Αφιέρωση στον άνθρωπο που θέλησα να μοιραστούμε μαζί ένα παιδί

Πάντα ήθελα να γράψω κάτι για τον πατέρα της κόρης μου. Συγχωρήστε μου το α’ ενικό πρόσωπο αλλά πιστεύω πως σαν εμένα θα υπάρχουν παραπάνω από μία γυναίκες εκεί έξω που θα σκέφτονται το ίδιο.

Ομολογώ πως από παιδί μέχρι αρκετά μεγάλη δεν ήμουν από κείνες τις γυναίκες που έλεγα πως ήθελα να γίνω μάνα. Πίστευα πως ο ρόλος αυτός παρόλο που προέρχομαι από πολύτεκνη οικογένεια δεν μου πήγαινε. Έθετα άλλους προσωπικούς και επαγγελματικούς στόχους και χρησιμοποιούσα με μεγάλη άνεση την καραμέλα “υπάρχουν γυναίκες που ήρθαν στον κόσμο για είναι μητέρες και γυναίκες που ήθελαν να κάνουν καριέρα. Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία”.

Όταν γνώρισα τον πατέρα της κόρης μου, μου εξέφρασε την επιθυμία πως θα ήθελε πάρα πολύ ένα παιδί και μάλιστα κορίτσι. Το βλέμμα στα μάτια του και τα συναισθήματα μου για αυτόν με έκαναν να αλλάξω πολύ γρήγορα γνώμη. Η τύχη ήταν με το μέρος μας και μετά από ένα δύσκολο τοκετό ήρθε στη ζωή η κόρη μας.

Αυτό το μαγικό ραβδάκι της αγάπης μ’ ακούμπησε μόλις την αντίκρυσα. Και κει κατάλαβα πως η ζωή μου δεν θα ήταν ποτέ η ίδια αλλά και πως δε θα είχε νόημα χωρίς αυτό το μικρό πανέμορφο πλασματάκι. Πολύ γρήγορα αναγκάστηκα να αφήσω τη φροντίδα της για να συνεχίσω την εργασία μου σε μια κυρία η οποία αποδείχθηκε εξαιρετική. Η δική μου δουλειά ήταν άνευ ωραρίου και με πολλές υποχρεώσεις ενώ του μπαμπά της κόρης μου με σταθερό ωράριο που πρακτικά σήμαινε πως ο δικό τους χρόνος ήταν περισσότερος.

Πόσο εύκολα αλλάζουν οι ρόλοι όταν ο άλλος θέλει και μπορεί. Και για τον μπαμπά της κόρης μου το μεγάλωμά της ήταν η προσωπική του ευτυχία. Ήταν όνειρο ζωής που ξεδιπλωνόταν καθημερινά. Από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε στα πιο απλά που αφορούσαν το μπάνιο και το τάισμά της, μέχρι το ξενύχτι στις αρρώστιες και τις ατέλειωτες καλοκαιρινές ώρες στο μπαλκόνι βολτάροντας με την γκρίνια των πρώτων δοντιών.

Αισθανόμουν χωρίς να χρειαστεί να το συζητήσουμε πως ενδόμυχα είχαμε μοιράσει τους ρόλους. Κι όσο η μικρή μεγάλωνε, μεγάλωναν και οι δικές μου επαγγελματικές υποχρεώσεις. Και κείνος πάντα εκεί. Και για τις δυο μας. Φρουρός στο πλευρό της και φύλακας άγγελος της. Όχι δεν πήγα παρά ελάχιστες φορές στο σχολείο να μάθω για την πρόοδο της, ελάχιστες φορές στις εξωσχολικές της υποχρεώσεις, ο μπαμπάς μας ήταν πάντα εκεί. Απορούσα που ήξερε όλους τις φίλους της, αγαπημένες γεύσεις της και το πρόγραμμα της επόμενης μέρας της.

Το πρώτο χαστούκι για τον ίδιο ήρθε στην εφηβεία όταν ένα βράδυ η μικρή τον ρώτησε αν θα τον πείραζε να λέει και σε ένα άλλο αγόρι πως το αγαπάει εκτός από τον ίδιο. Θυμάμαι σαν τώρα την αντίδρασή του. Ο δικός μας ο μπαμπάς όχι μόνο το δέχτηκε αλλά έγινε και φίλος με τους φίλους της κόρης μου. Απορούσα με την διακριτικότητα και τη σοφία που χειριζόταν τις καταστάσεις. Βλέπετε είχαμε και τον φόβο πως εκείνο που δε θέλαμε με τίποτα είναι να μεγαλώσουμε ένα μοναχοπαίδι παραχαϊδεμένο. Ο μπαμπάς μας της δίδαξε την ανεξαρτησία, τη σοφία να διαχειρίζεται τα δύσκολα της ζωής και την ικανότητα να επιβιώνει στα δύσκολα. Η αγκαλιά του ήταν πάντα ανοιχτή ακόμη και αν ήταν κουρασμένος ή είχε κακή διάθεση.

Υπήρχαν φορές ακόμη και τώρα που ζηλεύω αυτή τη σχέση. Κάποια στιγμή όταν η κόρη μου μεγάλωσε ένιωσα τόσες τύψεις γιατί ήμουν λιγότερο κοντά της που της ζήτησα συγνώμη βάζοντας τα κλάματα. Στο δικό της σοφό μυαλό όμως είχε τακτοποιήσει το είδος της σχέσης της μαζί μου και ένιωθε περήφανη για μένα. Ήξερα κάθε μέρα της ζωής μου και ξέρω ακόμη και σήμερα πως δε θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερο μπαμπά από τον μπαμπά μας, τον δικό μας Αη Βασίλη της ζωής μας.

Αφιερωμένο στον Παύλο