Φέτος η Ελλάδα, μέσω του διαγωνισμού «Sing for Greece», αποφάσισε να την εκπροσωπήσει στον διαγωνισμό της Eurovision τον Μάιο του 2026 στη Βιέννη ο Ακύλας και το τραγούδι FERTO. Ο Ακύλας έδωσε, μετά τη σαρωτική του νίκη, μια συνέντευξη στο «Στούντιο 4», η οποία μας χτύπησε σαν γροθιά στο στομάχι με τα όσα εξομολογήθηκε για τις ομοφοβικές επιθέσεις που έχει δεχτεί από παιδί, μέχρι και για το περιστατικό στο οποίο έχει αναφερθεί ξανά στο παρελθόν, που είχε διαδραματιστεί στη Θεσσαλονίκη.
«Είχα μιλήσει για ένα περιστατικό στη Θεσσαλονίκη. Είχε συμβεί μια ομοφοβική επίθεση. Είχαν έρθει, είχαν χωθεί, μας έδιωχναν, μας έπιαναν τις μπλούζες. Ήταν πολλά άτομα. Θυμάμαι τρέχαμε να ξεφύγουμε. Απλά μετά τρέχαμε χωρίς να κοιτάμε πίσω μας. Δεν μπορούσαμε να περάσουμε από εκείνον τον δρόμο, γιατί σου “μένει”.»
Και η περιγραφή του για τα όσα έχει βιώσει γίνεται ακόμα πιο προσωπική:
«Και στον Ηλεκτρικό έχει τύχει να έχω μπει, να φοράω τα ακουστικά μου και η διπλανή παρέα να σχολιάζει, κι εγώ να κάνω ότι δεν ακούω τίποτα, ενώ μέσα μου φοβάμαι. Φοβάσαι κιόλας και λες “τώρα θα βγω, θα μου την πέσουν, τι θα γίνει τώρα;”»
Και να σας εξομολογηθώ κάτι, αν και δεν ήμουν φαν του τραγουδιού Ferto, μπορώ να δηλώσω με βεβαιότητα ότι αυτό το queer γλυκό πλάσμα είναι ένας καλλιτέχνης δημιουργικός, ο οποίος, μετά από όσα έχει βιώσει, συνεχίζει να είναι τόσο αποφασισμένος να υπερασπιστεί την αυθεντικότητά του μέσα σε έναν κόσμο που, για πολλούς ακόμα, μοιάζει να φοβάται τη διαφορετικότητα.
Οι περιγραφές που έδωσε ο Ακύλας είναι μια στιγμή απόλυτης έκθεσης και είναι, αν το σκεφτείτε, η καθημερινή εμπειρία πολλών ανθρώπων που έχουν μάθει να προσομοιώνουν ηρεμία, ενώ στο εσωτερικό τους το σώμα προειδοποιεί: Κίνδυνος! Γιατί για έναν queer άνθρωπο, το δημόσιο σώμα δεν είναι ποτέ μόνο σώμα· είναι μήνυμα, είναι στόχος και πρόκληση σε μια κοινωνία που ακόμα μαθαίνει να συνυπάρχει με την ετερότητα.
Δε χρειάζεται να είσαι queer για να καταλάβεις πόσο βαθιά επηρεάζουν αυτά τα περιστατικά τη ζωή ενός ανθρώπου. Δε χρειάζεται –και μεταξύ μας, ποτέ να μην χρειαστεί– να έχεις βιώσει επίθεση για να καταλάβεις ότι η ασφάλεια, η ελευθερία και η αποδοχή δεν είναι προνόμιο αλλά δικαίωμα!
Η αείμνηστη Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ βύθισε κάποτε ένα μαχαίρι στην καρδιά της σύγχρονης παιδαγωγικής μας: «Η παιδεία μας έχει αποτύχει διότι όλοι μιλάνε στα παιδιά για επιτυχία. Κανένας δε σκέφτηκε να τους μιλήσει ανοιχτά και ξεκάθαρα για ευτυχία.» Και όταν η παιδεία μας μιλά μόνο για επιτυχία και όχι για ευτυχία, τότε αφήνει τους πιο ευάλωτους εκτεθειμένους. Τους κάνει να φοβούνται τον δρόμο, τον σταθμό, την έξοδο, την παρουσία τους στον ίδιο χώρο με άλλους.
Όμως, όπως ο Ακύλας, υπάρχουν άνθρωποι που δεν σιωπούν, που τραγουδούν, που αντιστέκονται, που μιλούν με τη φωνή τους και με την παρουσία τους.
Και το Ferto, μαζί με τον δημιουργό του, ακόμα κι αν δεν τους «αγαπάς» μουσικά, έχουν μια δύναμη που δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί: το ηθικό τους δίδαγμα. Ο Ακύλας δεν τραγουδά μόνο για τον έρωτα ή τη ζωή, αλλά τραγουδά για κάτι ακόμα πιο σημαντικό, την αποδοχή. Τραγουδά για τη διεκδίκηση της ύπαρξης, για την αυθεντικότητα σε έναν κόσμο που προσπαθεί να τη διαβάσει μέσα από προκαταλήψεις.
Γι’ αυτό, κλείνοντας, θα ήθελα να πω πως η κοινωνία μας θα αρχίσει πραγματικά να εξελίσσεται όχι όταν μάθει να ανέχεται τη διαφορετικότητα, αλλά όταν πάψει να τη θεωρεί διαφορετικότητα. Όταν κανένα παιδί δεν θα φοβάται να περπατήσει στον δρόμο ως ο εαυτός του. Όταν η αυθεντικότητα δεν θα είναι πράξη θάρρους αλλά φυσική κατάσταση ύπαρξης. Τότε –και μόνο τότε– θα μπορούμε να πούμε πως μάθαμε τι σημαίνει πραγματικά παιδεία, αποδοχή και ανθρωπιά.
ΥΓ. Καλή επιτυχία, Ακύλα!
Συντάκτης: Φραγκούλα Χατζηαγόρου
