Η υπόθεση της Κιβωτού του Κόσμου δεν ήταν ποτέ μια «απλή δικαστική εκκρεμότητα» και γι’ αυτό και στεναχώρησε τόσο την κοινή γνώμη. Γιατί στη βάση της ήταν – και παραμένει – μια ιστορία που άγγιξε ένα από τα πιο ευαίσθητα νεύρα της κοινωνίας: την προστασία παιδιών που δεν είχαν κανέναν άλλον.
Σήμερα, το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών έκρινε ένοχο σε δεύτερο βαθμό τον πατέρα Αντώνιο και ακόμη τέσσερις κατηγορούμενους για την υπόθεση των σωματικών κακοποιήσεων ανηλίκων που φιλοξενούνταν στις δομές της οργάνωσης. Η απόφαση εκφωνήθηκε έπειτα από μακρά αποδεικτική διαδικασία. Από το εδώλιο, όμως, κατά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας, όλοι οι κατηγορούμενοι απουσίαζαν.
Και αυτή η απουσία, σε μια τέτοια στιγμή, λέει κι αυτή κάτι.
Σε δεύτερο βαθμό, ο πατέρας Αντώνιος κρίθηκε ένοχος για 9 από τις 19 πράξεις για τις οποίες δικάστηκε, όλες σε βαθμό πλημμελήματος. Σε πρώτο βαθμό είχε καταδικαστεί για πέντε. Το Εφετείο τον έκρινε, κατά περίπτωση, ένοχο για έξι πράξεις βαριάς σωματικής βλάβης ανηλίκων που βρίσκονταν υπό την προστασία του, για ηθική αυτουργία σε επικίνδυνη σωματική βλάβη, για ηθική αυτουργία σε απλή σωματική βλάβη και για ηθική αυτουργία σε απειλή.
Η αύξηση των πράξεων για τις οποίες κρίθηκε ένοχος είναι μια σαφής ένδειξη ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο αξιολόγησε με μεγαλύτερη αυστηρότητα το υλικό της υπόθεσης.
Ένοχοι και συνεργάτες – Δύο αθωώθηκαν
Μαζί του, ένοχοι κρίθηκαν ακόμη τέσσερις συνεργάτες του, ανάμεσά τους πρώην μέλος της διοίκησης της οργάνωσης, ο πρώην υπεύθυνος παιδαγωγών Βόλου και η πρώην διευθύντρια της δομής στον Βόλο. Οι κατηγορίες που τους βαραίνουν αφορούν βαριά και επικίνδυνη σωματική βλάβη, απλή σωματική βλάβη, απειλή και έκθεση.
Δύο κατηγορούμενοι, αντίθετα, απαλλάχθηκαν πλήρως. Το δικαστήριο αναμένεται τώρα να αποφανθεί για τα ελαφρυντικά και, στη συνέχεια, για τις ποινές.
Τι είχε συμβεί σε πρώτο βαθμό
Υπενθυμίζεται ότι πρωτοδίκως ο πατέρας Αντώνιος είχε καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης 51 μηνών (4 έτη και 3 μήνες), ενώ τέσσερις συνεργάτες του είχαν λάβει ποινές από 17 έως 40 μήνες. Σε τρεις είχε χορηγηθεί αναστολή, ενώ για τον ίδιο και έναν ακόμη η ποινή είχε μετατραπεί προς δέκα ευρώ ημερησίως.
Καμία δομή, καμία φιλανθρωπική ταμπέλα, καμία δημόσια εικόνα δεν βρίσκεται υπεράνω ελέγχου. Όταν μιλάμε για παιδιά που ζούσαν υπό «προστασία», το μέτρο δεν είναι η φήμη, ούτε το παρελθόν, ούτε το κοινωνικό έργο. Είναι η ευθύνη. Και η ευθύνη, σε μια δημοκρατία, περνά από τη Δικαιοσύνη.
Τώρα, το βλέμμα στρέφεται στις ποινές.
