Υπάρχουν χαρακτήρες που περνούν από μια σειρά και υπάρχουν και εκείνοι που μένουν. Η Βιργινία ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι απλώς ένας ρόλος σε μια οικογενειακή κομεντί· είναι ένας καθρέφτης για πολλές γυναίκες που έχουν αγαπήσει, πληγωθεί και παλεύουν να σταθούν ξανά στα πόδια τους με αξιοπρέπεια.
Η Βιργινία είναι μια δυναμική, ανεξάρτητη γυναίκα. Διευθύντρια νηπιαγωγείου, μητέρα, και πάνω απ’ όλα μια προσωπικότητα που έχει μάθει να ελέγχει το χάος γύρω της (Κυριολεκτικά έχει διαγνωστεί με ocd). Δεν είναι τυχαίο ότι στο επαγγελματικό της περιβάλλον κρατά τα πάντα σε τάξη (ούτε ότι τα παιδιά την λένε κρουελα )— είναι η ανάγκη της να βάλει όρια σε έναν κόσμο που κάποτε την αποδιοργάνωσε συναισθηματικά, κάτι που τη διέλυσε με την τάση που έχει να ελέγχει τα πάντα (όχι απαραίτητα καλό).
Κι όμως, πίσω από αυτή τη δυναμική εικόνα κρύβεται μια γυναίκα που δεν έχει ξεπεράσει τον μεγαλύτερο της πόνο: τον χωρισμό της από τον Νίκο. Έναν άντρα που όχι μόνο έφυγε από τη ζωή της, αλλά την πρόδωσε, επιλέγοντας μια νεότερη γυναίκα. Και κάπου εκεί, η Βιργινία παγώνει στον χρόνο,γιατί μπορεί να συνεχίζει, να δουλεύει, να μεγαλώνει τα παιδιά της, αλλά συναισθηματικά δεν έχει φύγει ποτέ πραγματικά.
Αυτό είναι που την κάνει τόσο αληθινή. Δεν είναι η «τέλεια πρώην». Δεν είναι η γυναίκα που συγχωρεί μεγαλόψυχα και προχωράει με χαμόγελο. Είναι η γυναίκα που θυμώνει, που κρατάει μέσα της την αδικία και που —ναι— εκδικείται. Όχι απαραίτητα με κακία, αλλά με εκείνη τη λεπτή, πικρή ειρωνεία που έχουν οι άνθρωποι όταν δεν έχουν γιατρευτεί.
Η σχέση της με τον Νίκο είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της. Δεν είναι απλά δύο πρώην, είναι δύο άνθρωποι που δεν έχουν τελειώσει μεταξύ τους και δεν ξέρουν πως να είναι πρώην. Εκείνος συνεχίζει τη ζωή του, αλλά ζηλεύει όταν εκείνη προχωρά. Εκείνη λέει πως δεν τον θέλει, αλλά δεν αντέχει να τον βλέπει με άλλη. Ένα παιχνίδι συναισθημάτων που δεν έχει νικητές— μόνο εκκρεμότητες.
Και μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει και η μητρότητα. Η Βιργινία δεν είναι μόνο γυναίκα, είναι και μητέρα. Κι αυτό προσθέτει ένα ακόμα επίπεδο πίεσης. Πρέπει να είναι σταθερή, λογική, παρούσα. Δεν έχει την πολυτέλεια να «διαλυθεί» όπως ίσως θα ήθελε. Κρατιέται. Και αυτό το κράτημα, αυτή η εσωτερική ένταση, είναι που την κάνει τόσο ανθρώπινη αλλά και ταυτόχρονα τόσο επικριτική με τους γύρω της.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της είναι η αντίφασή της. Από τη μία, είναι σκληρή και απόλυτη. Από την άλλη, είναι βαθιά συναισθηματική, θέλει να αγαπηθεί, αλλά φοβάται να αφεθεί. Θέλει να προχωρήσει, αλλά κοιτάει συνεχώς πίσω. Είναι ο ορισμός του «είμαι καλά» ενώ δεν είναι.
Δεν είναι τυχαίο ότι το κοινό έχει ταυτιστεί μαζί της σε τέτοιο βαθμό. Γιατί η Βιργινία δεν είναι υπερβολική, είναι ρεαλιστική. Είναι η φίλη που σου λέει «δεν τον έχω ανάγκη» και μετά κοιτάει αν είναι online. Είναι η γυναίκα που προσπαθεί να κρατήσει την αξιοπρέπειά της, ενώ μέσα της γίνεται καταιγίδα.
Ακόμα και η εμφάνισή της παίζει ρόλο σε αυτό το αφήγημα. Τα χαρακτηριστικά της, τα έντονα μαλλιά, η δυναμική παρουσία της, δεν είναι απλά αισθητικά στοιχεία. Είναι κομμάτι της ταυτότητάς της. Είναι μια γυναίκα που φαίνεται πριν καν μιλήσει — και όταν μιλήσει, δεν περνά απαρατήρητη.
Και ίσως εκεί βρίσκεται και η ουσία της. Η Βιργινία δεν είναι εύκολη. Δεν είναι «βολική», δεν είναι η γυναίκα που θα κάνει πίσω για να κρατήσει ισορροπίες. Είναι αυτή που θα πει αυτό που σκέφτεται, ακόμα κι αν πονάει. Και αυτό, σε έναν κόσμο που συχνά ζητά από τις γυναίκες να είναι πιο «ήπιες», την κάνει σχεδόν επαναστατική.
Αλλά το πιο σημαντικό; Η Βιργινία είναι σε εξέλιξη, δεν είναι τελειωμένη ιστορία. Είναι μια γυναίκα που ακόμα ψάχνει τον εαυτό της, που ακόμα μαθαίνει να αφήνει πίσω της ό,τι την πληγώνει, που όσο προχωράνε τα επεισόδια τη βλέπουμε να μαλακώνει με τον ερχομό ενός παιδιού και να βάζει στην άκρη τον εγωισμό της .Και ίσως, τελικά, να μην είναι η ιστορία της για τον Νίκο. Αλλά για εκείνη.
Για το πώς μια γυναίκα ξαναχτίζεται μετά την προδοσία. Για το πώς κρατά την αξιοπρέπειά της όταν όλα μέσα της θέλουν να λυγίσουν. Και για το πώς, κάποια στιγμή, επιλέγει — όχι τον έρωτα που τη διέλυσε — αλλά τον εαυτό της. Και αν κάτι κάνει τη Βιργινία τόσο ξεχωριστή, δεν είναι το δράμα της. Είναι η δύναμή της να συνεχίζει, ακόμα κι όταν δεν έχει τελειώσει με το παρελθόν της.
Και κάπου εκεί είναι που την καταλαβαίνεις λίγο παραπάνω απ’ όσο θα ήθελες γιατί είμαι σίγουρη πως υπάρχουν πολλές Βιργινίες εκεί έξω.
Συντάκτης: Έλενα Τσάνου
