Το πρωί της Πέμπτης 19 Φεβρουαρίου 2026, ο Άδωνις Γεωργιάδης πήγε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας για να εγκαινιάσει τις νέες εγκαταστάσεις του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών. Η επίσκεψη ήταν προγραμματισμένη εδώ και μέρες, αλλά κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε.
Από νωρίς είχε συγκεντρωθεί κόσμος, όχι απλώς περίεργοι, αλλά εργαζόμενοι του ΕΣΥ συγκεκριμένα γιατροί, νοσηλευτές, προσωπικό και άλλοι που ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για τις συνθήκες εργασίας, τις ελλείψεις σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, την υποστελέχωση των μονάδων και την πίεση που βιώνουν καθημερινά. Ο τόνος ήταν σαφώς φορτισμένος πριν καν φτάσει ο υπουργός.
Οι εργαζόμενοι έλεγαν φράσεις όπως «Δεν είναι βιτρίνα το ΕΣΥ!» «Μας έχουνε ξεχάσει!» «Εδώ είναι η πραγματική μάχη!». Κάποιος από το προσωπικό φώναξε προς τον χώρο όπου ερχόταν η πομπή «Μην έρχεστε να μας κάνετε “φιέστα”! Ελάτε να λύσετε τα προβλήματα!».
Όταν ο κ. Γεωργιάδης έφτασε, οι αστυνομικές δυνάμεις που τον συνόδευαν δημιούργησαν διάδρομο για να ανοίξουν δρόμο προς την είσοδο. Τότε άρχισε η ένταση. Σύμφωνα με όσα έχουν καταγραφεί, κάποιοι διαδηλωτές προσπάθησαν να σταθούν μπροστά στον υπουργό, λέγοντας «Εδώ δουλεύουμε σαν δούλοι!» «Δώστε προσλήψεις!»
Η προσωπική ασφάλεια του υπουργού τον απομάκρυνε για λίγο από το πλήθος. Ο ίδιος αργότερα περιέγραψε την εμπειρία του λέγοντας ότι «θεώρησε πως κινδύνευσε η σωματική του ακεραιότητα» και ότι δέχθηκε κάποια χτυπήματα και πιέσεις από την πλευρά των διαδηλωτών καθώς σχηματιζόταν το “τείχος” από ανθρώπους και πανό.
Από την άλλη, εργαζόμενοι που ήταν εκεί είπαν ότι δεν υπήρξε οργανωμένη επίθεση, αλλά μια κατάσταση που ξέφυγε λόγω του πλήθους και της έντασης. Κάποιοι εξ αυτών ακούστηκαν να λένε «Δε θέλουμε βία, θέλουμε λύσεις!», «Είμαστε εδώ για τη δουλειά μας και τον κόσμο που νοσηλεύουμε!».
Την ίδια στιγμή, ένας από τους γιατρούς φέρεται να συγκρούστηκε με δυνάμεις κατά την ένταση και συνελήφθη, αν και αργότερα ο υπουργός είπε ότι δε θα ασκήσει κατηγορίες εναντίον του, γιατί όπως είπε χαρακτηριστικά «Ένας υπουργός Υγείας δεν πρέπει να σέρνει γιατρούς στα δικαστήρια.».
Μετά την είσοδο στο νοσοκομείο, ο προβληματισμός για τα αίτια της διαμαρτυρίας δεν υποχώρησε. Σε σχόλιό του, ο ίδιος ο υπουργός χρησιμοποίησε σκληρότερη γλώσσα, λέγοντας ότι «θα τον είχαν σκοτώσει αν δεν ήταν τα ΜΑΤ» συνδέοντας μερίδα των διαδηλωτών με οργανώσεις της Αριστεράς, λέγοντας ότι προσπαθούσαν «να τον σταματήσουν με βία» και ότι «δε θα επιτρέψει στη βία να υπερισχύσει της δημοκρατίας».
Από την άλλη πλευρά, εκπρόσωποι των υγειονομικών τόνισαν ότι η διαμαρτυρία δεν είναι “χόμπι” ούτε “πολιτικό παιχνίδι”, αλλά αποτέλεσμα χρόνων προβλημάτων που συνεχίζουν να επιδεινώνονται όπως οι ελλείψεις προσωπικού, ο υπερβολικός φόρτος εργασίας και η δυσκολία να κρατηθούν πλήρη τα τμήματα.
Υπογραμμίζεται από πολλά Μέσα ότι συχνά ο υπουργός εστιάζει στην πολιτική ταυτότητα των διαμαρτυρόμενων λέγοντας ότι πρόκειται για υποκινούμενες ενέργειες αντί να εξετάσει τους πραγματικούς λόγους οργής που έχουν οδηγήσει τους εργαζόμενους σε μια τόσο έντονη κινητοποίηση.
Στην ουσία, αυτό που συνέβη στη Νίκαια ήταν μια μεγάλη και πολυδιάστατη σύγκρουση ένας υπουργός που ήθελε να παρουσιάσει έργο, διαδηλωτές που αισθάνονται ότι κρατούν όρθιο το δημόσιο σύστημα υγείας υπό πολύ δύσκολες συνθήκες, και μια στιγμή όπου οι φωνές τους συγκρούστηκαν στην ίδια πλατεία. Η “εικόνα” της στιγμής δείχνει ένταση και σωματική εγγύτητα, όχι έναν καθαρό “ξυλοδαρμό” με την κυριολεκτική έννοια, αλλά σαφή έκφραση μιας βαθύτερης, επίμοχθης διαμαρτυρίας για τη δημόσια υγεία.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
