Τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου πέφτει η αυλαία για το Ριφιφί, τη σειρά που κατάφερε μέσα σε μόλις έξι επεισόδια να γίνει κάτι παραπάνω από τηλεοπτική μυθοπλασία: να γίνει φαινόμενο. Η παραγωγή της COSMOTE TV, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια και σενάριο των Βασίλη Ρίσβα και Δήμητρα Σακαλή, προβάλλεται κάθε Δευτέρα στις 23:00 στο COSMOTE CINEMA 1, αλλά συζητιέται όλη την εβδομάδα – στα social, στις παρέες, στα μηνύματα τύπου «το είδες;».
Το «Ριφιφί» δεν έγινε θέμα επειδή είχε απλώς μια καλοστημένη ληστεία βέβαια, αν θέλουμε να περάσουμε σε μια ανάλυση πέρα από τα προφανή. Έγινε θέμα γιατί μίλησε για την αδικία με τρόπο ωμό, ανθρώπινο και βαθιά πολιτικό πάνω σε ένα σενάριο που βγήκε από τη ζωή αλλά φαντάζει απολύτως σουρεάλ.
Και ναι, αν μη τι άλλο ο Τσαφούλιας ξέρει να σκηνοθετεί ανατρεπτικά. Η απόλυτη ανατροπή, όμως, έρχεται στο φινάλε, όταν μετά την επιτυχημένη έκβαση της «ληστείας του αιώνα» στην Τράπεζα Ανάπτυξης, ο Αργύρης βρίσκεται στο μικροσκόπιο της αστυνομίας. Εκεί που ο θεατής νομίζει πως ξέρει πού πάει η ιστορία, το σενάριο τον τραβά αλλού.
Καταλυτική στην επιτυχία της σειράς είναι η ερμηνεία της Ευαγγελία Μουμούρη, η οποία με σχεδόν τρεις δεκαετίες πορείας στην υποκριτική παραδίδει έναν από τους πιο ουσιαστικούς ρόλους της. Η Όλγα δεν είναι απλώς μια τηλεοπτική ηρωίδα, όμως. Είναι υπαρκτό πρόσωπο. Μια γυναίκα που ζει σε νησί της Ελλάδας και κουβαλά τον μεγαλύτερο πόνο που μπορεί να βιώσει άνθρωπος: την απώλεια του παιδιού της, μέσα από μια τραγική αδικία που συνδέεται με τραπεζικές αποφάσεις.
Όπως η ίδια εξηγεί, από την πρώτη ανάγνωση των σεναρίων – μέσα σε ένα ολόκληρο βράδυ, χωρίς να μπορεί να σταματήσει να κλαίει – όλα ήταν «διάφανα». Το κίνητρο της Όλγας για να γίνει το μυαλό πίσω από το Ριφιφί δεν είναι ούτε τα χρήματα ούτε η ματαιοδοξία να αποδείξει ότι είναι πιο έξυπνη από το σύστημα. Είναι η ανάγκη για δικαίωση, ως τρόπος να μπορέσει να πενθήσει.
Η Όλγα στρατολογεί συνεργούς βρίσκοντάς τους ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν πληγεί από την ίδια τράπεζα. Τους βάζει μπροστά σε έναν καθρέφτη αλήθειας. Τους δείχνει ποιοι είναι και – ίσως πιο επώδυνα – ποιοι θα μπορούσαν να είχαν γίνει. Όπως ακούγεται χαρακτηριστικά στη σειρά, «οι άνθρωποι βλέπουμε τι είμαστε και όχι τι θα μπορούσαμε να έχουμε γίνει». Και αυτοί οι άνθρωποι, οι λεγόμενοι «losers», δέχονται την πρότασή της για να πάρουν πίσω τη δύναμή τους. Για να αποδείξουν ότι υπάρχουν.
Ίσως γι’ αυτό το «Ριφιφί» άγγιξε τόσο κόσμο. Γιατί έβαλε τον θεατή να αναρωτηθεί πόση αδικία συμβαίνει δίπλα του χωρίς να τη βλέπει. Και όπως υπόσχεται το φινάλε, αυτό που θα μείνει δεν είναι η αγωνία της πλοκής, αλλά η αίσθηση μιας αδικίας που υπερβαίνει τον άνθρωπο. Εκείνης που δε διορθώνεται εύκολα, αλλά δεν μπορείς πια να κάνεις πως δεν την είδες.
