Υπάρχουν κάτι ειδήσεις που στην αρχή μοιάζουν «ήσυχες», αλλά τελικά κάνουν περισσότερο θόρυβο απ’ όσο περιμένεις. Από την άλλη υπάρχουν συνεργασίες που τις βλέπεις και λες «αυτό δεν σπάει εύκολα» και μετά έρχεται η πραγματικότητα και σου θυμίζει ότι τίποτα δεν είναι τόσο δεδομένο όσο φαίνεται απ’ έξω.
Σε περίπτωση που δεν το έχεις δει κάπου μέσα στα social, ας το αναλύσουμε. Για αρχή η Έλενα Χριστοπούλου είναι από εκείνα τα πρόσωπα που δεν τα βλέπεις συνέχεια μπροστά στα φώτα, αλλά ξέρεις ότι «κινούν τα νήματα» εδώ και χρόνια στον χώρο του modeling και της showbiz. Από την άλλη, η Κλέλια Ανδριολάτου είναι από τα πιο φρέσκα πρόσωπα της υποκριτικής, που μέσα σε λίγα χρόνια έκανε το όνομά της να παίζει δυνατά, ειδικά μετά το «Maestro».
Η συνεργασία μεταξύ των δύο γυναικών δεν ήταν 2-3 χρόνια, εδώ μιλάμε για μια σχέση 16 χρόνων, που ξεκίνησε από πολύ νωρίς και μεγάλωσε μαζί με την ίδια την πορεία της Ανδριολάτου. Και κάπως έτσι, όταν βγαίνει ότι αυτό τελειώνει, ειδικά μετά την ιστορία και τη δικαστική διαμάχη με τη Χριστοπούλου και την Παπαγεωργίου, μαζί με το σούσουρο που έχει σηκώσει, είναι λογικό να σηκωθούν φρύδια.
Η φάση ξεκίνησε αρκετά «ύποπτα», με κάτι μικρές κινήσεις που δεν περνάνε απαρατήρητες πια. Αρχικά, αφαιρέθηκε το όνομα του πρακτορείου από το Instagram, έσβησαν κοινές φωτογραφίες, μπήκε προσωπικό email. Και κάπου εκεί άρχισαν τα γνωστά σενάρια. Υπήρξε ρήξη; Μήπως δράμα; Κάτι έγινε;
Για ώρες δεν υπήρχε καμία ξεκάθαρη απάντηση. Και φυσικά αυτό έκανε τα πράγματα ακόμα πιο «ζουμερά». Μέχρι που ήρθε η επιβεβαίωση, όχι με δηλώσεις σε κάμερες, αλλά με κάτι πολύ πιο απλό, μια κοινή ανάρτηση.
Και εκεί άλλαξε λίγο το κλίμα. Γιατί αυτό που είπαν ήταν πολύ μακριά από το αφήγημα του «καβγά». Σε κοινή τους δήλωση ανέφεραν ότι μετά από 16 χρόνια «ολοκληρώνεται ένας κύκλος επαγγελματικής σχέσης με αμοιβαία συναισθήματα σεβασμού και εκτίμησης», ενώ τόνισαν ότι παραμένουν «δίπλα η μία στην άλλη, με εκτίμηση και αγάπη». Και κάπου εδώ είναι που αξίζει να το δεις λίγο αλλιώς.
Γιατί, ναι, από τη μία υπήρξαν όλα αυτά τα μικρά «σημάδια» που φώναζαν ότι κάτι αλλάζει. Και ναι, υπήρχαν και ρεπορτάζ που μιλούσαν για μια γενικότερη στροφή της Ανδριολάτου προς το εξωτερικό και την υποκριτική, κάτι που λογικά επηρεάζει και το ποιος τη διαχειρίζεται επαγγελματικά πλέον. Αλλά από την άλλη, οι ίδιες έσπευσαν να βάλουν μια τελεία χωρίς ένταση. Σχεδόν σαν να λένε «δεν χρειάζεται να το κάνουμε μεγάλο θέμα».
Έχουμε μάθει ότι όταν κάτι τελειώνει, ειδικά στον χώρο αυτό, πρέπει να υπάρχει και ένα story από πίσω. Κάτι να εξηγεί το «γιατί». Να υπάρχει ένταση, να υπάρχει παρασκήνιο, να υπάρχει κάτι που να δικαιολογεί το τέλος. Μόνο που εδώ δεν στο δίνουν έτσι. Σου δίνουν κάτι πολύ πιο απλό, έναν κύκλο που έκλεισε. Χωρίς να σημαίνει ότι χάλασε. Χωρίς να σημαίνει ότι υπήρξε σύγκρουση. Και ίσως αυτό να είναι και το πιο δύσκολο να «χωνέψεις» σαν θεατής. Ότι δύο άνθρωποι μπορούν να συνεργάζονται για χρόνια, να δένονται, να χτίζουν πράγματα μαζί και μετά απλά να προχωράνε παρακάτω, χωρίς να γίνει χαμός.
Γιατί τελικά, δεν είναι όλα για δράμα. Κάποιες φορές, είναι απλά για εξέλιξη.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
