Επέλεξα την κάθοδο.
Εκεί που ο εαυτός συναντά την ψυχή,
αφήνοντας πίσω τη μάσκα του.
Η περσόνα εξυπηρετεί
το κοινωνικό σύνολο.
Μα στο τέλος, μένει απλά μια σκιά
χωρίς προσωπικότητα.
Ο άλλος εαυτός, ποιος άραγε να είναι;
Επέλεξα την κάθοδο,
την ειρήνη και τον πόλεμο εντός μου,
κι έτσι, γυμνός στη μάχη, να συναντήσω την ψυχή μου.
Και μέσα στα ερείπια του Εγώ,
βρήκα για πρώτη φορά
το αληθινό μου πρόσωπο.
Νοσταλγός σίγουρα, με μια παιδικότητα που δεν εγκατέλειψα ποτέ. Όσα ένιωσα, έζησα, είναι μέσα μου, με οδηγούν. Γιατί γράφω θα ρωτήσεις... Γράφω για μένα. Περιπλανιέμαι συνεχώς αλλάζοντας κόσμους. Μέσα απ' τα ποιήματα εκφράζω όλα όσα έζησα και ζω.
Αν θέλεις να με ψάξεις θα είμαι χαμένος … σε έναν «Χαμένο Παράδεισο Λέξεων» ή πίσω από «Μαύρες Κουρτίνες» (οι ποιητικές συλλογές μου από τις εκδόσεις Διάνοια). καταθέτοντας την ψυχή μου και τα όνειρα μου με όλα τα συναισθήματα που συνθέτουν το ταξίδι μας αυτό που λέγεται ζωή.
Άλλοτε ξεχασμένος σε ένα ξέφωτο, μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, χαζεύοντας τα αστέρια. Άλλοτε στην πλάτη μιας χήνας να ταξιδεύω σαν το Νιλς Χόλγκερσον. Και άλλοτε στη Χώρα του Ποτέ να παίζω με τα Χαμένα Παιδιά... για το παιδί που δεν χάθηκε ποτέ από μέσα μου.
