Ξυπνάς μια Τρίτη στα μέσα περίπου του Μαρτίου πριν 6 χρόνια που φάνταζε το ίδιο ίδια με όλες τις άλλες μέρες ως τότε. Όμως, ποιος ήξερε τι θα ερχόταν από εκεί και μετά; Για να το αναλύσω λίγο παραπάνω, αργότερα την ίδια μέρα ανακοινώνεται γενικό lockdown σε όλη τη χώρα, εξαιτίας της πανδημίας covid που εδώ και 3 μήνες περίπου κυριαρχεί σε ειδήσεις και συζητήσεις. Σήμαινε δηλαδή την παύση όλων των δραστηριοτήτων για όλους ή τη συνέχιση τους με ειδικά -πρωτόγνωρα- μέτρα. Πράγματι, από την επόμενη μέρα, δε λειτουργεί τίποτα: κλειστά σχολεία, φροντιστήρια, καταστήματα πώλησης και εστίασης, ακυρώσεις ταξιδιών και όλες οι πόλεις ερημώνονται λες και ακολουθούν οδηγίες για κάποιο κοινωνικό πείραμα ή ακόμη και για κάποιο γύρισμα ταινίας επιστημονικής φαντασίας ή θρίλερ. Σε αυτό το κλίμα λοιπόν συνεχίζεται η ζωή όλων μας με τις όποιες αλλαγές επέφερε η νέα τάξη πραγμάτων: απομόνωση, covid tests, μηνύματα για να πάμε ως το μίνι μάρκετ και σε κάθε κανάλι ένας λοιμωξιολόγος που εφιστά την προσοχή για άλλες 14 ημέρες.
Μέσα σε όλα αυτά έχει ήδη να αποκτά users η νέα εφαρμογή ονόματι Tik Tok, που από την έναρξη της καραντίνας έχουν εκτοξευτεί τα νούμερα νέων λογαριασμών. Στο Tik Tok κάποιοι επίδοξοι νέοι του εξωτερικού κυρίως, δημιουργούν βίντεο λίγων δευτερολέπτων όπου χορεύουν συγχρονισμένα ενθαρρύνοντας και άλλους να τους μιμηθούν ενώ σχεδόν καθημερινά δημιουργούν και νέες χορογραφίες. Έτσι, σιγά σιγά αυτή η εφαρμογή έρχεται να μας φτιάξει το κέφι και να μας αποσπά από την είδηση των νέων κρουσμάτων της πανδημίας, ολοκληρώνοντας τη νέα καθημερινότητα μας. Και ενώ καλούμαστε να προσαρμοστούμε συνεχώς σε νέα μέτρα, όπου εφαρμόζονται και αίρονται κατά περίπτωση, ανοίγει και ο ασκός του Αιόλου με πολλά και ακραία δυσάρεστα γεγονότα που δύσκολα μπορούσε να φανταστεί ένας κοινός άνθρωπος ότι συμβαίνουν τόσο κοντά μας πια.
Γυναικοκτονίες (που ακόμη δεν δεχόμαστε επίσημα τον όρο), σ3ξουαλικές παρενοχλήσεις, κίνημα #Metoo, επίθεση γυναίκας σε γυναίκα με βιτρι0λι, π0λεμικές συγκρούσεις, σιδηροδρομικά εγkλήματα, οπαδικά εγkλήματα, σκάνδαλα και τόσα άλλα περιστατικά για τα οποία μαθαίνουμε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από τις καθημερινές τηλεοπτικές και όχι μόνο εκπομπές. Η νέα καθημερινότητα γίνεται όλο και πιο σκληρή, τόσο που προκαλεί δυσφορία και υποσυνείδητα ο ανθρώπινος νους ζητά μια παύση όλων αυτών καταφεύγοντας στο Tik Tok που όπως προαναφέραμε, κάπως δημιουργεί ένα πιο ευχάριστο κλίμα με τους χορούς και τα τραγούδια, τα οποία σήμερα παρακολουθεί πλέον μέχρι και ο πιο δύσπιστος τότε user για να αποφορτιστεί.
Δυστυχώς, για λόγους επιβίωσης οι άνθρωποι όσο και να θορυβηθούμε για κάτι, όσο και να τα το σκεφτούμε ή να το συζητήσουμε, τελικά το συνηθίζουμε και κάπως σιγά σιγά το ακούμε ως κάτι συνηθισμένο. Ακούγεται επικίνδυνο αλλά τα τελευταία χρόνια είναι σαν να περιμένουμε το κακό να διαδεχτεί το χειρότερο με μια δυσκολία να σηκώσουμε κεφάλι σε αυτή τη δυστυχία που μας περιβάλλει. Αλήθεια, πόση πραγματικότητα αντέχουμε πια; Πόσο ακόμη να σφίξουμε το στομάχι μας όταν κάθε μέρα οι δυσάρεστες είναι 9 και η ευχάριστη μόλις 1; Με τι ελπίδα να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στον άνθρωπο όταν ο ίδιος τρέφει τα πιο άγρια ένστικτα εν έτει 2026; Όλα αυτά συνέβαιναν πάντα, ίσως όχι με αυτή τη συχνότητα και σίγουρα δεν μεταδίδονταν τόσο γρήγορα, αλλά υπήρχαν. Σήμερα τι συμβαίνει και δε μπορούμε να εξελιχθούμε ως ανθρώπινα όντα;
Ίσως σε αυτά τα ερωτήματα να μην μπορούμε να βρούμε απάντηση γι’ αυτό και να κλείνουμε μάτια και αυτιά, κυριολεκτικά και μεταφορικά , σε οτιδήποτε ακούμε και να αποζητάμε κάτι άλλο να μας αποστρέψει την προσοχή από αυτά που γίνονται δίπλα μας. Ίσως η διαφυγή από την πραγματικότητα να είναι ένας μηχανισμός άμυνας απέναντι σε όλα αυτά που αντιμετωπίζουμε τα τελευταία χρόνια. Ίσως, να έχουμε συνηθίσει να το κάνουμε για να μπορούμε να προχωράμε και να εκτιμάμε την κάθε μέρα λίγο παραπάνω. Προσωπικά, θεωρώ ότι ακόμη και ένα από τα τελευταία trend στο Tik Tok, το back to 2016 trend έγινε τόσο δημοφιλές διότι οι αναμνήσεις από το 2016 για τους περισσότερους ανθρώπους είναι πιο ανέμελες, πιο γλυκιές και γενικά πιο χαρούμενες. Πρόκειται για ένα trend στο οποίο δημοσιεύουμε φωτογραφίες από 10 χρόνια πριν σχολιάζοντας τον εαυτό μας τότε και τώρα. Μπορεί και τότε η Ελλάδα να ήταν σε δύσκολη κατάσταση αλλά υπήρχε μια αισιοδοξία, μια προσπάθεια ή και μια ελπίδα.
Ολοκληρώνοντας, δεν έχω καταλήξει τι πρέπει να κάνουμε για να αντέξουμε την πραγματικότητα σήμερα, αλλά νομίζω ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο εκτιμάω την κάθε μέρα της ζωής μου ως ένα δώρο αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζω και ό,τι συμβαίνει με την προσοχή που χρειάζεται.
Συντάκτης: Γεωργία Μπουρσιάνη
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
