«Η Τελευταία Κλήση»: Η crime περιπέτεια που έλειπε από τις ελληνικές αίθουσες

Μπορεί η ταινία του Σερίφ Φράνσις «Η Τελευταία Κλήση» ξεκίνησε να προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 19 Μαρτίου, όμως η αλήθεια είναι ότι μας είχε κινήσει το ενδιαφέρον αρκετό καιρό πριν την προβολή της, διότι γνωρίζαμε ότι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Οι περισσότεροι millennials εκεί έξω σίγουρα γνωρίζουν ότι μιλάμε για την υπόθεση Σορίν Ματτέι. Ο Σορίν Ματτέι στις 23 Σεπτεμβρίου του 1998 εισβάλλει σε ένα σπίτι στην οδό Νιόβης 4 στα Κάτω Πατήσια και κρατάει ομήρους τα μέλη μιας οικογένειας υπό την απειλή χειροβομβίδας. Τηλεφωνεί στο ΣΚΑΙ και ζητάει να βγει στον αέρα και να συνομιλήσει με το Νίκο Ευαγγελάτο παρουσιαστή τότε του δελτίου ειδήσεων και κάπως έτσι όλη η χώρα παρακολουθούσε σε ζωντανή μετάδοση την εξέλιξη της ομηρίας, αλλά και το τραγικό τέλος της μιας εκ των ομήρων. Το σενάριο της ταινίας είναι αρκετά κοντά στην αληθινή υπόθεση, αλλάζοντας φυσικά ονόματα και τοποθεσίες για ευνόητους λόγους. Η Κατερίνα Μπέη που υπογράφει και το σενάριο έχει προσθέσει στην πλοκή ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο που δίνει και περισσότερα στοιχεία περιπέτειας, το οποίο σχετίζεται με τη δράση των μυστικών υπηρεσιών, αλλά και τη διαπλοκή πίσω από το πώς βρέθηκε στα χέρια του κακοποιού το συγκεκριμένο όπλο. Η προσθήκη αυτή ταίριαξε πολύ με τη βασική ιστορία.

Πάμε τώρα στους πρωταγωνιστές, οι οποίοι ήταν πραγματικά υπέροχοι στην ερμηνεία τους. Ο Ορφέας Αυγουστίδης ως Νικολάι Ράντου απέδωσε στο μέγιστο τη ψυχοσύνθεση και τις εναλλαγές των συναισθημάτων μέσω των εκφράσεων του, χωρίς καν να μιλάει κάποιες φορές. Η αλληλεπίδρασή του με τη Ρένια Λουιζίδου, την Καλλιόπη Χάσκα και τον Γιάννη Καράμπαμπα φανερώνει ακόμη περισσότερα για το πώς ένιωθαν οι όμηροι καθ’ όλη τη διάρκεια της ομηρίας τους. Ο Γιώργος Μπένος στο ρόλο του Αντώνη, του δημοσιογράφου αποδίδει με πολύ πειστικό τρόπο το φόβο και τον τρόμο στην αρχή όταν του ανακοινώνουν τι πρόκειται να συμβεί, καθώς και πώς αυτό σταδιακά μεταβάλλεται, αφού στο τέλος βλέπουμε μια πιο δυναμική στάση απέναντι στο Νικολάι, προσπαθώντας να τον πείσει να εκθέσει δημόσια όσους κρύβονται πίσω από την υπόθεση με τα κλεμμένα όπλα. Στο πλευρό του ως αρχισυντάκτρια η Μαρία Ναυπλιώτου και ο Νίκος Ψαρράς ως παρουσιαστής ειδήσεων και μάλλον μπλεγμένος σε σκοτεινές ιστορίες που σχετίζονται με την υπόθεση ήταν υπέροχοι, δεν περιμέναμε άλλωστε τίποτα λιγότερο. Ο Δημήτρης Λάλος και ο Θοδωρής Σκυφτούλης με το παίξιμο τους αποτύπωσαν την σκληρή πραγματικότητα πίσω από τη διαπλοκή και το πόσο ψηλά αυτή μπορεί να φτάσει. Γενικότερα, όλοι οι ηθοποιοί κούμπωσαν πολύ καλά στο ρόλο τους.

Τα σκηνικά θύμιζαν πάρα πολύ έντονα 90’s και ήταν προσεγμένη και η παραμικρή λεπτομέρεια, όπως ακριβώς και στο ενδυματολογικό κομμάτι. Χωρίς καμία υπερβολή ήταν σαν να τηλεμεταφερθήκαμε στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Φάνηκε ότι οι συντελεστές έδωσαν μεγάλη έμφαση ακόμη και στις πιο μικρές λεπτομέρειες, αν κρίνουμε από την εμφάνιση του Ορφέα Αυγουστίδη που μέχρι τα μαύρα δάχτυλα και η κάτωχρη όψη του μαρτυρούσαν τι είχε προηγηθεί βοηθώντας και οπτικά όσα ήθελε να μας διηγηθεί ο χαρακτήρας του.

Το ότι δεν είδαμε να εξελίσσονται όσο θα θέλαμε οι παράλληλες ιστορίες, όπως για παράδειγμα η ιστορία με τα κλεμμένα όπλα να έγινε τόσο για εξοικονόμηση χρόνου, όσο και για να μην πλατειάσει η ιστορία και ξεφύγει από το βασικό της πυρήνα. Συνολικά ήταν μια άρτια προσπάθεια από όλες τις απόψεις, η οποία έφερε στο προσκήνιο ένα είδος crime περιπέτειας που έλλειπε από τις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες. Ελπίζουμε στο μέλλον να γίνουν κι άλλες τέτοιες προσπάθειες. «Η Τελευταία Κλήση» ήταν η απόδειξη ότι και οι ελληνικές παραγωγές μπορούν επάξια να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.