Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ζούμε σε μια εποχή που αν δεν αντιδράς υπερβολικά, κάτι «δεν πάει καλά» μαζί σου. Δεν φωνάζεις; Είναι ύποπτο. Δε ζηλεύεις; Είσαι αδιάφορος. Δεν τσακώνεσαι; Δεν αγαπάς αρκετά. Δεν είσαι drama queen; Μάλλον δεν ένιωσες.
Και κάπως έτσι, όποιος παραμένει ψύχραιμος, βαφτίζεται ψυχρός. Μόνο που η ψυχραιμία δεν είναι έλλειψη συναισθήματος.
Είναι ικανότητα διαχείρισης. Και αν με ρωτάς, το κατατάσσω στα δύσκολα αποκτήματα. Θέλει δουλειά για να το κατακτήσεις και πειθαρχία για να το διατηρήσεις.
Οι συναισθηματικά ευφυείς άνθρωποι νιώθουν —και μάλιστα πολύ— απλώς δεν αφήνουν κάθε συναίσθημα να τους σέρνει από τη μύτη. Δεν αντιδρούν παρορμητικά, δεν ξεσπούν όπου βρουν, δεν μετατρέπουν κάθε ενόχληση σε σκηνή από ταινία του Tarantino. Και αυτό, σε έναν κόσμο εθισμένο στην υπεραντίδραση, μοιάζει σχεδόν αφύσικο.
Σίγουρα δεν είναι κακό να εκδηλώνεσαι, το αντίθετο. Ισα ίσα, το να επικοινωνείς τα συναισθήματά σου είναι ένας πάρα πολύ υγιής τρόπος έκφρασης. Έχουμε μπερδέψει όμως το βάθος με τον θόρυβο. Νομίζουμε ότι όποιος αγαπά, πρέπει να υποφέρει θεαματικά. Ότι όποιος νοιάζεται, πρέπει να το αποδεικνύει με ένταση, φωνές και συναισθηματικά roller coaster. Το «δεν παραβιάζω τα όριά μου» με το «γίνομαι ο βασιλιάς της τοξικότητας» είναι ένα τσιγάρο δρόμος τη σημερινή ημέρα.
Αν δεν “καίγεσαι”, δε μετράς. Αν δε διαλύεσαι, δεν αγαπάς. Κι όμως, η ωριμότητα δεν κάνει θόρυβο. Η ανωριμότητα κάνει. Οι συναισθηματικά ευφυείς άνθρωποι δεν είναι απόμακροι. Απλώς δεν είναι διαθέσιμοι για όλους. Δεν ανοίγονται με το «καλημέρα». Δε μοιράζονται τα μέσα τους σαν φυλλάδια. Δεν κάνουν εξομολογήσεις για να δημιουργήσουν οικειότητα από το πουθενά. Και αυτό συχνά παρεξηγείται ως έλλειψη ενδιαφέροντος, ενώ στην πραγματικότητα είναι αυτοσεβασμός.
Η σιωπή τους επίσης ενοχλεί. Γιατί δεν αφήνει χώρο για δράμα. Όταν δεν απαντούν αμέσως, ο άλλος αρχίζει τα σενάρια. Όταν δεν εξηγούνται, ο άλλος θυμώνει. Όταν δεν αντιδρούν, ο άλλος νιώθει εκτεθειμένος. Η σιωπή τους δεν είναι αδιαφορία. Είναι επιλογή.
Και ναι — είναι δύσκολο να διαχειριστείς κάποιον που δεν παίζει το παιχνίδι. Στις σχέσεις, αυτή η στάση μπερδεύει ακόμα περισσότερο. Ο συναισθηματικά ευφυής άνθρωπος δεν τσακώνεται για να νιώσει ότι «δένεται». Δε δημιουργεί ένταση για να επιβεβαιωθεί. Δε χρειάζεται χάος για να νιώσει κοντά. Αγαπά χωρίς να χάνει τον έλεγχο. Δένεται χωρίς να χάνει τον εαυτό του. Και αυτό, σε κάποιον που έχει μάθει ότι η αγάπη πονάει, μοιάζει ψυχρό.
Ένα από τα πιο εκνευριστικά χαρακτηριστικά τους είναι ότι δεν εξηγούνται συνέχεια. Δεν απολογούνται για το πώς νιώθουν. Δεν κάνουν παρουσιάσεις PowerPoint για να αποδείξουν τις προθέσεις τους. Ξέρουν ποιοι είναι. Ξέρουν τι θέλουν. Και σίγουρα ξέρουν ότι όποιος θέλει πραγματικά να καταλάβει, δεν χρειάζεται επεξηγηματικό εγχειρίδιο. Οι υπόλοιποι, όσες εξηγήσεις κι αν πάρουν, πάλι κάτι θα τους φταίει.
Και τώρα το ειρωνικό κομμάτι: οι συναισθηματικά ευφυείς άνθρωποι νιώθουν πάρα πολύ. Απλώς δεν το διαφημίζουν. Δεν χρειάζονται κοινό. Δε χρειάζονται επιβεβαίωση μέσω χάους. Πονάνε, αλλά το επεξεργάζονται. Αγαπούν, αλλά δεν διαλύονται. Φεύγουν, αλλά χωρίς θόρυβο, γιατί δε θα σου ζητάνε συνεχώς αυτό που θέλουν αν δεν μπορείς να το προσφέρεις μόνος σου. Κι αυτό, σε έναν κόσμο που έχει μάθει να φωνάζει για να νιώσει, μοιάζει ψυχρό.
Οπότε, την επόμενη φορά που θα πεις ότι κάποιος είναι «ψυχρός», σκέψου: Μήπως απλώς δεν αντιδρά όπως εσύ; Μήπως δε θέλει να μπλέκει σε συναισθηματικά παιχνίδια; Μήπως έχει μάθει να προστατεύει την ενέργειά του;
Και για να μην μπερδευόμαστε, δεν είπαμε να παγώσεις, να κόψεις το συναίσθημα και να μετατραπείς σε νάρκισσο χωρίς ενσυναίσθηση.
Η συναισθηματική ευφυΐα δεν είναι η αποστασιοποίηση. Είναι η ισορροπία. Και η ψυχραιμία δεν είναι απουσία συναισθήματος.
Είναι δύναμη. Το να νιώθεις χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου, να αγαπάς χωρίς να διαλύεσαι, να βάζεις όρια χωρίς να γίνεσαι σκληρός. Οι συναισθηματικά ευφυείς άνθρωποι λοιπόν δεν είναι ψυχροί. Είναι ήσυχοι και σταθεροί στη θέση τους.
Θα σου πω και μια αλήθεια που δε λέγεται συχνά: ο κόσμος δε φοβάται τους ψυχρούς ανθρώπους, φοβάται τους ανθρώπους που δε χειραγωγούνται εύκολα. Που δεν εκβιάζονται συναισθηματικά, που δεν μπαίνουν σε δράματα για να ανήκουν. Αυτούς που δεν χρειάζονται χάος για να νιώσουν ζωντανοί. Αυτές οι «παγοκολώνες» λοιπόν είναι ένα δώρο στη ζωή σου. Δε φωνάζουν για να ακουστούν, δεν παγώνουν για να προστατευτούν, απλώς ξέρουν πότε να μιλήσουν και πότε να φύγουν. Και ναι, σίγουρα δεν είναι για όλους, αλλά για όποιον αντέχει την αλήθεια χωρίς θόρυβο, είναι από τους πιο ζεστούς ανθρώπους που θα γνωρίσει ποτέ.
Η ψυχραιμία δεν είναι έλλειψη συναισθήματος, είναι συναισθηματική δύναμη. Κι αυτή δε χρειάζεται εξηγήσεις. Κι αν καταφέρεις εσύ ο ίδιος να φτάσεις εκεί, να θυμάσαι ότι δεν πάγωσες, απλά σταμάτησες να «καίγεσαι» για όλους.
Συντάκτης: Έλενα Τσάνου
