Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο σε αυτές τις σχέσεις. Δεν είναι στην αρχή· εκεί όλα είναι ωραία, σχεδόν κινηματογραφικά, στα μάτια σου πραγματικά φαντάζει το τέλειο. Είναι λίγο μετά, όταν κάτι μέσα σου αρχίζει να σε τσιγκλάει, αλλά δεν μπορείς να το εξηγήσεις. Είναι εκείνη η στιγμή που, ενώ είσαι με έναν άνθρωπο που «σε θέλει τόσο πολύ», αρχίζεις να νιώθεις λιγότερη. Λιγότερο άνετη. Λιγότερο ο εαυτός σου. Λιγότερο… εσύ. Και παρ’ όλα αυτά, μένεις.
Γιατί θυμάσαι πώς σε κοίταξε στην αρχή. Πώς σε έκανε να νιώσεις, σαν να ήσουν η απάντηση σε κάτι που έψαχνε χρόνια. Και σκέφτεσαι: δεν μπορεί, αυτό ήταν αληθινό, δεν γίνεται να το φαντάστηκα, δεν είμαι τρελή. Και κάπου εκεί ξεκινάει η μεγαλύτερη παγίδα. Δεν προσπαθείς πια να είσαι ευτυχισμένη. Προσπαθείς να ξαναγίνεις αυτή που ήσουν όταν σε ήθελε περισσότερο. Καλώς ήρθες στο παιχνίδι, ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες, όπου αλλάζουν οι όροι χωρίς προειδοποίηση και το μόνο σταθερό είναι ότι εσύ πάντα φταις λίγο παραπάνω απ’ όσο πρέπει και φτάνεις στα όρια του να γίνεις όντως τρελή.
Και μέσα σε όλο αυτό, γεννιέται η πιο επικίνδυνη ερώτηση: «Τι πρέπει να κάνω για να είναι καλά μαζί μου;». Spoiler: τα πάντα. Και πάλι δεν θα φτάνει. Ας μιλήσουμε ειλικρινά. Αν ψάχνεις πώς να γίνεις η τέλεια σύζυγος για έναν νάρκισσο, υπάρχουν καλά και κακά νέα. Τα καλά: υπάρχει τρόπος. Τα κακά: δεν θα σου αρέσει καθόλου. Γιατί η «τέλεια» σύζυγος για έναν νάρκισσο δεν είναι μια γυναίκα δυνατή, φωτεινή, με άποψη και προσωπικότητα, παρόλο που αυτή είναι συνήθως ο στόχος του γιατί είναι πιο απολαυστικό το challenge.
Η «τέλεια» σύζυγος είναι εκείνη που λειτουργεί σαν καθρέφτης. Όχι για να βλέπει τον εαυτό της – αυτό απαγορεύεται – αλλά για να τον βλέπει εκείνος, με φίλτρο φυσικά. Always flattering. Είναι αυτή που θα τον θαυμάζει ακόμα κι όταν δεν κάνει τίποτα αξιοθαύμαστο, που θα τον δικαιολογεί ακόμα κι όταν δεν δικαιολογείται. Που θα βρίσκει τρόπο να φταίει για ό,τι κι αν συμβαίνει. Multitasking, αλλά σε ενοχές. Και αν αναρωτιέσαι τι κάνει αυτή η γυναίκα όλη μέρα, η απάντηση είναι απλή: τα πάντα. Είναι emotional support, PR manager, therapist, fan club και σάκος του μποξ, όλα σε ένα. Και χωρίς μισθό, μόνο με κάτι ψίχουλα επιβεβαίωσης, τύπου «εσύ είσαι διαφορετική», που μεταφράζεται σε «εσύ θα αντέξεις λίγο παραπάνω».
Η «τέλεια» σύζυγος δεν έχει υπερβολικές απαιτήσεις. Δηλαδή έχει, αλλά έχει μάθει να τις καταπίνει. Δεν κάνει πολλές ερωτήσεις, γιατί οι απαντήσεις συνήθως δεν βολεύουν. Δεν πιέζει, γιατί τότε γίνεται «δραματική». Δεν απομακρύνεται, γιατί τότε γίνεται «αχάριστη». Και κάπου εκεί αρχίζει η αποδόμηση. Στην αρχή είσαι «μοναδική», μετά γίνεσαι «υπερβολική» και μετά «δύσκολη». Και στο τέλος; Απλά «ποτέ αρκετή». Η αλήθεια είναι πως εσύ δεν ήσουν ποτέ το πρόβλημα. Απλώς προσπαθούσες να γεμίσεις ένα βαρέλι χωρίς πάτο.
Και το πιο ύπουλο κομμάτι είναι ότι αντέχεις, προσαρμόζεσαι, δίνεις όλο και παραπάνω. Γιατί θυμάσαι εκείνη την αρχή. Εκείνο το intensity, εκείνο το «μαζί μπορούμε τα πάντα». Και λες «λίγο ακόμα». Spoiler alert: το «λίγο ακόμα» είναι το αγαπημένο κεφάλαιο κάθε γυναίκας που ξεχνά τον εαυτό της. Γιατί για να είσαι «τέλεια» για έναν νάρκισσο, μαθαίνεις να μικραίνεις. Να μιλάς λιγότερο, να νιώθεις πιο σιωπηλά, να ζητάς σχεδόν τίποτα. Να γίνεις βολική, προβλέψιμη, διαχειρίσιμη. Να γίνεις σκιά.
Και κάπου εδώ έρχεται η ερώτηση που καίει, και δεν είναι ρομαντική: γιατί να θέλεις να είσαι η «τέλεια» γυναίκα σε μια σχέση που σε θέλει μισή; Γιατί να παλεύεις να σε διαλέξει κάποιος που σε χρειάζεται μόνο όταν εξυπηρετείς την εικόνα του; Γιατί να δίνεις όλο σου το φως σε κάποιον που δεν αντέχει ούτε να το δει; Αν υπάρχει κάτι πραγματικά τέλειο σε αυτή την ιστορία, δεν είναι η σύζυγος. Είναι η στιγμή που ξυπνάει.
Η στιγμή που καταλαβαίνει ότι δεν είναι project να τον «φτιάξει». Δεν είναι challenge να τον κερδίσει. Δεν είναι audition για να αποδείξει την αξία της. Είναι άνθρωπος και δεν ήρθε σε αυτή τη ζωή για να παίζει δεύτερο ρόλο στο ego κάποιου άλλου. Οπότε ναι, υπάρχει «τέλεια» σύζυγος για έναν νάρκισσο. Είναι αυτή που δεν υπάρχει πια. Και αυτό, αγάπη μου, δεν είναι αποτυχία. Είναι η πιο καθαρή μορφή αυτοσεβασμού.
Δεν είναι όταν εκείνος σε χάσει. Είναι όταν εσύ σταματήσεις να χάνεις τον εαυτό σου για κάποιον που δεν προσπάθησε ποτέ να σε κρατήσει ολόκληρη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν κερδίζει αυτός που φεύγει με το μεγαλύτερο εγώ. Κερδίζει αυτή που φεύγει με τον εαυτό της πίσω.
Συντάκτης: Έλενα Τσάνου
