Η φίλη σου κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα βόλεϊ με την ομάδα της, ο παλιός σου γείτονας τελείωσε με αριστείο τις σπουδές του στη Νομική, η αδερφή σου ολοκλήρωσε την εκπαίδευση γιόγκα στο Μπαλί, ο συμφοιτητής σου μόλις πήρε το C1 στην τέταρτη γλώσσα του και ο ξάδερφός σου μετακόμισε στο εξωτερικό. Και σε βρίσκουν όλα αυτά καθισμένο στον καναπέ του σπιτιού σου. Δεν σου δίνουν παρακίνηση, μονάχα άγχος, ενοχές γιατί εσύ ξεκουράζεσαι ενώ οι άλλοι τρέχουν, και αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος.
Παίζεις ακόμα έναν αγώνα taekwondo, όπως παίζεις οκτώ χρόνια τώρα. Είσαι σε ένα πολύ καλό επίπεδο και νιώθεις ότι αξίζεις να πάρεις ένα διάλειμμα. Μια βδομάδα, έναν μήνα, ίσως και περισσότερο. Να κάνεις μια παύση από όλον αυτόν τον αγώνα συνεχόμενης πίεσης, βελτίωσης, λαθών και διορθώσεων. Μια παύση από το να τρως τις ακριβείς θερμίδες που χρειάζεται μέσα στη μέρα για να διατηρείς το βάρος σου στα σωστά κιλά. Να γνωρίσεις άτομα από διαφορετικά περιβάλλοντα, να πας διακοπές και να τρως ό,τι θες, να μη χρειάζεται να προπονείσαι καθημερινά. Για ένα διάστημα, μια παύση. Και το κάνεις. Και δεν είναι όπως το φανταζόσουν. Οι συναθλητές σου προχωράνε, πετυχαίνουν όλο και μεγαλύτερους στόχους. Ένας άλλος φίλος σου παίρνει υποτροφίες, άλλος γίνεται προπονητής, κι εσύ περνάς ακόμα την περίοδο “παύσης”. Δε νιώθεις ότι θέλεις να ξεκινήσεις ακόμα, αλλά σε τρώνε οι ενοχές σου που ξεκουράζεσαι.
O κολλητός σου μόλις παντρεύτηκε, άλλοι αγόρασαν σπίτι στην εξοχή, άλλοι έκαναν οικογένεια, άλλοι πήραν προαγωγή στη δουλειά τους. Κι εσύ δεν ξέρεις ακόμα ποια δουλειά σε αντιπροσωπεύει, δεν έχεις σταθεροποιηθεί κάπου και η ζωή σου είναι αβέβαιη. Κρίνεις τη ζωή σου με τους άλλους: “θα έπρεπε μέχρι τώρα να έχω βρει σύζυγο, θα έπρεπε να έχω μια δουλειά με μέλλον, θα έπρεπε να είχα κάνει οικονομία μέχρι τώρα για να έχω το δικό μου σπίτι”, και σε τρώνε οι ενοχές σου που είσαι σε διαφορετική σελίδα από αυτούς.
Και η λίστα με εσωτερικούς μονολόγους μπορεί να συνεχιστεί. Γιατί έχουμε μάθει να κρίνουμε με βάση αυτά που έχουμε καταφέρει, με τα αγαθά που κατέχουμε, και όχι με το σε ποια σελίδα βρισκόμαστε πραγματικά. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του χρόνο στη ζωή του. Άλλοι τα καταφέρνουν στα 18 τους και είναι διάσημοι τραγουδιστές, άλλοι στα 28 τους κάνουν οικογένεια, άλλοι στα 52 τους ξεκινούν ξανά τη ζωή τους και άλλοι στα 65 τους μπορούν να γίνουν οι καλύτεροι μάγειρες. Η ζωή είναι μια ατελείωτη σειρά από αρχές και τέλη. Και ο κόσμος γύρω σου θα προχωράει με τον δικό του ρυθμό, κι εσύ με τον δικό σου. Μπορεί όταν ήσουν 16 να ένιωθες ότι το μπάσκετ ήταν ο προορισμός σου και, μετά από ατελείωτα χρόνια προπονήσεων και θυσιών, να είσαι μεν από τους καλύτερους, αλλά πλέον στα 26 σου να μη σε γεμίζει όσο παλιά και να το αφήσεις για κάτι άλλο. Να πάρεις τον χρόνο σου να ξεκουραστείς, να κάνεις μια παύση, να αναλογιστείς αν θέλεις να το συνεχίσεις ή να βρεις μια άλλη διέξοδο. Και όταν το κάνεις αυτό, ο κόσμος γύρω σου θα προχωράει, γιατί έχει τον δικό του ρυθμό, κι εσύ τον δικό σου.
Ίσως τελικά το λάθος δεν είναι ότι ξεκουράζεσαι, αλλά ότι πιστεύεις πως δεν επιτρέπεται. Η παύση δεν είναι πισωγύρισμα, είναι χώρος για να ακούσεις τον εαυτό σου. Δε χρωστάς σε κανέναν ταχύτητα, επιτυχία ή χρονοδιάγραμμα. Χρωστάς μόνο στον εαυτό σου να ζει στον ρυθμό που αντέχει και του αξίζει, κάνοντας αυτό που θέλεις, που αγαπάς, που έχεις ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Για εσένα και μόνο για εσένα.
Συντάκτης: Evlalia
