Έχουν γραφτελι πολλά αναληθή αλλά και αληθή πράγματα κατά καιρούς, που αφορούν το γυναικείο φύλο και τον τρόπο που επιλέγει να σχετίζεται. Τι γίνεται όμως με τους άνδρες; Μήπως ήρθε η ώρα να δούμε τι συμβαίνει και με αυτά τα πλάσματα και πώς επιλέγουν να βιώνουν τις σχέσεις τους; Πρόσφατες έρευνες και νέα δεδομένα δείχνουν ότι καθώς ο άνδρας μεγαλώνει, μπαίνει σε μια λογική άρνησης να δεσμευτεί σε μακροχρόνιες σχέσεις. Από την ηλικία των 37 ετών και μετά η πιθανότητα μακροχρόνιας δέσμευσης παρουσιάζει πτωτική τάση.
Αυτό που συμβαίνει, είναι ένα συνονθύλευμα συνήθως ψυχολογικών, κοινωνικών και βιολογικών παραγόντων. Πιο συγκεκριμένα, οι περισσότεροι άνδρες μεταξύ 35 και 40 ετών, είναι επαγγελματικά αποκαταστημένοι, έχουν μία ρουτίνα που βασίζεται σε συνήθειες που εκτελούν σχεδόν καθημερινά με τον ίδιο τρόπο και νιώθουν αρκετά σίγουροι για τον εαυτό τους σε οικονομικό και προσωπικό επίπεδο. Δε θέλουν να μπουν σε καλούπια κι επιθυμούν συναισθηματική ανεξαρτησία που δε θα τους βάλει τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι. Πιστεύουν ότι θα πρέπει να συμβιβαστούν σε πολλά επίπεδα και τομείς για να συμβαδίσουν με κάποιο ταίρι κι αυτό τους αποτρέπει να δουν μια σχέση με πιο σοβαρή και μακροχρόνια προοπτική.
Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι οι αρκετοί άνδρες έχουν ήδη προηγούμενες εμπειρίες σχέσεων που βασίζονται σε απογοητεύσεις επειδή δεν πήγαν καλά ή έχουν ήδη στην πλάτη τους ένα διαζύγιο κι αρνούνται να επαναλάβουν τα ίδια λάθη από φόβο πιθανής αποτυχίας. Έτσι, κλείνονται στον εαυτό τους και γίνονται αρκετά επιφυλακτικοί απέναντι σε άτομα που φαντάζουν σωστά και ταιριαστά με τα δικά τους θέλω. Ταυτόχρονα, με την οικονομική και επαγγελματική ανεξαρτησία που έχουν οι περισσότεροι, θεωρούν ότι δε χρειάζεται να πιέζονται χρονικά για να χτυπήσει το βιολογικό τους ρολόι και να γίνουν πατεράδες. Έχουν τη δουλειά τους, την παρέα με τους κολλητούς, ίσως μία χαλαρή σχέση αλλά σε καμία περίπτωση δε θέλουν να την πάνε ένα βήμα παρακάτω. Βολεύονται και πορεύονται με όσα έχουν και δεν επιθυμούν κάτι περισσότερο. Η καριέρα, η κοινωνική και επαγγελματική ανέλιξη, η οποιαδήποτε ελευθερία επιλογών είναι αυτή που τους ενδιαφέρει σε αυτό το κομμάτι της ζωής τους.
Καλό θα ήταν επιπρόσθετα να λάβουμε υπόψη μας ότι όσο ωριμάζει ένας άνδρας και κυρίως αν περάσει τα 40, έχει όλο και λιγότερη διάθεση και ενέργεια για καινούρια ξεκινήματα, για καινούριες γνωριμίες και συναισθηματικά ρίσκα και έτσι το μόνο που επιζητά είναι η ασφάλεια και η ηρεμία. Ακόμα, βλέπουν την πιθανότητα ενός γάμου ή μιας συγκατοίκησης ως ένα μεγάλο ρίσκο με πιθανές οικονομικές απώλειες, σε περίπτωση χωρισμού ή/και διαζυγίου. Δε θέλουν να χάσουν τη βολή και τις συνήθειές τους και για αυτό τον λόγο επιλέγουν να περνούν καλά και να απολαμβάνουν μια ενδιαφέρουσα μεν σ3ξουαλική ζωή χωρίς δεσμεύσεις δε. Αρκετοί άνδρες επιπρόσθετα, αν βρίσκονται ήδη σε μακροχρόνια σχέση αλλά νιώθουν ότι δεν υπάρχει κάποια περαιτέρω εξέλιξη, απλά σταματούν να επενδύουν συναισθηματικά και είτε αποχωρούν είτε παραμένουν έτσι.
Ίσως λοιπόν να μην είναι θέμα φύλου, αλλά απλών προτεραιοτήτων, αφού πάνω κάτω την ίδια τάση βλέπουμε κι από την πλευρά των γυναικών. Συμπερασματικά, κατά κύριο λόγο θα λέγαμε ότι όσο προχωρούν στις μεγαλύτερες ηλικιακές δεκαετίες της ζωής τους, οι άνθρωποι τείνουν να γίνονται πιο επιλεκτικοί και λιγότερο προσαρμοστικοί και διατεθειμένοι να συμβιβαστούν σε μια σχέση, θέτοντας την προσωπική τους άνεση, ηρεμία και ασφάλεια πάνω από την ανάγκη για οποιαδήποτε μορφή επισημοποίησης. Γιατί πολύ απλά τα έχουν βρει με τον εαυτό τους και ξέρουν τι ζητούν.
Συντάκτης: Αμαλία Ευαγγελία Αλεξανδρή
