Αν δε χάνω τη μνήμη μου, ήταν περίπου το καλοκαίρι του 2023 που καθόμουν σε μια καφετέρια με το τότε αγόρι μου. Ήταν από αυτούς τους καφέδες που προμηνύουν το τέλος της σχέσης που δε θες να αποδεχτείς διότι σου έχει δημιουργήσει ανασφάλειες. Άλλο είναι το θέμα όμως. Στο απέναντι τραπέζι καθόταν ο Ν. Τον Ν τον ήξερα μέσα από κοινές παρέες, δεν τον ήξερα καλά· ήταν από εκείνα τα άτομα που χαιρετάς άνετα αλλά δεν τα σκέφτεσαι δεύτερη φορά. Σίγουρα δεν σκέφτεσαι αν σε κοιτάνε λίγο παραπάνω.
Εγώ ήμουν σε σχέση. Και όταν είσαι σε σχέση, φοράς κάτι σαν παρωπίδες. Όχι από έλλειψη ευφυΐας, αλλά από έλλειψη διαθεσιμότητας. Οπότε δεν είχα καταλάβει ότι ο Ν. με είχε ερωτευτεί. Και για να είμαστε δίκαιοι, δε μου το είχε πει ποτέ, λίγο εκείνος ντροπαλός λίγο εγώ που ήμουν σε σχέση, οπότε technically, κανείς δε φταίει εδώ.
Να σου όμως, που εγώ παίρνω την απόφαση και χωρίζω. Μια μεγάλη σχέση τριών χρόνων τελειώνει και μαζί της γίνονται σκόνη κάτι όνειρα που τα είχα χτίσει με λεπτομέρεια μόνη μου- άλλωστε έτσι ένιωθα σε αυτή την σχέση. Και κάπου εκεί παίρνω μια απόφαση, ωραία είναι η ζωή. Και λίγο μόνη ακόμα καλύτερη. Χωρίς εξηγήσεις, χωρίς προσδοκίες, χωρίς «τι είμαστε». Η ζωή, βέβαια, γελάει πάντα όταν κάνεις τέτοια σχέδια.
Φτάνουμε περίπου στον Μάιο του 2024, όπου ο Ν. μου λέει ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου. Σαν τους έρωτες του Δημοτικού, μόνο “θες να τα φτιάξουμε που δε μου είπε”. Εγώ, από την άλλη, είχα ήδη κάνει αυτό που κάνω πολύ καλά, τον είχα βάλει σε ένα situationship χωρίς να το καταλάβω. Ήταν εκεί, περνούσαμε καλά, μιλούσαμε, βλεπόμασταν αλλά εγώ ήμουν ακόμα στη φάση «δεν ψάχνω κάτι». Το έλεγα τόσο συχνά που το πίστευα. Δεν είχα σκεφτεί καθόλου τη δική του πλευρά. Όχι από κακία. Από άνεση, από εκείνη την επικίνδυνη άνεση που σου δίνει το να είσαι συναισθηματικά λίγο πιο πίσω από τον άλλον.
Ο Ν. όμως δεν το άφησε να αιωρείται. Δε με πίεσε, δε μου ζήτησε τίποτα παράλογο. Απλώς στάθηκε, τόσο σταθερά και τόσο ειλικρινά, που αν το καλοσκεφτώ είναι πολύ πιο δύσκολο το να φύγεις. Κάπως έτσι το situationship άρχισε να αλλάζει όψη και να μοιάζει πολύ επικίνδυνα με σχέση. Μια σχέση που ξεκίνησε και συνεχίζει εξ αποστάσεως. Όμως περιέχει βόλτες, γέλια και έχει τόσο έντονα το αίσθημα του περνάω καλά χωρίς να χρειάζεται να το αναλύσω. Περιέχει σε μεγάλο βαθμό χαρά όχι εκρηκτική, όχι αγχωτική αλλά καθημερινή.
Δεν έγινε κάποια μεγάλη δήλωση. Δεν είπαμε «από σήμερα είμαστε μαζί» με επίσημο τόνο. Απλώς, κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι ήμασταν. Και ότι δε μου φαινόταν βαρύ. Ούτε περιοριστικό πόσω μάλλον, τρομακτικό.
Τελικά, ο Ν. με κατάφερε. Και το λέω με την καλύτερη έννοια. Γιατί με κατάφερε όχι με λόγια, αλλά με πράξεις. Σήμερα είμαστε μαζί σχεδόν δύο χρόνια. Και παράπονο δεν έχω. Και βόλτες πάω και γελάω και χαμογελάω μόνιμα ,από αυτές τις χαρές που δε χρειάζονται φίλτρα. Το situationship μου έγινε σχέση όχι επειδή το πίεσα, αλλά επειδή άφησα χώρο να συμβεί. Και τελικά, ίσως αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να σταματήσεις να λες «δε θέλω τίποτα» και να δεις τι ήδη έχεις μπροστά σου.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
