Κάποιες φιλίες δεν ξεκινούν σε μια αυλή σχολείου, ούτε σε ένα τραπέζι γεμάτο φωνές και καφέδες. Δεν έχουν μια «κανονική» αρχή για να τη διηγηθείς εύκολα. Ξεκινούν από ένα μήνυμα. Από ένα σχόλιο. Από μια μικρή, σχεδόν ασήμαντη στιγμή, που κανείς δεν υποψιάζεται ότι θα κρατήσει χρόνια.
Κάπως έτσι ξεκίνησε κι αυτή η φιλία.
Στην αρχή είναι όλα απλά. Μια κουβέντα παραπάνω. Μια δεύτερη απάντηση. Ένα «πες μου τι έγινε σήμερα». Δεν υπάρχει σχέδιο. Δεν υπάρχει προσδοκία. Δεν υπάρχει καν η σκέψη ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να γίνει σημαντικός. Και όμως, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να τον περιμένεις μέσα στη μέρα σου.
Κάποια στιγμή σταματάς να θυμάσαι πότε ήταν η πρώτη φορά που μιλήσατε. Θυμάσαι, όμως, πότε άρχισες να λες πράγματα που δεν έλεγες εύκολα αλλού. Θυμάσαι πότε έγινε συνήθεια να μοιράζεστε μικρές λεπτομέρειες που, για τους άλλους, μοιάζουν ασήμαντες. Θυμάσαι πότε κατάλαβες ότι αυτή η συνομιλία δεν ήταν πια απλώς μια συνομιλία. Ήταν παρουσία.
Οι διαδικτυακές φιλίες έχουν κάτι περίεργο. Στην αρχή μοιάζουν προσωρινές. Σαν να ανήκουν σε μια άλλη πραγματικότητα, λίγο πιο ελαφριά, λίγο πιο «στο ενδιάμεσο». Σαν να μπορούν να χαθούν εύκολα. Κι όμως, μερικές φορές αποδεικνύονται πιο σταθερές από πολλές καθημερινές γνωριμίες. Γιατί χτίζονται αλλιώς. Χτίζονται με λέξεις. Με χρόνο. Με συνέπεια. Με εκείνα τα «είμαι εδώ» που δε χρειάζονται απόσταση για να ειπωθούν. Χτίζονται μέσα από περιόδους που αλλάζεις, μεγαλώνεις, δοκιμάζεις, χάνεσαι λίγο και ξαναβρίσκεσαι — και ο άλλος άνθρωπος είναι ακόμα εκεί.
Δέκα χρόνια είναι πολλά για μια φιλία που ξεκίνησε από μια οθόνη. Είναι αρκετά για να αλλάξει η ζωή πολλές φορές. Να αλλάξουν οι ρυθμοί, οι συνήθειες, οι άνθρωποι γύρω σου. Κι όμως, υπάρχουν κάποιες παρουσίες που δε χάνονται μέσα σε αυτές τις αλλαγές. Μένουν. Προσαρμόζονται. Μεγαλώνουν μαζί σου.
Κάποια στιγμή, η απόσταση σταματά να είναι απόσταση. Δεν έχει σημασία πού βρίσκεστε. Δεν έχει σημασία πόσο συχνά συναντιέστε. Υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι ο άλλος άνθρωπος ξέρει ήδη τι θέλεις να πεις πριν το ολοκληρώσεις. Ότι καταλαβαίνει το αστείο πριν το εξηγήσεις. Ότι είναι εκεί, ακόμη κι όταν η μέρα δεν βγαίνει όπως την είχες φανταστεί. Και τότε συνειδητοποιείς κάτι απλό αλλά σημαντικό. Δεν υπάρχουν «διαδικτυακές» και «κανονικές» φιλίες. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που μένουν. Άνθρωποι που βρίσκουν τρόπο να είναι παρόντες, ακόμα κι όταν όλα ξεκίνησαν τυχαία. Άνθρωποι που ξεκίνησαν ως ένα όνομα σε μια οθόνη και έγιναν μέρος της καθημερινότητάς σου χωρίς να το καταλάβεις.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι τέτοιων φιλιών. Ότι δεν τις περίμενες. Δεν τις σχεδίασες. Δεν ήξερες ότι τις χρειάζεσαι. Κι όμως, σήμερα ξέρεις πολύ καλά ότι δεν μπορείς να φανταστείς τη διαδρομή σου χωρίς αυτές. Κάποιες φιλίες ξεκινούν τυχαία. Αλλά δεν μένουν ποτέ τυχαία.
ΥΓ: Χρόνια πολλά σε έναν άνθρωπο που μπήκε κάποτε στη ζωή μου μέσα από μια οθόνη και έμεινε τελικά σαν να ήταν πάντα εκεί.
Συντάκτης: Νεφέλη Μπάκα
