Μερικές φορές η απόσταση μετριέται σε όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ ξεκάθαρα.
Υπάρχουν σχέσεις που δεν ξεκινούν ποτέ ξεκάθαρα. Δεν έχουν αρχή για να θυμάσαι, ούτε τέλος για να εξηγήσεις. Ξεκινούν κάπου ανάμεσα σε ένα μήνυμα που άργησε λίγο παραπάνω να κλείσει και σε μια συνήθεια που δεν κατάλαβες πότε έγινε καθημερινότητα. Στις σχέσεις εξ αποστάσεως υπάρχει τουλάχιστον ένας ορισμός. Υπάρχει μια συμφωνία. Ένα «Είμαστε μαζί, απλώς μακριά». Στα situationships όμως δεν υπάρχει τίποτα από αυτά. Υπάρχει μόνο η παρουσία.
Και η απουσία μαζί.
Μιλάτε σχεδόν κάθε μέρα. Ξέρετε πώς πήγε η μέρα του άλλου, τι τον κουράζει, τι τον αγχώνει, τι τον κάνει να γελάει. Ξέρετε ήδη λεπτομέρειες που κανονικά μαθαίνει κάποιος όταν είναι ήδη μέσα στη ζωή σου. Κι όμως, κανείς δεν είπε ποτέ τι ακριβώς συμβαίνει.
Κάπως έτσι δημιουργείται μια οικειότητα χωρίς τίτλο. Μια σχέση που δεν εξηγείται εύκολα στους άλλους. Που δεν χωρά σε απαντήσεις τύπου «είμαστε μαζί» ή «δεν είμαστε». Μια σχέση που υπάρχει μέσα σε συνομιλίες, ειδοποιήσεις και μικρές καθημερινές συνήθειες. Και παρ’ όλα αυτά, είναι αληθινή. Ίσως γιατί μερικές φορές η συναισθηματική εγγύτητα δεν χρειάζεται κοινή πόλη για να υπάρξει. Χρειάζεται μόνο συνέπεια. Ένα «έφτασες σπίτι;». Ένα «πες μου όταν ξυπνήσεις». Ένα «σου έστειλα αυτό γιατί σε σκέφτηκα».
Μικρά πράγματα. Αλλά όχι μικρής σημασίας.
Υπάρχει όμως κάτι παράξενο σε αυτές τις σχέσεις. Είναι κοντά στη ζωή σου αλλά μακριά από την πραγματικότητά της. Είναι εκεί στα καλά σου νέα, στις δύσκολες μέρες, στις αστείες στιγμές της καθημερινότητας – αλλά όχι πάντα εκεί που θα περίμενες να είναι.
Κι έτσι μένεις κάπου στη μέση. Σαν να περιμένεις να συμβεί κάτι που κανείς δεν έχει υποσχεθεί. Ίσως γι’ αυτό αυτές οι σχέσεις μοιάζουν τόσο με εκείνη τη φράση που ακούμε συχνά στις σειρές: «Right person, wrong timing». Γιατί καμιά φορά δεν λείπει το συναίσθημα. Λείπει η στιγμή που θα το χωρέσει.
Κι όμως συνεχίζεις. Συνεχίζεις να στέλνεις τραγούδια. Να μοιράζεσαι μικρές λεπτομέρειες. Να κρατάς μια θέση μέσα στη μέρα σου για έναν άνθρωπο που δεν ξέρεις ακριβώς πού βρίσκεται μέσα στη ζωή σου. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δύσκολο σημείο. Όχι η απόσταση. Αλλά η ασάφεια. Γιατί υπάρχουν σχέσεις που δεν χρειάζονται εξηγήσεις για να υπάρξουν. Αλλά χρειάζονται θάρρος για να παραμείνουν. Και καμιά φορά το πιο ειλικρινές πράγμα που μπορείς να παραδεχτείς είναι ότι κάποιος μπορεί να είναι πολύ κοντά στη ζωή σου – ακόμη και αν έμεινε τελικά στα μηνύματα.
Γιατί ίσως τελικά αυτές οι σχέσεις να μην υπάρχουν για να μείνουν για πάντα στον αέρα. Ίσως υπάρχουν για να μας δείξουν πόσο κοντά μπορούμε να έρθουμε με έναν άνθρωπο, ακόμη και μέσα από μια οθόνη. Και καμιά φορά, όταν έρθει η σωστή στιγμή, όσα έμοιαζαν απλώς με μηνύματα βρίσκουν τον τρόπο να γίνουν παρουσία.
Ίσως αυτό είναι αρκετό για να συνεχίζεις να πιστεύεις ακόμη σε αυτές.
Συντάκτης: Νεφέλη Μπάκα
