Υπάρχει ο Άγιος Βασίλης και με έχει πάρει και τηλέφωνο να ξέρετε

Ήρθε η στιγμή να πάμε λίγο πίσω στα παλιά τα χρόνια που λένε. Ήμουν περίπου 5-6 χρονών και τέτοιες μέρες περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία τον Άγιο Βασίλη. Δεν θυμάμαι αν είχα γράψει γράμμα ή αν είχα πει στους γονείς μου τι δώρο ήθελα.

Μέναμε σε μια πολυκατοικία και δίπλα μας έμενε μια οικογένεια με τρία παιδιά εκ των οποίων τα δύο ήταν δίδυμα ένα χρόνο μικρότερα από εμένα. Κάναμε πολύ παρέα και παίζαμε τέλεια. Στις διακοπές των Χριστουγέννων τα πρωινά κυρίως μας κρατούσαν οι γιαγιάδες μας και ήμασταν μια στο ένα σπίτι μια στο άλλο. Τρέχαμε με τις κάλτσες και τις πιτζάμες στον διάδρομο.

Κάποια στιγμή είχα πάει στο δικό μας σπίτι να καθίσω λιγάκι. Κάπου εδώ πρέπει να πω ότι στο σπίτι μας για κάποιο λόγο είχε δύο γραμμές και δύο σταθερά τηλέφωνα για ένα χρονικό διάστημα. Αυτή την πληροφορία κράτησέ την γιατί είναι βασική για την εξέλιξη της ιστορίας αυτής. Επίσης τα δύο σταθερά ήταν ο λόγος που έκαναν ένα 5χρονο παιδάκι να πλέει σε πελάγη ευτυχίας για χρόνια και κλείνει αυτή η μεγάλη παρένθεση.

Ξαφνικά χτυπάει το σταθερό και όπως πάντα έτρεξα να το σηκώσω. Μια βαριά φωνή αλλά τόσο γλυκιά μου λέει πως είναι ο Άγιος Βασίλης ήξερε τα πάντα για εμένα με κάθε λεπτομέρεια. Θυμάμαι τσίριζα από χαρά και οριακά τον παρακαλούσα να μην κλείσει το τηλέφωνο γιατί έπρεπε να μιλήσει και στα δίδυμα που ήταν οι φίλοι μου.

Όταν κλείσαμε το τηλέφωνο έτρεξα δίπλα και τους είπα τι έγινε με κάθε λεπτομέρεια και έτσι αποφασίσαμε και οι τρεις να περιμένουμε πάνω από το τηλέφωνό τους γιατί πίστευα ότι θα πάρει και εκεί τηλέφωνο. Θεωρούσα θυμάμαι ότι έπαιρνε με σειρά τηλέφωνα ο Άγιος Βασίλης στα σπίτια που είχαν παιδάκια άρα θα έπαιρνε και στα δίδυμα μετά από εμένα.

Φυσικά και δεν πήρε ποτέ. Όλη αυτή την ιστορία την είχε σκαρώσει ο θείος μου και για πολλά χρόνια πίστευα ότι με είχε πάρει τηλέφωνο στα αλήθεια ο Άγιος Βασίλης και το έλεγα παντού με μεγάλη περηφάνια. Μάλιστα με τα δίδυμα είχαμε σκεφτεί ότι μπορεί να παίρνει τηλέφωνο τυχαία κάθε χρόνο αλλά παιδάκια γι’ αυτό δεν τους είχε καλέσει.

Ένα τόσο μικρό πραγματάκι που τώρα μοιάζει απλό αλλά τότε δεν ήταν διότι δεν υπήρχαν τα κινητά και κάπου εδώ φαίνεται η ηλικία μου και για να γίνει κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο. Δυστυχώς η φίλη από τα δίδυμα δεν είναι πια μαζί μας να διαβάσει και να θυμηθεί αυτή την αστεία ιστορία μακάρι να μας βλέπει από εκεί ψηλά.

Ας μη βαρύνω άλλο το κλίμα όμως. Θέλω να πω πως τέτοιες μικρές πράξεις φέρνουν τη μαγεία στα παιδιά και τα κάνουν πολύ πολύ χαρούμενα γι’ αυτό μην τους τη χαλάτε όσο μπορείτε αφήστε τα να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη και σκαρώστε τέτοια μικρά παιχνίδια. Άλλωστε υπάρχει ο Άγιος Βασίλης παιδιά και εμένα με είχε πάρει και τηλέφωνο να το ξέρετε.