«Το τσάμπα πέθaνε» για τους εκπαιδευτικούς, μας λέει η κα Αλεξοπούλου

Τις τελευταίες ημέρες έχει ξεσπάσει έντονος πολιτικός σάλος μετά τη δήλωση της βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Χριστίνας Αλεξοπούλου, για το κόστος στέγασης των εκπαιδευτικών. Σε ερώτηση για το πώς μπορεί ένας εκπαιδευτικός με μισθό περίπου 800 € να καλύψει ενοίκιο 400 € , δηλαδή σχεδόν το μισό εισόδημά του, η απάντηση της ήταν: «Το τσάμπα πέθανε και έχει πεθάνει χρόνια τώρα. Ποιος θα το πληρώσει;» Αυτή η φράση , πέρα από τη ρητορική της αφέλεια , ακουμπά στον πυρήνα ενός υπαρκτού κοινωνικού ζητήματος: την αδυναμία των εργαζομένων με σταθερές, ποιοτικές δουλειές να ανταπεξέλθουν στο αυξημένο κόστος ζωής, ειδικά σε μεγάλες πόλεις.

Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα που εξανεμίζουν σχεδόν ολόκληρο τον μισθό, ενώ οι αποδοχές στο δημόσιο παραμένουν σταθερές ή υπολείπονται πολύ των πραγματικών αναγκών. Η δήλωση αυτή, ήταν κατ’ εμέ, αποκαλυπτική. Όχι μόνο για εμάς τους εκπαιδευτικούς , αλλά για το πώς η πολιτική εξουσία αντιλαμβάνεται όσους κρατούν όρθια τη δημόσια εκπαίδευση.

Προσωπικά επέλεξα συνειδητά αυτό το επάγγελμα γιατί αγαπώ τη διδασκαλία , και όχι την οικονομική της απολαβή. Βρίσκω λοιπόν τη δήλωση της κ. Αλεξοπούλου όχι απλά ατυχή, αλλά προσβλητική για τον κλάδο μας. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι «τσάμπα εργατικό δυναμικό»: είναι μορφωμένοι, αφοσιωμένοι άνθρωποι που εκπληρώνουν δημόσιο έργο με συνέπεια και ευθύνη. Η εκπαίδευση δεν είναι πολυτέλεια, είναι θεμέλιο για μια κοινωνία που θέλει να προοδεύσει. Όταν ένας μισθός των 800 ευρώ καλείται να καλύψει παραδειγματικά: ενοίκιο 400, μετακινήσεις με ανάλογα έξοδα , λογαριασμούς και βασικές ανάγκες, δεν μιλάμε για κακοδιαχείριση. Μιλάμε για δομική αδικία. Και όταν αυτή η πραγματικότητα αντιμετωπίζεται με ειρωνεία, τότε το πρόβλημα παύει να είναι απλά οικονομικό, γίνεται βαθιά πολιτικό και αξιακό.

Το σχόλιο «το τσάμπα πέθανε» μπορεί να ηχεί αφοπλιστικά χιουμοριστικό σε κάποιον που δεν αντιμετωπίζει πραγματικά οικονομικά βάρη, αλλά για εμάς που ζούμε την καθημερινότητα της διδασκαλίας με περιορισμένους μισθούς και αυξημένο κόστος ζωής, δείχνει μια βαθιά αποξένωση από την κοινωνική πραγματικότητα. Οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται ουσιαστική στήριξη στη στέγαση και στη ζωή τους, όχι αφορισμούς που υποδηλώνουν ότι το “τσάμπα” ήταν κάποτε κάτι ρευστό που τελείωσε.

Αν η πολιτική πρόθεση της εκάστοτε βουλευτή είναι να στηρίξει την εκπαίδευση και όσους υπηρετούν το δημόσιο σχολείο, πρέπει να ξεκινήσει από την κατανόηση της καθημερινής μας πραγματικότητας , και όχι από λεκτικές υπερβολές που υποτιμούν τη δουλειά και τις ανάγκες μας.