Εγώ δεν ξέρω απο θρησκείες, πετρέλαια, πυρηνικά και γεωπολιτικές αναλύσεις. Εγώ ξέρω ότι 168 κορίτσια πήγαν το πρωί με τις τσαντούλες τους στο σχολείο, να δουν τις φίλες τους, να διαβάσουν, να παίξουν, να χαρούν.
Εγώ ξέρω ότι το μεσημέρι τους περίμεναν οι οικογένειές τους στο σπίτι, εκεί που κάθε παιδί επιστρέφει για να πάρει την αγάπη τη αγκαλιά και το χαμόγελο. Χαμόγελο πια δεν υπάρχει, αντ’ αυτού 168 παιδιά φορτώθηκαν κομματιασμένα σε φορτηγά. 168 οικογένειες δε θα χαμογελάσουν ποτέ ξανα.
Είναι εξοργιστικό πως οι άνθρωποι, σκέφτονται μονάχα τον στόχο, το κέρδος, το εγώ τους. Και μπροστά σε αυτά, όλα τα υπόλοιπα είναι παράπλευρες απώλειες. Μέχρι και 168 κορίτσια σε ένα σχολείο. Ο κυνισμός και η βαρβαρότητα έγιναν μια συνήθεια. Άλλο ένα μονόστηλο στην εφημερίδα. Ένα scroll down μακριά από τη λήθη.
Και φυσικά δε μας απασχολεί και τόσο αφού 168 κορίτσια ζούσαν πέρα στην Ανατολή και είχαν ασπαστεί μιαν άλλη θρησκεία. Αυτός είναι ο παράγοντας ευαισθησίας. Όπως και τα παιδιά που πνίγονται στις βάρκες στο Αιγαίο. Όταν η εθνικότητα και το χρώμα, κλείνει τα μάτια στο παιδικό χαμόγελο τότε οι ελπίδες μας στο να λεγόμαστε άνθρωποι είναι μηδαμινές. Εμείς θα διαμαρτυρηθούμε μόνο αν τα κορίτσια ήταν δικά μας και είχαν επιβιβαστεί σε ένα τρένο εν καιρώ ειρήνης.
Το έχω πει ξανά και δε θα σταματήσω να το λέω. Ο πλανήτης είναι σάπιος μέχρι το κόκκαλο. Όσοι μιλάνε για πολιτισμό δυστυχώς ζούν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν. Αυτό το λαμπερό έθνος που κατάφερε να παει στη σελήνη, να αναπτύξει πόσες τεχνολογίες, να εξελίξει τον κινηματογράφο τη μουσική τις επιστήμες, δυστυχώς έχει κι εκείνα τα μυαλά που μπορούν να σκεφτούν και το μεγαλύτερο κακό. Αλλά κάποτε τα γραμμάτια θα πληρωθούν. Μην ξεχνάμε ότι καμια αυτοκρατορία δεν έμεινε για πάντα. Η παρακμή είναι παντα η μοίρα της. Το μόνο ερωτηματικό είναι για πόσο θα βρισκεται ψηλά. Η πτώση όμως είναι αναπόφευκτη και πάντα κάνει πολύ θόρυβο.
Όσο για μας και για κάποιους ακόμα ρομαντικούς, θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε στην αλληλεγγύη, στην καλοσύνη στην αλήθεια, στην ειρήνη στην ισότητα και στην αγάπη. Έστώ αν ακούγονται ουτοπικά από κάποιους. Και στο τέλος της ημέρας θα πάρουμε τα παιδιά μας αγκαλιά θα τους δώσουμε ένα μεγάλο φιλί και θα τα βάλουμε να κοιμηθούν διαβάζοντάς τους παραμύθια για έναν μεγάλο όμορφο κόσμο γεμάτο χρώματα και ελπίδα χωρίς μάγισσες και κακούς λύκους. Έτσι νιώθουμε, και δεν έχουμε να απολογηθούμε για τίποτα από αυτά. Η συνείδησή μας είναι ήσυχη.
Συντάκτης: Παναγιώτης Λαμπρίδης
