Κάθε δουλειά έχει τις δυσκολίες της. Πίεση, άγχος, απαιτήσεις, ωράρια, κοινωνικές συναναστροφές κτλ. Παρ’ όλα αυτά, τις περισσότερες φορές οι μεγαλύτερες δυσκολίες δεν συνοδεύονται από το συμβόλαιο ή την περιγραφή καθηκόντων. Για παράδειγμα, μέσα στα καθήκοντά σου μπορεί να έχεις να χειριστείς και μια στριμμένη εργασιομανή που είναι ισχυρογνώμων και πιστεύει ότι είναι πάντα σωστή.
Με απλά λόγια, οι δυσκολίες σε μια δουλειά σπάνια αφορούν μόνο την ίδια τη δουλειά. Προσωπικά ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν πως το δυσκολότερο πράγμα στον εργασιακό τομέα δεν είναι άλλο από την ανθρώπινη συναναστροφή και την επικοινωνία. Οι σιωπές, οι εντάσεις από το πουθενά, οι ευθύνες που δεν αναλαμβάνονται και πηγαινοέρχονται σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ, λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ καθαρά και ίσως μια συνεχής κόντρα ανάμεσα στο να κάνεις σωστά τη δουλειά σου και να προστατεύσεις την ηρεμία και τον εαυτό σου.
Επομένως, το να βρεις τους σωστούς ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να συνεργαστείς αρμονικά ίσως και να μοιάζει με άθλο. Όμως τι συμβαίνει στην περίπτωση που οι άνθρωποι αυτοί είναι η οικογένειά σου, που τους ξέρεις σαν την παλάμη του χεριού σου;
Στην ιδέα μπορεί να ακούγεται ιδανικό. Αφιερώνεις χρόνο με την οικογένειά σου, γνωρίζεις το πραγματικό ποιόν του άλλου, τις δυνατότητές του, τις αξίες του, τα όνειρά του και επικρατεί μια καλή επικοινωνία — θεωρητικά πάντα. Ο ένας φέρνει την εμπειρία και τη γνώση, ο άλλος μια πιο φρέσκια και σύγχρονη ματιά. Υπάρχει σεβασμός τόσο μεταξύ σας όσο και προς εσένα. Η εμπιστοσύνη που χρόνια παλεύεις να χτίσεις σε μια δουλειά υπάρχει ήδη, όπως και ένα κοινό όραμα για μια επιτυχημένη επιχείρηση.
Και προφανώς, μιας και η επιχείρηση είναι κατά κάποιο τρόπο ένα οικογενειακό δημιούργημα, υπάρχει μεγαλύτερη αφοσίωση στη δουλειά — κάτι που προφανώς ωφελεί και οικονομικά και δημιουργεί την αίσθηση ότι παλεύετε παρέα προς τον ίδιο σκοπό. Πιθανότατα αυτό ίσως να είναι και το μυστικό πίσω από κάθε οικογενειακή επιχείρηση που συνεχίζει από γενιά σε γενιά: η ενότητα και ένα κοινό όραμα ή πλάνο για το μέλλον.
Παρόλα αυτά, πίσω από την «τέλεια» εικόνα και τη φαινομενική ασφάλεια κρύβονται προκλήσεις που μπορούν να δοκιμάσουν και τους οικογενειακούς δεσμούς. Συχνά η γραμμή ανάμεσα στην προσωπική και την επαγγελματική ζωή θολώνει και κάπου εκεί φθείρονται και τα όρια. Η πίεση ίσως είναι πολύ μεγαλύτερη, γιατί ο γονέας δεν είναι αντικειμενικός — θέλει το καλύτερο για εμάς και για την επιχείρηση.
Στη θεωρία, μια μητέρα και μια κόρη ή ένας πατέρας και ένας γιος δουλεύουν μαζί, μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο και χτίζεται η συνέχεια. Όμως κάποιες φορές αυτοί οι ρόλοι δυσκολεύουν τη συνεργασία. Για παράδειγμα: «Έχω 25 χρόνια εμπειρίας και είμαι ο πατέρας σου — δεν ξέρεις εσύ από αυτά». Και προφανώς η κριτική που θα ακολουθήσει είναι πολύ πιο σκληρή, απλά και μόνο επειδή προέρχεται από τον άνθρωπο που μας μεγάλωσε. Μια επαγγελματική διαφωνία, θέλοντας και μη, θα μεταφερθεί στο οικογενειακό τραπέζι και ίσως να εμπλακούν και τρίτα άτομα που δεν έχουν καμία σχέση, για να πάρουν θέση.
Για να συνοψίσουμε, το αν είναι εύκολο ή δύσκολο να δουλεύεις με την οικογένειά σου εξαρτάται τελικά από τους ανθρώπους, την ωριμότητα και τον τρόπο που διαχειρίζονται τις σχέσεις τους. Αν υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στις αρμοδιότητες και τους ρόλους, όπως σε κάθε επαγγελματικό περιβάλλον, και αν διατηρείται ο οικογενειακός χρόνος χωρίς συζητήσεις περί δουλειάς, τότε είναι εφικτό.
Αδιαμφισβήτητα πρόκειται για μια απαιτητική πρόκληση που χρειάζεται χρόνο — όπως όλες οι σχέσεις — για να ωριμάσει και να πάρει τη μορφή που χρειάζεται, με σωστή επικοινωνία και ξεκάθαρα όρια. Και αν καταφέρουμε να αποκτήσουμε μια αρμονική σχέση, τότε ίσως να είναι και το ιδανικό: αφιερώνεις περισσότερο χρόνο με τους δικούς σου και, παρέα, χτίζετε τη συνέχεια.
Συντάκτης: Τόνια Κωνσταντίνου
