμε ότι καμία συνάντηση δεν ήταν μάταιη. Ακόμη κι αν κράτησε λίγο, είχε ήδη αφήσει μέσα μας έναν σπόρο που θα συνεχίσει να ανθίζει με τον χρόνο και ότι η καρδιά μας είναι ικανή να μεταμορφωθεί και να ξανά γεννηθεί!
Συντάκτης: Ασημίνα Μαραγκού
