Ρε συ, έχουμε κάποιου είδους σύνδεση ή τρελαίνομαι; Και αν ναι, γιατί δεν κάνεις κάτι; Πάει σχεδόν ένας μήνας από τότε που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας. Τα μάτια σου δεν τα είδα, λες ότι είδες τα δικά μου. Τα δικά σου δεν τα είδα, ήθελα πολύ όμως και μάλιστα περίμενα για να πούμε ένα γεια. Αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στην τρέλα και τη λογική, φαίνεται να το ξέρεις και όμως νιώθω σαν να μην ξέρουμε τίποτα ο ένας για τον άλλον. Βασικά δεν ξέρουμε. Αν ζούμε κάτι κοινό και δεν είναι μόνο η δικιά μου διαθεσιμότητα για αγάπη, τότε είναι μόνο στο κόσμο των ονείρων. Ή ζω ένα από τα καλύτερα slow burns της ζωής μου.
Παρόλα αυτά, κι ας μην σε ξέρω καλά παρά μόνο βλέπω αυτά που θες να δείχνεις, νιώθω πως σε έχω μάθει. Κάπου ακούω τους φόβους σου, τις αγωνίες σου, τις αυτοκαταστροφικές σου τάσεις. Σε νιώθω να πειράζεσαι όταν σε πειράζω και να αποζητάς εκδίκηση. Νιώθω την αγάπη σου, ή μάλλον τη διαθεσιμότητα αυτής. Κι αν δεν υπάρχεις, το χω κατά νου πως είμαι εγώ.
Νιώθω και κάτι ακόμα. Πως λες εύκολα λόγια κι έχεις πολλά καπρίτσια. Νιώθω πως βαριέσαι εύκολα και θα σκαρφιστείς ένα σωρό τεχνάσματα για να μας ταράξεις. Επίσης είναι και το άλλο, το σημαντικό. Ξέρεις ότι εγώ δεν λέω εύκολα σ’ αγαπώ ούτε μεγάλες λέξεις γιατί μένω, στέκομαι και είμαι εκεί άπαξ και γίνει η αρχή. Πιστό πλάσμα από φύση. Αυτό το βλέπεις και παρακαλάς να νιώσω για εσένα έτσι. Μέχρι να γίνει και να φύγεις. Σωστά; Αυτό δεν είναι το παιχνίδι;
Στωικά θα απορώ αν αυτά τα βγάζω μόνο από το κεφάλι μου και θα σου πω ότι η καρδιά μου δεν αντέχει αυτά τα παιχνίδια. Όμως έχει χώρο για αγάπη. Γι’ αυτό αν το θες πραγματικά θα πρέπει να παλέψεις και να κοπιάσεις γι’ αυτό. Άλλωστε πώς φαίνονται στον κόσμο μας οι καλοί; Μόνο έτσι. Ένα λουλούδι που έχεις μοχθήσει για αυτό δύσκολα το καταστρέφεις.
