Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δε χρειάζονται πολλές συστάσεις. Λες Χρήστος Δημόπουλος ή μάλλον την εκπομπή που είχε που ονομαζόταν «Ουράνιο τόξο» και κάπως αυτόματα σου έρχεται μια εικόνα. Ένα παιδί να κάθεται σε μια καρεκλίτσα, ένας ενήλικας να του μιλάει χωρίς να το υποτιμά, μιλώντας του σαν να μην είναι παιδί αλλά ενήλικας. Και μαζί, να ζωγραφίζουν.
Για να βάλουμε λίγο πλαίσιο, γιατί μπορεί κάποιοι να μην το έχουν ζήσει, το «Ουράνιο Τόξο» δεν ήταν απλά μια παιδική εκπομπή. Ξεκίνησε το 1986 στην ΕΡΤ και είχε έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό, να δώσει στα παιδιά φωνή. Όχι να τα «εκπαιδεύσει» με τον κλασικό τρόπο, αλλά να τα αφήσει να εκφραστούν, να πουν τι σκέφτονται, τι φοβούνται, τι ονειρεύονται. Και αυτό γινόταν μέσα από μια απλή, σχεδόν μαγική συνθήκη: ένας μεγάλος που καθόταν δίπλα τους, όχι απέναντί τους.
Και κάπως έτσι γεννήθηκαν και κάποιες από τις πιο χαρακτηριστικές «ατάκες» της εκπομπής· αυθόρμητες, παιδικές, αληθινές. Φράσεις που έμειναν γιατί ήταν ακριβώς αυτό που είναι τα παιδιά, απρόβλεπτα και ειλικρινή. Το «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μπατμαν», «έκλαψα λίγο αλλά έκατσα», «είχε πολύ αέρα» είναι ίσως μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές φράσεις που έχουν ακουστεί τότε αλλά και τώρα και παραδείγματα αυτής της λογικής. Απλό, αλλά σε βάζει να σκεφτείς, και κάπου εκεί καταλαβαίνεις γιατί αυτή η εκπομπή δεν ήταν απλά «παιδική».
Σε πρόσφατη συνέντευξη, ο Δημόπουλος μιλάει για αυτήν την περίοδο της ζωής του και μας δείχνει με μια γλυκιά νοσταλγία, ότι είναι ο ίδιος άνθρωπος, με την ίδια φιλοσοφία. Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από όσα λέει. Για παράδειγμα, εξηγεί πώς ξεκίνησε όλη αυτή η σχέση του με τα παιδιά με έναν πολύ ανθρώπινο τρόπο: «Έμαθα να μιλάω στα παιδιά προσπαθώντας να κερδίσω την κόρη της γυναίκας μου», εξηγώντας ότι το κόνσεπτ προέκυψε μέσα από την ανάγκη να συνδεθεί με ένα παιδί. Και αυτό από μόνο του αιτιολογεί γιατί το αποτέλεσμα ήταν τόσο αυθεντικό.
Σε άλλο σημείο λέει κάτι που συνοψίζει όλη τη φιλοσοφία του: «Τα παιδιά είναι μεγάλοι άνθρωποι, απλώς μικροί σε ηλικία». Και κάπου εδώ είναι το κλειδί. Γιατί αν δεις τα παιδιά έτσι, δεν τα αντιμετωπίζεις σαν «κάτι λιγότερο». Τα σέβεσαι, τα ακούς και, κυρίως, δεν προσπαθείς να τα διορθώσεις συνεχώς.
Η συνέντευξη έχει και πιο φορτισμένες στιγμές. Ο ίδιος μοιράζεται μια ιστορία από το «Ουράνιο Τόξο» που δείχνει πόσο βαθιά ζούσε όλο αυτό που έκανε. Περιγράφει ένα παιδί που είχε καρκίνο, και όταν κάθισε μαζί του δεν μπορούσε τόσο εύκολα να σπάσει τον πάγο, ότι δεν έβρισκε ανταπόκριση και πώς προσπάθησε να του αποσπάσει ένα χαμόγελο: «Σκέφτηκα να γλιστρήσω από την καρέκλα για να γελάσει».
Και τελικά, το παιδί γέλασε. Αλλά αυτό που μένει είναι το μετά: «Όταν τελειώσαμε το γύρισμα πήγε σε μια γωνία κι έκλαψα 20 λεπτά με λυγμούς».
Στη νέα του εκπομπή «Τα Χρώματα του Χρήστου», ο Χρήστος Δημόπουλος φαίνεται να κρατάει την ίδια φιλοσοφία, αλλά να παρατηρεί κάτι πιο βαθύ για τη σημερινή πραγματικότητα των παιδιών. Όπως αναφέρει στη συνέντευξη, αυτό που τον εντυπωσίασε, και ταυτόχρονα τον προβλημάτισε, ήταν ότι πολλά παιδιά σήμερα φαίνεται να στερούνται το βασικότερο:
«Αυτό που λείπει από τα παιδιά είναι η αγάπη». Πέρα από δραστηριότητες, γνώσεις και ερεθίσματα, αυτό που πραγματικά έχουν ανάγκη είναι χρόνος, προσοχή και ουσιαστική σύνδεση. Και κάπως έτσι, στα «Χρώματα του Χρήστου», δεν προσπαθεί να τους μάθει κάτι καινούριο, προσπαθεί να καλύψει αυτό το κενό, δίνοντας χώρο, παρουσία και λίγη από αυτή την αγάπη που, όπως λέει, τους λείπει.
Τα λόγια και η παρουσία του θα είναι πάντα για εμάς ένα χάδι. Ένα κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας, που θα θυμόμαστε με γλύκα σαν αυτή της φωνής του. Και για αυτό, θα τον ευγνωμονούμε.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
