Ο Ιανουάριος φαντάζει πάντα βουνό. Από τη μία είναι το τέλος των γιορτών που σηματοδοτεί πάρτι τέλος- κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Από την άλλη, δύο βδομάδες μακριά από το γραφείο, συν η κούραση από τις γιορτές —γιατί βγήκαμε σαν να μην υπάρχει αύριο— κάνουν την επιστροφή στο γραφείο και την καθημερινότητα να μοιάζει λες και ετοιμαζόμαστε να ανέβουμε στον Όλυμπο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά που μόλις περιέγραψα, ο ερχομός του νέου έτους έρχεται με προσδοκίες. Νέα χρονιά, νέοι στόχοι, νέες υποσχέσεις προς τον εαυτό μας. Λίστες με αποφάσεις, αυστηρά προγράμματα, μεγάλες δηλώσεις αλλαγής.
Κι όμως, όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνουμε πως οι αλλαγές που αντέχουν δεν είναι αυτές που φωνάζουν, αλλά εκείνες που ψιθυρίζουν. Και δε χρειαζόμαστε αλλαγή του χρόνου για να αλλάξουμε όσα δε μας αρέσουν. Ο Ιανουάριος δε χρειάζεται να γεμίσει με υποσχέσεις που ξέρουμε από πριν πως δύσκολα θα αντέξουν. Αξίζει, ίσως, να ξεκινήσει με ειλικρίνεια.
Αν και σπάνια ακούγεται, ειδικότερα αυτή την εποχή, η αλήθεια είναι ότι όταν μιλάμε και θέτουμε στόχους, δεν είναι όλοι οι στόχοι καλοί μόνο και μόνο γιατί ακούγονται εντυπωσιακοί. Κάποιοι στόχοι, όσο «σωστοί» κι αν μας ακούγονται, ίσως να μη μας ταιριάζουν και να μας απομακρύνουν από τον εαυτό μας. Προφανώς και δεν είμαστε όλοι στην ίδια φάση, ούτε έχουμε τις ίδιες ανάγκες ή τις ίδιες αντοχές. Οι στόχοι που σκοπεύουμε να θέσουμε πρέπει να μπορούν να χωράνε στη ζωή μας, στο σώμα μας και στην ιδιοσυγκρασία μας. Η αλήθεια είναι ότι κάθε νέα χρονιά τρέχουμε να διορθώσουμε όλα αυτά που δε μας βγήκαν όπως θα θέλαμε την προηγούμενη χρονιά. Και κάπου ανάμεσα σε όλη αυτή τη βαβούρα που δημιουργείται γύρω από το να θέσουμε τους νέους μας στόχους για αυτή τη χρονιά, ξεχνάμε πως η επιτυχία είναι κάτι πολύ πέρα από τους στόχους που κατακτήσαμε ή δεν κατακτήσαμε.
Επομένως, λοιπόν, ο Ιανουάριος ίσως να μη χρειάζεται να μας αλλάξει ολοκληρωτικά. Ίσως να αρκεί να ταρακουνήσει λίγο το βλέμμα μας. Όχι για περισσότερα πράγματα, αλλά για τα σωστά πράγματα. Λιγότερα «πρέπει» και περισσότερα «θέλω». Ας αλλάξουμε τις προτεραιότητές μας και ας τις γεμίσουμε με πράγματα που μας γεμίζουν. Περισσότερος χρόνος για όλα όσα μας κάνουν να νιώθουμε στ’ αλήθεια ζωντανοί. Ίσως αυτό που πραγματικά πρέπει να αλλάξει είναι η κατανόηση που δείχνουμε στον εαυτό μας. Μπορεί ο Ιανουάριος να σηματοδοτεί μια νέα αρχή, αλλά δεν είναι αγώνας δρόμου. Ίσως να τον εκμεταλλευτούμε ως μια παύση — για να ακούσουμε, να σκεφτούμε και να νιώσουμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε περισσότερο και να επαναπροσδιορίσουμε.
Ίσως, τελικά, αυτό που αξίζει πραγματικά να αλλάξει με τον ερχομό του Ιανουαρίου δεν είναι η ζωή μας ολόκληρη, αλλά ο τρόπος που στεκόμαστε μέσα σε αυτή και να εκτιμήσουμε το καθετί. Πέρα από τις επιτυχίες και κάθε στόχο που καταφέραμε να εκπληρώσουμε, είναι και οι δύσκολες μέρες που, ενώ έμοιαζαν ατελείωτες, καταφέραμε να τις ξεπεράσουμε. Είναι η ηρεμία που κρατήσαμε, το να πηγαίνεις για ύπνο χωρίς άγχος και χωρίς βάρος στο στήθος. Και πάνω απ’ όλα, η υγεία μας. Επομένως, ας ξεκινήσουμε αυτή τη νέα χρονιά με περισσότερη αλήθεια, περισσότερη φροντίδα και λιγότερη πίεση.
Κι αυτό, όσο μικρό κι αν μοιάζει, είναι μια τεράστια αρχή.
Συντάκτης: Τόνια Κωνσταντίνου
