Η γυμναστική ξεκινά για πολλούς με καλές προθέσεις. Θέλουμε να φροντίσουμε το σώμα μας, να νιώσουμε καλύτερα, να εκτονώσουμε το άγχος και να αγαπήσουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας. Στην αρχή υπάρχει ενθουσιασμός, ελπίδα και διάθεση. Όμως, όταν η χαρά χάνεται και η άσκηση γίνεται υποχρέωση, η ψυχολογική πίεση παίρνει τη θέση της ευχαρίστησης.
Όταν κάθε προπόνηση συνοδεύεται από άγχος, όταν το σώμα κουράζεται αλλά το μυαλό δεν επιτρέπεται να ξεκουραστεί, τότε κάτι αλλάζει. Η άσκηση δεν προσφέρει πια ευχαρίστηση. Αντίθετα, δημιουργεί ενοχές. Όταν μια μέρα χρειάζεται ξεκούραση ή τα αποτελέσματα δεν φαίνονται όπως θέλουμε, νιώθουμε ότι αποτυγχάνουμε. Όπως λέει η Jane Fonda, διάσημη ηθοποιός και γυμνάστρια: «Το πιο σημαντικό στη γυμναστική είναι να αγαπάς το σώμα σου και να το φροντίζεις, όχι να το τιμωρείς».
Πολλοί άνθρωποι συνδέουν τη γυμναστική με την αξία τους. Αν δεν προπονηθούν, νιώθουν αποτυχημένοι. Αν χάσουν μια προπόνηση, αισθάνονται τύψεις. Το σώμα μετατρέπεται από σύμμαχο σε αντίπαλο. Αντί να ακούμε τις ανάγκες του, αγνοούμε τον πόνο, την κούραση και την ψυχική εξάντληση. Ο διάσημος προπονητής Tony Horton λέει: «Η γυμναστική δεν είναι για να τιμωρήσεις το σώμα σου, αλλά για να το ενδυναμώσεις».
Τα κοινωνικά δίκτυα εντείνουν αυτή την πίεση. Καθημερινά προβάλλονται σώματα «τέλεια», δυνατά, χωρίς ατέλειες. Εικόνες που δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι όλοι τα καταφέρνουν καλύτερα. Η σύγκριση γίνεται αναπόφευκτη και η αυτοεκτίμηση μειώνεται. Η υπερβολική ενασχόληση με το σώμα και η πίεση για «τέλειο» αποτέλεσμα μπορεί να οδηγήσει σε ψυχική δυσφορία και άγχος.
Σε πολλές περιπτώσεις, η πίεση δεν προέρχεται μόνο από το ίδιο το άτομο αλλά και από το περιβάλλον. Σχόλια, συμβουλές ή κριτική μπορούν να πληγώσουν βαθιά. Λόγια όπως «πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο» ή «αν σταματήσεις, θα χάσεις ό,τι έχτισες» δημιουργούν φόβο. Όπως λέει η Michelle Obama: «Το σώμα σου είναι πολύτιμο. Φρόντισέ το, σεβασέ το και άκου τις ανάγκες του».
Όταν η γυμναστική γίνεται υποχρέωση, χάνει την ουσία της. Δεν υπάρχει χαρά στην κίνηση, δεν υπάρχει απόλαυση στη διαδικασία. Το άτομο δεν γυμνάζεται επειδή το θέλει, αλλά επειδή «πρέπει». Και όταν το “πρέπει” κυριαρχεί, η ψυχική φθορά είναι αναπόφευκτη. Η τακτική άσκηση είναι ευεργετική μόνο όταν συνοδεύεται από σεβασμό προς το σώμα και συνειδητή επιλογή.
Η χαρά της γυμναστικής μπορεί να επιστρέψει όταν αλλάξει ο τρόπος που τη βλέπουμε. Όταν ο στόχος δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά το πώς νιώθουμε κατά τη διάρκεια. Όταν επιλέγουμε δραστηριότητες που μας κάνουν να χαμογελάμε και όχι να πιεζόμαστε. Όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μην είναι τέλειος. Όπως έχει πει η Serena Williams: «Η σωματική δραστηριότητα πρέπει να είναι χαρά, όχι αγώνας για τελειότητα».
Η γυμναστική μπορεί να γίνει ξανά μια στιγμή ελευθερίας. Ένας χώρος όπου το σώμα κινείται χωρίς φόβο και το μυαλό ηρεμεί. Ένας τρόπος να εκφράζουμε συναισθήματα, να εκτονώνουμε την ένταση και να συνδεόμαστε με τον εαυτό μας. Όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή το έχουμε ανάγκη. Η ισορροπία ανάμεσα στην άσκηση και την ξεκούραση είναι το κλειδί για τη διατήρηση τόσο της σωματικής όσο και της ψυχικής υγείας.
Συμπερασματικά, όταν η γυμναστική χάνει τη χαρά της και γίνεται ψυχολογική πίεση, είναι σημάδι ότι χρειάζεται αλλαγή. Αλλαγή στη νοοτροπία, στους στόχους και στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το σώμα μας. Η άσκηση δεν πρέπει να μας βαραίνει, αλλά να μας απελευθερώνει. Και πάνω απ’ όλα, να μας θυμίζει ότι αξίζουμε φροντίδα, αποδοχή και καλοσύνη προς τον εαυτό μας. Όπως λέει η Oprah Winfrey: «Η φροντίδα του σώματός σου είναι η μεγαλύτερη επένδυση που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου».
Συντάκτης: Τζοάννα Λέκα
