Όποιος φοβάται την ευτυχία να σηκώσει το χέρι του παρακαλώ

«Τη μοναξιά τη μαθαίνεις. Η ευτυχία είναι κάτι που σε αποσυντονίζει, γιατί δεν ξέρεις πόσο θα κρατήσει», είχε πει η Λίλα από τους Singles, αλλά ποιος την άκουγε. Μπορεί με την πρώτη ανάγνωση να θεωρούμε τη Λίλα παράλογη, αλλά αυτό που είπε έχει μια πολύ βαθύτερη ανάγνωση που αξίζει να την κάνουμε. Τι λες;

Όποιος φοβάται την ευτυχία να σηκώσει το χέρι του παρακαλώ.

Όλοι επιζητούμε μανιωδώς την ευτυχία, αλλά η αλήθεια-τελείως μεταξύ μας τώρα- είναι ότι κάπως τη φοβόμαστε κιόλας. Μισό λεπτό να εξηγήσουμε, γιατί σε είδαμε που γούρλωσες αμέσως τα μάτια. Από την μία την ευτυχία την έχουμε εξιδανικεύσει, τη έχουμε στο μυαλό μας σαν κάτι πολύ wow ρε παιδί μου, που δεν ξέρουμε όμως και πώς είναι. Μην κοιτάς που κάποιες φορές μπορεί να την έχουμε βιώσει, απλά δεν το καταλάβαμε εκείνη τη στιγμή γιατί είμαστε απασχολημένοι με το να αναλύουμε αν τη νιώσαμε όντως ή όχι και τη χάνουμε μέσα από τα χέρια μας. Από την άλλη, η μοναξιά ειδικά για κάποιους ανθρώπους είναι μια κατάσταση πολύ πιο γνώριμη, αφού την έχουν βιώσει αρκετά στο πετσί τους. Πώς λοιπόν αφήνεις κάτι τόσο οικείο για κάτι άλλο που δεν ξέρεις αν υπάρχει κι αν υπάρχει δεν ξέρεις καν πώς είναι;

Μπορεί η μοναξιά να είναι ένα αρνητικό συναίσθημα, αλλά όταν τη βιώνεις για καιρό κάπως αναγκάζεσαι να συμφιλιωθείς μαζί της και φτάνεις σε ένα σημείο που απλά συνυπάρχεις μαζί της. Όσο περισσότερο τη βιώνεις, τόσο περισσότερο εξοικειώνεσαι και σκέφτεσαι καλά είμαι εδώ τώρα, πού να κυνηγάω την ριμάδα την ευτυχία που μπορεί και να μην υπάρχει; Δεν γράφτηκε τυχαία ο στίχος «μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα. Μην με αφήνεις τώρα που είναι όλα πιο δύσκολα». Επίσης, καλώς ή κακώς είναι και κάτι που βιώνεις μόνος, επομένως δεν έχεις να σκέφτεσαι πώς, τι και γιατί και να υπεραναλύεις συζητήσεις και συμπεριφορές που αφορούν ένα άλλο άτομο. Ενώ η ευτυχία δεν έρχεται συνήθως μόνη, κάποιο άλλο άτομο συμβάλλει σε αυτή, εφόσον φυσικά μιλάμε για τον έρωτα πάντα και έρχεται ξαφνικά από εκεί που δεν το περιμένεις και σε πιάνει απροετοίμαστο. Ίσως γι’ αυτό να τρομάζει και περισσότερο, γιατί δεν έχουμε πια τον έλεγχο.

Όταν είσαι ευτυχισμένος νιώθεις να πετάς, όμως αυτό δεν κρατάει για πάντα. Άλλωστε, η ευτυχία είναι στιγμές. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αρκεί μια και μόνο στιγμή για να τη γκρεμίσει και μετά κενό. Πληγώνεσαι, χάνεις την πίστη σου και πλέον η μοναξιά σου φαίνεται λιγότερο επώδυνη, γιατί δεν διακινδυνεύεις να χάσεις τίποτα. Ουσιαστικά, η μοναξιά γίνεται καταφύγιο την ίδια ώρα που η ευτυχία μοιάζει εύθραυστη σαν γυαλί έτοιμο να ραγίσει με την πρώτη απροσεξία. Δεν έχει κανένα ρίσκο να τη χάσεις, δεν σου παίρνει τίποτα, δεν σε γεμίζει με φρούδες ελπίδες, φρου φρου και αρώματα. Αυτό που βλέπεις αυτό παίρνεις, αν μπορούμε να το θέσουμε έτσι.

Μήπως φοβόμαστε να είμαστε ευτυχισμένοι γιατί τελικά αυτό που πραγματικά φοβόμαστε είναι η απώλεια και η αλλαγή;

Πόσο δύσκολο είναι να επιτρέψεις στον εαυτό σου να δεχτεί την ευτυχία;

Πολύ, θα απαντήσουμε εμείς. Και ξέρεις γιατί; Γιατί η ευτυχία προϋποθέτει να ζεις την κάθε στιγμή, να είσαι παρών στη ζωή, να τη ρουφάς με το μεδούλι χωρίς να σκέφτεσαι ότι θα φας τα μούτρα σου. Η ευτυχία θέλει θάρρος παιδιά. Δεν έρχεται με εγγυήσεις και προειδοποιήσεις. Αύριο στις 12:00 είναι καλά να νιώσεις ευτυχισμένος σε βολεύει ή να το κάνουμε μήπως άλλη μέρα; Όχι, δε καμία περίπτωση δεν γίνεται έτσι και αν μας ρωτάς εκεί κρύβεται και η όλη ουσία-και μαγεία- της ευτυχίας, ενός συναισθήματος που εμείς οι ίδιοι το κάναμε να μοιάζει σαν κάτι εξωπραγματικό, χωρίς να είναι και εν τέλει φτάσαμε σε σημείο να τρέμουμε να τη βιώσουμε.

Πόσο πιο φωτεινή και γεμάτη συναισθήματα θα ήταν η ζωή μας αν δεν φοβόμασταν τόσο πολύ να νιώσουμε την ευτυχία;