Γαμώ το φελέκι μου σ’ ευχαριστώ! Δεν ξέρω πόσες φορές το έχω σκεφτεί στο διάστημα που έχω την τύχη να είμαι μαζί σου. Το σκέφτομαι σε άκυρες στιγμές, εκεί που τρώμε μακαρόνια με κιμά, εκεί που βλέπουμε Harry Potter για 300η φορά, εκεί που μου μαγειρεύεις γιατί είσαι και master chef πανάθεμά σε, εκεί που γυρνάς πτώμα από δουλειά και πάλι καταφέρνεις να είσαι μέσα στο χαμόγελο και με πασαλείβεις με την μαγική θετική σου ενέργεια. Προφανώς το σκέφτομαι και άλλες στιγμές που με πασαλείβεις με άλλα πράγματα αλλά θα φτάσω σε αυτό αργότερα. Μην σας τα δώσω και όλα στο πιάτο με το καλησπέρα. Εξάλλου και εγώ για να τα καταφέρω μου βγήκε η πίστη ανάποδα επί 33 συναπτά έτη.
Που λες, όχι δεν είμαι το θύμα στην υπόθεση, δεν σου δίνω spoiler να με λυπηθείς. Πάντα λένε έχουμε επιλογή απλά πάνω στη θολούρα, την πίεση, το καταραμένο μοτίβο, δεν την βλέπουμε. Σε καμία περίπτωση δεν είναι ωραία η επιλογή πάνω από τις μισές φορές μη σου πω, αλλά και πάλι υπάρχει. Φαινόταν από το πρώτο μου ημερολόγιο πως θα τα κάνω ρόιδο μεταγενέστερα. Έγραφα τη μια βδομάδα ότι γουστάρω το Φώτη και την επόμενη αντί να γράψω τη νεότερη νουβέλα μου, απλώς πήγαινα έσβηνα το όνομα του Φωτάρα και το αντικαθιστούσα με το νέο πρωταγωνιστή. Έφτασε σε ένα σημείο το δόλιο το χαρτί και σκίστηκε από τα πολλά γράψε-σβήσε. “Αποφάσισε μωρή που όπου πας αγαπάς, ΕΛΕΟΣ!” Εγώ ήμουν αυτή, ξεκάθαρα.
Θυμάμαι όταν έκανα την πρώτη μου επίσημη σχεσούλα, ήταν υπόδειγμα τάξης και ηθικής. Δεν ειρωνεύομαι, ο τύπος με είχε κορώνα στο κεφάλι του. Ούτε να ξενοκοιτάξει, οριακά θα τις δάγκωνε αν του μίλαγαν. Θα μου πεις, ωραία εισαγωγή, τι μπορεί να πήγε λάθος με αυτόν τον εξαίρετο νέο. Όχι απλά δεν ταιριάζαμε, αλλά εγώ έλεγα άσπρο και εκείνος λα μινόρε. Καμία απολύτως επαφή, ακραία βαρεμάρα και πάει λέγοντας. Όμως η ζήλεια που βίωνα τότε, ενώ ούτε εγώ η ίδια δεν έδινα δικαίωμα, ήταν πρωτοφανής. Νόμιζα πως αν μου μιλούσε κάποιος έξω, έπρεπε να πάω να εξομολογηθώ και να περάσω στο χώρο των εξορκισμών γιατί είμαι μια βλάσφημη σατράπω. Disclaimer και ντρέπομαι αλλά θα το πω. Πάνω στον οίστρο μου μια μέρα, εμφανώς επηρεασμένη από τη Τζούλια (και μη ρωτήσεις ποιά – όχι τη Ρομπερτσ δυστυχώς) πήρα ένα σαμπανομπούκαλο, του έβαλα προφυλακτικό γιατί πάντα πρόσεχα την υγειινή μου (ωροσκόπος ΠΑΡΘΕΝΟΣ) και έκανα ντιτζεϊλίκια. Είχαμε να βρεθούμε πολλές μέρες και βρεθήκαμε την ίδια μέρα που έγινε το σκηνικό που με ροδοκόκκινα μαγουλάκια σου είπα μόλις. Ο άνθρωπος μου είπε ότι μύρισε το λάτεξ και ότι ξακάθαρα τον είχα κερατώσει, ε και με χώρισε. No joke bro, έμεινα μπουκάλα, κυριολεκτικά τώρα.
Μετά από αυτή την εμπειρία και τον καιρό που έμεινα μαζί με κάποιον τόσο ζηλοφθονιάρη, κάπως κόλλησα κ εγώ και άρχισα να βλέπω τον κόσμο πολύ πιο ύποπτα και πονηρεμένα. Δεν σου λέω οτι δεν έχω την πρώτη ύλη για να οδηγηθώ σε ένα worst case scenario αλλά μπέσα, η έκθεση σε τόσο παράλογη ζήλεια, μου άφησε κουσούρι. Μετά ακολούθησε το ένα φιάσκο μετά το άλλο. Η κάθε σχέση και από ένα – ούτε καν χρυσό – βατόμουρο. Τώρα λέγοντας σχέση εννοώ κατά βάση, σχεδόν σχέση, situationships, βολέματα και άλλα τέτοια που σε κρατάνε τσίτες τα βράδια. Ερχόμουν σε επαφή με ανθρώπους που θαύμαζα για όλους τους λάθος λόγους, τα κόκκινα σημαιάκια ανέμιζαν αλλά εγώ εκεί πιστή στο αυτομαστίγωμα. Κάπως συμπέρανα ότι πρέπει να υπάρχει μόνιμο σκαμπανέβασμα για να είναι η σχεσούλα “διασκεδαστική”. Πως πάθος είναι το μηδέν-εκατό.
Για τσακωμούς με απόλυτη έλλειψη σεβασμού, δε συζητάω. Λες και μπορούσα να πω και να ακούσω το πιο σιχαμένο πράγμα και μετά από λίγο να κάνουμε bounce back to normal λες και δεν ειπώθηκε ποτέ. Ghosting, late night συναντήσεις, παρακολουθήσεις αλλά Αγγελική Νικολούλη και άλλα πολλά στο mega. Τώρα μου προκαλούν οριακά γέλιο, αλλά είναι λες και έχω ξεχάσει πως ήταν να ζω με μια μόνιμη ανασφάλεια μήπως δεν είμαι αρκετή, μήπως δεν αντέχεται το συναίσθημα μου, μήπως έρχομαι με πολλά συναισθηματικά μπαγκάζια και τραύματα; Εννοείται η πιο all time classic συμβουλή που άκουγα από φίλους ήταν πως επουδενί δεν λέμε τα προβλήματα μας στους συντρόφους μας επειδή θα τρομάξουν τα πουλάκια μου. Επίσης δεν δείχνουμε συναίσθημα γιατί μπορεί να τρομοκρατηθούν και να χαθούν στο τρίγωνο των Βερμούδων.
Γενικώς η αίσθηση των σχέσεων που είχα είναι πως ποτέ δεν μπορείς να τα έχεις όλα, πάντα θα χρειάζονται τραγικοί τσακωμοί, η επικοινωνία θα είναι μηδενική οριακά και τα προβλήματα πάσης φύσεως λύνονται με μια καλή σεξάρα. Αλήθεια τώρα, όταν η επικοινωνία είναι error 404 πόσο καλή μπορεί να είναι η σεξάρα; Εγώ θα σου απαντήσω, ότι δεν μπορεί. Ναι μιλάω για τον εαυτό μου προφανώς, αλλά αν αναλογιστώ από το συνολικό σεξ που έχω κάνει, πόσες φορές έχω τελειώσει, θα πάω να μονάσω μεταμφιεσμένη άνδρας εις το άγιον όρος. Σε αυτό το σημείο να ξαναευχαριστήσω αυτό το πλάσμα που έσκασε μύτη εντελώς out of the blue ξανά στη ζωή μου, και μου έδωσε να καταλάβω. Α, ναι, δεν τελείωσα την πρόταση μου. Δε βαριέσαι, είναι το μόνο που δεν τελείωσα οπότε ας μείνω στην ευχαριστία. Όταν το σώμα και το ταλαιπωρημένο μυαλό νιώσουν ασφάλεια, αληθινή καύλα – όχι μόνο μεταμεσονύκτια – και θαυμασμό, τότε θα φας το squirt στη μούρη.
Κλείνοντας το αυτόματο πότισμα θέλω να σου πω ότι στην love life πορεία μου, είχα μια κλιμάκωση κακών εμπειριών που πέρασαν από τις συναισθηματικά κακοποιητικές, στις σωματικά. Εκεί είναι που τα είδα όλα καθαρά γιατί έφυγα τρέχοντας με το που έγινε το κακό. Το θέμα είναι πως το κακό συνήθως φαίνεται στο τρέιλερ, γιατί περίμενα να εκπληρωθεί μια τόσο δυσοίωνη προφητεία για να αποδράσω σπάζοντας το μοτίβο; Απορώ τώρα που κάνω φλασμακ με τον εαυτό μου, απορώ. Πικρή αλήθεια είναι πως δεν κλείνει ο οργανισμός το κουμπί κινδύνου μόλις ξεφύγεις από αυτόν. Ακόμα περνάω δύσκολα να ξεμάθω όλα τα λάθος κουτάκια που είχα στο κεφάλι μου. Ακόμα μπορεί να καθόμαστε αγκαλιά και για κανέναν προφανή λόγο, να περάσει αστραπιαία μια πολύ κακή ανάμνηση από μπροστά μου. Ακόμα η ψυχή ψάχνει επιβεβαίωση πως είναι ασφαλές να αφεθεί άφιλτρα και ολοκληρωτικά. Τέλος πάντων πήρα τα χαμπάρια μου, δεν σταμάτησα ακόμα και στις πιο σάπιες μέρες να πιστεύω ότι θα έρθει το happy ending και ξαφνικά βλέπω αυτές τις χαζορομαντικές κομεντί, τις καθόλου πρωτότυπες αμερικανιές που ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα, και αντί να ζηλεύω και να αναρωτιέμαι τι σκατά πάει λάθος με μένα, κοιτάω τον υπέροχο τυπά δίπλα μου και μπήγω τα κλάματα από ανακούφιση. Ανακούφιση γιατί τελικά δεν είχε κανείς τους δίκιο. Ούτε να κάνω εκπτώσεις χρειάστηκε, ούτε να μικρύνω τα στάνταρ μου, ούτε να συμβιβαστώ με ό,τι έρθει γιατί πάτησα τα πρώτα άντα.
Άντα από ‘δω σε όποιον μου δινε τόσο σκάρτες συμβουλές και καθόμουν και άκουγα από πάνω σα χαϊβάνι.
Συντάκτης: Guest Pillowfighter
