«Έπαιζε συνέχεια το βίντεο στο δικαστήριο κι Ιωάννα Τούνη δεν έριξε ούτε δάκρυ»

Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή κάνει περισσότερο θόρυβο από ένα ξέσπασμα. Και κάπως έτσι στάθηκε η Ιωάννα Τούνη μέσα σε μια αίθουσα δικαστηρίου που δεν χωράει φίλτρα, stories και edit. Μόνο αλήθεια. Ωμή, άβολη, βαριά. Δεν μιλάμε απλά για μια “δύσκολη μέρα”. Μιλάμε για μια υπόθεση revenge p0rn που έχει πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης. Μια υπόθεση όπου η ίδια κατήγγειλε ότι προσωπικές της στιγμές διακινήθηκαν χωρίς τη συγκατάθεσή της. Μια υπόθεση που δεν είναι θεωρία, δεν είναι φήμη, είναι καταγγελία, είναι διαδικασία, είναι δίκη.

«Η αλήθεια είναι ότι πραγματογνώμονας έχει αξιολογήσει αυτό το βίντεο, το οποίο βίντεο και το πόρισμα της πραγματογνωμοσύνης, το έθεσα εγώ στο δικαστήριο. Πήρε το βίντεο ένας από τους καλύτερους πραγματογνώμονες που μπορούν να αναλύσουν ένα βιντεοληπτικό υλικό και υπάρχει το πόρισμά του» είπε αρχικά ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος, ο άνθρωπος που εκπροσωπεί την Ιωάννα Τούνη, για το βίντεο.

Ο δικηγόρος της ανέφερε στη συνέχεια πως: «Το θέσαμε στο δικαστήριο. Το δικαστήριο ανέγνωσε τυπικά το πόρισμα. Φροντίσαμε εμείς να φέρουμε το πόρισμα, ενώ αυτό θα μπορούσε να είχε έρθει από την πρώτη στιγμή από την ανάκριση. Αλλά θέλετε να σας πω κάτι κυρία Χρηστίδου; Είναι τόσο ξεκάθαρο αυτό το βίντεο, για το τι έχει συμβεί και τα βίντεο πρέπει να ξέρετε, είναι το ισχυρότερο αποδεικτικό μέσο. Διότι αποτυπώνει την αλήθεια. Πράγματι υπήρξαν κάποια τεχνικά προβλήματα στην αρχή, δεν είναι και έτσι ένα εύκολο πράγμα να προβάλλεται ένα βίντεο, λύθηκαν» ανέφερε ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος.

Ο ποινικολόγος πρόσθεσε στη συνέχεια: «Βλέποντας αυτό το βίντεο η Ιωάννα Τούνη, πραγματικά αισθάνθηκε μεγάλη αμηχανία. Διότι είναι τόσο ξεκάθαρο ότι ο ένας κατηγορούμενος κατά τη διάρκεια αυτών των δευτερολέπτων, κοιτάει δύο φορές προς τον άνθρωπο ο οποίος εικονογραφεί. Είναι τόσο ξεκάθαρο ότι έχει σχέση με αυτόν ο οποίος καταγράφει αυτή την προσωπική τους στιγμή, διότι στρίβει αριστερά το κεφάλι του, γελάει δύο φορές, και τη στιγμή που ολοκληρώνεται η πράξη, σταματάει και το βίντεο. Δεν άφησε κανένα περιθώριο, σε έναν λογικό άνθρωπο, σε έναν έντιμο άνθρωπο, ο οποίος βλέπει αυτό το βίντεο, να έχει πλήρη εικόνα, ότι η κυρία Τούνη ήταν σε μια κατάσταση και στη θέση που ήταν, που δεν είχε γνώση της βιντεοσκόπησης.

Ότι ο άνθρωπος ο οποίος μοιράστηκε ό,τι πιο ιερό υπάρχει στη ζωή, την ένωση δύο σωμάτων, ο άλλος ο οποίος εικονογραφούσε, ήταν φίλος και γνωστός, όχι ένας άγνωστος, χαμογελάει σε έναν άγνωστο δύο φορές; Το ίδιο το δικαστήριο ήθελε να ξαναδεί και να ξαναδεί, εάν αυτός στρέφει το κεφάλι του και χαμογελάει, αν αυτός ο άνθρωπος χαμογελάει στο άπειρο, αν αυτός ο άνθρωπος χαμογελάει σε έναν άγνωστο, αν αυτός ο άνθρωπος χαμογελάει σε έναν… που κατέβηκε από έναν πλανήτη… από τον Άρη. Το δικαστήριο ήθελε να το δει και το είδε. Το δικαστήριο πρέπει να πειστεί. Τι να κάνει;» τόνισε ο δικηγόρος της Ιωάννας Τούνη.

«Από κει και πέρα, ξέρετε γιατί προβλήθηκε οκτώ φορές; Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία και καμία σκιά ότι αυτός ο άνθρωπος χαμογελούσε… σε έναν άγνωστο. Μπορεί να γελάς σε έναν άγνωστο; Και από κει και πέρα, να ξέρετε ότι σε αυτές τις φάσεις της προβολής, η κυρία Τούνη κράτησε μία πολύ αξιοπρεπέστατη στάση. Ούτε ένα δάκρυ δεν άφησε να κυλήσει από τα μάτια της. Το κοίταζε, το έβλεπε, ξαναβίωνε πάλι… γιατί εγώ την κοίταγα, ήταν δίπλα μου. Μια εμπειρία η οποία, όπως εξελίχθηκε, είναι δραματική» συμπλήρωσε ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος.

Και εκεί, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ακούγεται και η φράση του κύριου Μιχάλη Δημητρακόπουλου που την εκπροσωπεί : ότι δεν άφησε να κυλήσει ούτε ένα δάκρυ.

Αυτό είναι το γεγονός.

Όπως γεγονός είναι ότι στάθηκε απέναντι σε ανθρώπους που κατηγορούνται για κάτι τόσο βαρύ. Όπως γεγονός είναι ότι χρειάστηκε να ξαναπεί, να ξαναθυμηθεί, να ξαναζήσει μια ιστορία που κανείς δεν θα ήθελε να κουβαλά. Όπως γεγονός είναι ότι αυτή η ιστορία έγινε δημόσια, αντικείμενο σχολιασμού, σχεδόν “θέαμα”. Και κάπου εκεί αρχίζουν οι ερμηνείες. Γιατί έχουμε μάθει αλλιώς, έχουμε  μάθει να μετράμε τον πόνο με δάκρυα. Να πιστεύουμε ότι αν δεν κλάψεις, δεν πονάς αρκετά. Ότι αν δεν “λυγίσεις”, κάτι δεν είναι αληθινό. Μόνο που η πραγματικότητα δεν λειτουργεί έτσι.

Το ότι δεν έκλαψε είναι γεγονός. Το τι σημαίνει αυτό, όμως, είναι κάτι που ο καθένας το ερμηνεύει όπως θέλει. Για κάποιους είναι δύναμη. Για άλλους είναι άμυνα. Για άλλους είναι “παγωμάρα”. Και για κάποιους… είναι απλά μια επιλογή. Γιατί ναι — και αυτό είναι γεγονός — υπάρχουν άνθρωποι που όταν φτάνουν στο σημείο μηδέν, δεν ξεσπούν. Κλείνουν, σφίγγονται, κρατιούνται . Όχι γιατί δεν νιώθουν, αλλά γιατί νιώθουν πάρα πολλά μαζί.

Και μην ξεχνάμε και κάτι ακόμα:
είναι γεγονός ότι σε τέτοιες υποθέσεις το βλέμμα του κόσμου δεν είναι πάντα υποστηρικτικό. Είναι έτοιμο να πει “γιατί τώρα;”, “γιατί έτσι;”, “γιατί δεν…;”.

Οπότε τι κάνεις; Κλαις για να σε πιστέψουν;
Ή δεν τους δίνεις τίποτα; Γιατί κι αυτό είναι γεγονός: πολλές γυναίκες έχουν κουραστεί να αποδεικνύουν ότι είναι θύματα για να γίνουν πιστευτές. Κουράστηκαν να παίζουν τον ρόλο που περιμένει η κοινωνία. Να δείχνουν “όπως πρέπει” για να πάρουν την αποδοχή.

Και κάπως έτσι φτάνεις σε μια εικόνα σαν αυτή. Χωρίς δάκρυ, χωρίς ξέσπασμα μόνο παρουσία.

Και εδώ είναι που η κουβέντα αλλάζει. Γιατί το θέμα δεν είναι τελικά αν έκλαψε. Το θέμα είναι ότι υπάρχει μια δίκη. Ότι υπάρχει μια καταγγελία για revenge p0rn. Ότι υπάρχει μια γυναίκα που μπήκε σε αυτή τη διαδικασία γνωρίζοντας τι θα ακούσει, τι θα γραφτεί, τι θα ειπωθεί , αναγκασμένη να παρακολουθήσει 8 φορές το βίντεο με τις προσωπικές τις στιγμές. Αυτό είναι το γεγονός. Όλα τα υπόλοιπα είναι ερμηνείες.

Και ίσως, αντί να ψάχνουμε το δάκρυ, να πρέπει να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά. Να δούμε τι σημαίνει να εκτίθεται η προσωπική σου ζωή χωρίς επιλογή. Να καταλάβουμε ότι ο πόνος δεν έχει μία μορφή. Γιατί, τελικά, το πιο επικίνδυνο δεν είναι να μην κλάψει κάποιος. Το πιο επικίνδυνο είναι να συνηθίσουμε τόσο πολύ τέτοιες ιστορίες… που να μας απασχολεί περισσότερο το “πώς αντέδρασε” παρά το “του τι συνέβη”.

Και αν πρέπει να μείνει κάτι στο τέλος, δεν είναι η εικόνα μιας γυναίκας που δεν έκλαψε. Είναι η εικόνα μιας γυναίκας που στάθηκε. Στάθηκε εκεί που άλλες δεν μπόρεσαν. Στάθηκε εκεί που άλλες φοβήθηκαν. Στάθηκε εκεί που άλλες ακόμα παλεύουν μέσα τους να βρουν φωνή. Γιατί κάποιες φορές, το να σταθείς… δεν είναι μόνο για σένα. Είναι για όλες εκείνες που δεν είχαν ποτέ τη δύναμη να το κάνουν.