Η αρρώστια που κανείς δεν λέει με το όνομά της και οι προσωπικές μας μάχες

Η είδηση του θανάτου της Γωγώ Μαστροκώστα προκάλεσε πόνο και θλίψη σε όλους εμάς που τη γνωρίσαμε απλά και μόνο από την τηλεόραση. Μας άγγιξε ο αγώνας που έδωσε με την “κακιά” αρρώστια που κανείς δεν τολμά να πει με το όνομά της και ταυτιστήκαμε μαζί της διότι στο πρόσωπό της είδαμε τη σύζυγο, τη μάνα, τη κόρη, την αδερφή, τη φίλη, έναν δικό μας άνθρωπο, εμάς. Υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες ανάμεσά μας που δίνουν τη δική τους μάχη καθημερινά με το θηρίο που λέγεται καρκίνος και κάθε μια από αυτές σε μία διαφορετική μορφή του. Κάποιες πάλεψαν και τα κατάφεραν, κάποιες πάλι θέλησαν να ξεκουραστούν και κάποιες συνεχίζουν να παλεύουν με την ελπίδα ότι θα το ξεπεράσουν και αυτή τη φορά και δεν θα υπάρξει άλλη υποτροπή. Η δύναμη που κρύβουν μέσα τους όλες αυτές οι γυναίκες είναι αξιοθαύμαστη και αξιοζήλευτη.

Όταν έρθει πια εκείνη η μέρα, να πάνε στο καθιερωμένο ραντεβού στο νοσοκομείο να κάνουν τη θεραπεία τους, θα σηκωθούν το πρωί να ετοιμαστούν σα να είναι μία μέρα όπως όλες οι άλλες. Θα χρειαστεί να περιμένουν σε έναν παγωμένο διάδρομο παρέα με πρόσωπα άλλες φορές γνώριμα κι άλλες φορές νέα. Βλέμματα γεμάτα αγωνία μα πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Μετά θα περάσουν μέσα στο θάλαμο να πιάσουν ένα κρεβάτι ή μια πολυθρόνα για να ξεκινήσει η προετοιμασία πριν από τη κυρίως θεραπεία, να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις αίματος, να γίνει η εκτίμηση του ιατρού και μετά βάση των οδηγιών που θα δώσει να ετοιμαστούν τα φάρμακα και η δοσολογία αυτών κάτι που μπορεί να διαρκέσει από λίγα λεπτά μέχρι αρκετές ώρες. Μετά το πέρας της θεραπευτικής αγωγής θα λάβουν τις οδηγίες για το σπίτι και θα αποχωρήσουν.

Μια διαδικασία επαναλαμβανόμενη για εβδομάδες, μπορεί για μήνες ίσως και χρόνια που εντάσσεται στην καθημερινότητα και μπαίνει στη ρουτίνα της ζωής αρκετών ανθρώπων.

Υπάρχει και το μετά, που δυστυχώς δεν είναι τόσο εύκολο, ούτε για τις ίδιες, ούτε και για τους οικείους τους. Είναι όλες εκείνες οι παρενέργειες που καλείται να αντιμετωπίσει ένας ταλαιπωρημένος οργανισμός και δεν μιλάμε μόνο για την απώλεια των μαλλιών που είναι το πιο σύνηθες σύμπτωμα. Είναι κόπωση, αδυναμία, ναυτία, μείωση όρεξης και άλλα που έχουν να κάνουν με το πεπτικό σύστημα, είναι άλλες που έχουν να κάνουν με το αίμα και το ανοσοποιητικό, όπως κάποιες ενέσεις που πρέπει να γίνονται στο σπίτι για να αποφευχθούν τυχόν λοιμώξεις λόγω χαμηλών λευκών αιμοσφαιρίων είτε αιμορραγίες κι ακολουθούν άλλα τόσα…

Δυστυχώς ο καρκίνος ακόμα και στις μέρες μας παραμένει ταμπού, ευτυχώς όμως όλο και περισσότερες γυναίκες αρχίζουν σιγά σιγά να μιλούν ανοιχτά για την κατάσταση της υγείας τους σπάζοντας τις προκαταλήψεις και να δίνουν θάρρος σε άλλες γυναίκες που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Βλέπουμε ακόμα και τους άντρες να σπάνε τα στερεότυπα και να μοιράζονται κι εκείνοι μαζί μας την ιστορία τους.

Μοιάζει με έναν απρόσκλητο επισκέπτη που προσπαθεί να κάνει κατάληψη, σαν τα κύτταρα μας να έχουν χάσει το δρόμο τους, λες και σε πολεμάει ο ίδιος σου ο εαυτός!

Ένας τακτικός και προληπτικός έλεγχος μπορεί να ανιχνεύσει τη νόσο σε αρχικό στάδιο πριν εμφανιστούν συμπτώματα. Η πρόληψη είναι πολύ σημαντική και είναι σημαντικό να υπάρχει στη ρουτίνα μας.

Αν υπάρχουν ενδείξεις ή έστω υποψίες περαιτέρω διερεύνηση θα είναι επίσης πολύ βοηθητική. Μια λάθος διάγνωση, είτε θετική είτε αρνητική, μπορεί να συμβεί και να οφείλεται σε διάφορους παράγοντες όπως π.χ. η λάθος λήψη δείγματος στη βιοψία ή τα συμπτώματα να μοιάζουν με κάτι άλλο πολύ πιο απλό. Παραλείψεις ή καθυστερήσεις από το ιατρικό προσωπικό μπορούν επίσης να γίνουν ειδικά στην περίπτωση που η συμπτωματολογία δεν ήταν ξεκάθαρη. Όπως και να έχει ο τακτικός έλεγχος και η επανεκτίμηση είναι σημαντικά.

Θα υπάρχουν στιγμές που θα λυγίσεις, θα κλάψεις, θα φοβηθείς…Θα υπάρχει όμως πάντα κι ένας λόγος για να σηκωθείς και αυτός δεν θα είναι άλλος από τη δίψα και τη θέληση για ζωή.

Όσο δύσκολο κι αν είναι το σθένος που χρειάζεται να επιστρατεύεις για να προχωρήσεις είναι απαραίτητο. Το να διατηρεί κανείς όσο πιο “φυσιολογική” ρουτίνα καθημερινότητας είναι βοηθητικό. Η ζωή σου είναι εκεί και σε περιμένει. Η αποδοχή της αρρώστιας μαζί με την στήριξη δίνουν δύναμη να πας παρακάτω. Ο καρκίνος σε αλλάζει, όμως ο αγώνας κατά του συνεχίζεται όπως και η ζωή μπροστά σου.