Γνωριστήκατε τυχαία μέσα σε κοινή παρέα. Τον βρήκες ενδιαφέρον τύπο, αλλά μέχρι εκεί, δεν έπαθες και ηλεκτροπληξία. Έναν άνθρωπο γνώρισες. Τελικά όμως ενδιαφέρον τυπάκι σε βρήκε κι εκείνος. Έμαθε τίνος είσαι, σε αναζήτησε στα social και κάπως έτσι ξεκίνησε το γνωστό σύγχρονο love story: Friend request accepted. Reaction σε story. Λίγη κουβεντούλα,ένα meme εδώ, ένα “χαχαχα πεθαίνω” εκεί. Η αρχή είχε γίνει.
Η επικοινωνία συνεχίζεται αλλά εσύ είσαι κουλ. Δεν ψάχνεσαι για κάτι σοβαρό. Δεν είσαι για μπλεξίματα τώρα. Αν έρθει κάτι στην πορεία, οκ. Αλλά δε θα πιέσεις καταστάσεις. Μετά από αρκετό διάστημα επικοινωνίας μέσω social, τηλεφώνων και εξόδων με την παρέα, αποφασίζετε επιτέλους να βγείτε οι δυο σας. Και κάπου εκεί αρχίζει το πανηγύρι.
Άγχος; Υπάρχει.
Αμηχανία; Άφθονη.
Τσεκάρισμα κινητού κάθε 3 λεπτά πριν το ραντεβού; Εννοείται.
Παρόλα αυτά περνάτε όμορφα. Πολύ όμορφα μάλιστα. Γυρνάς σπίτι και πιάνεις τον εαυτό σου να χαμογελάει κοιτώντας το ταβάνι. Και τότε ξεκινά η εσωτερική συνέλευση: «Μισό λεπτό… Μου άρεσε απλώς η παρέα του; Είναι ο ενθουσιασμός επειδή επιτέλους βγήκα με έναν νορμάλ άνθρωπο που δεν ανέφερε crypto στο πρώτο μισάωρο; Με ελκύει ερωτικά; Τι γίνεται εδώ πέρα;» Μετά από πολλή σκέψη παίρνεις τη μεγάλη ώριμη απόφαση: «Άστο να έρθει μόνο του». Και πραγματικά το εννοείς. Το πας χαλαρά. Δεν κάνεις σενάρια. Δεν ονειρεύεσαι κοινά Airbnb στη Μήλο. Ψάχνεις red flags σαν πράκτορας του FBI. Βρίσκεις πραγματάκια που δε σου αρέσουν, για να παραμένεις στη γη κι όχι στο ροζ συννεφάκι που συνήθως πιάνεσαι. Αυτή τη φορά τα έχεις όλα υπό έλεγχο.
Μέχρι που… ξαφνικά αλλάζει. Μια έρχεται, μια φεύγει. Μια απαντάει αμέσως, μια εξαφανίζεται λες και μπήκε witness protection program. Μια δείχνει τρελό ενδιαφέρον και μια μοιάζει λες και θυμήθηκε ξαφνικά ότι θέλει «να είναι μόνος του αυτή την περίοδο». Και τότε… παθαίνεις κι εσύ βλάβη. Ξαφνικά τον θες τρελά. Τον σκέφτεσαι όλη μέρα. Το κινητό έχει γίνει προέκταση του χεριού σου. Κάθε notification προκαλεί καρδιακή ανακοπή.
Δεν βλέπεις ελαττώματα. Κάνεις όνειρα. Θες να βρίσκεστε συνέχεια. Όταν χάνεται, τρως φρίκες επιπέδου Netflix documentary. Και κάθε φορά που εμφανίζεται… ντουπ ντουπ ντουπ η καρδιά. Και λες: «Ωπα. Τι έγινε τώρα; Τον ερωτεύτηκα ξαφνικά; Με έφτυσε και κόλλησα; Είναι θέμα εγωισμού; Διεκδίκησης; Επιβεβαίωσης; Τι ψυχολογικό επεισόδιο ζω πάλι, Χριστέ μου;»
Ηρέμησε. Δεν έχασες ξαφνικά το μυαλό σου. Δεν μεταμορφώθηκες σε stalker του TikTok που αναλύει online status. Είναι χημεία! Είναι η ντοπαμίνη σου. Ναι, αυτή η μικρή drama queen του εγκεφάλου. Γιατί ο εγκέφαλος λατρεύει ένα πράγμα περισσότερο κι από τη σιγουριά: Την προσμονή.
Όπως είπε και η αλεπού στον Μικρό Πρίγκιπα: «Αν έρχεσαι στις τέσσερις το απόγευμα, εγώ από τις τρεις θα αρχίσω να νιώθω ευτυχία. Μα αν έρχεσαι όποτε τύχει, ποτέ δε θα ξέρω τι ώρα να στολίσω την καρδιά μου». Κάπως έτσι είσαι κι εσύ τώρα. Δεν ξέρεις πότε θα εμφανιστεί. Δεν ξέρεις πότε θα στείλει. Δεν ξέρεις αν θέλει ή δεν θέλει. Δε ξέρεις πότε να στολίσεις την καρδιά σου για τα δυο του τα υπέροχα μάτια. Οπότε ο εγκέφαλος βρίσκεται μονίμως σε κατάσταση emotional emergency alert.
Η δυναμική της σχέσης σας που συχνά αποκαλείται διακοπτόμενη ενίσχυση δημιουργεί έναν κύκλο εθισμού, ίδιο με αυτόν που κάνει τον κόσμο να κολλάει στον τζόγο, στα slots και στα “μήπως αυτή τη φορά κερδίσω”.
Όταν ο σύντροφος επιστρέφει ο εγκέφαλος παράγει μεγάλες ποσότητες ντοπαμίνης δημιουργώντας ένα αίσθημα έντονης ευφορίας, έρωτα και ασφάλειας. Μόλις αυτός απομακρυνθεί, τα επίπεδα της πέφτουν κατακόρυφα και βιώνεις αυτήν την πτώση ως στέρηση.
Ωστόσο η ντοπαμίνη δε χτυπάει κόκκινο μόνο όταν παίρνεις προσοχή. Χτυπάει κυρίως στην αναμονή της. «Θα στείλει;» «Θα πάρει;» «Θα με θυμηθεί ή θα τον δω παντρεμένο ξαφνικά στο Instagram;» Και επειδή η επιβράβευση είναι τυχαία και απρόβλεπτη, ο εγκέφαλος εκπαιδεύεται να κυνηγάει ακόμα περισσότερο τη “δόση” του: Λίγη προσοχή. Λίγη επιβεβαίωση. Ένα “τι κάνεις;” στις 00:47.
Και κάπως έτσι αρχίζεις να μπερδεύεις την αγωνία με τον έρωτα. Οπότε αν βιώνεις όλο αυτό, χρειάζεται λίγο να σπάσεις τον κύκλο. Να θυμηθείς ποιος ήσουν πριν αρχίσεις να αναλύεις active status σαν πράκτορας της Interpol. Βάλε όρια. Μην απαντάς πάντα αμέσως. Βγες με φίλους. Βρες ξανά πράγματα που σου δίνουν χαρά χωρίς να περιλαμβάνουν ένα κινητό και τρία dots που γράφουν “typing…” και κυρίως αποδέξου ότι η αστάθεια συνήθως δείχνει έναν άνθρωπο που δεν είναι διαθέσιμος για μια υγιή και σταθερή σχέση. Και όχι, δεν είναι δική σου δουλειά να τον “σώσεις” με την αγάπη σου επειδή είδες δύο φορές το Before Sunrise.
Αλλά (ναι, υπάρχει πάντα ένα “αλλά”), πριν τα αποδώσεις όλα αποκλειστικά στη χημεία του εγκεφάλου, θυμήσου ότι υπάρχει κι εκείνος ο αλήτης ο φτερωτός θεός. Ο έρωτας. Ίσως τελικά να σε χτύπησε κατακούτελα τη στιγμή που χαλάρωσες τις άμυνές σου. Ίσως όταν κατάλαβες ότι μπορεί να τον χάσεις, πανικοβλήθηκες γιατί συνειδητοποίησες πόσο σημαντικός έγινε για σένα.
Σε κάθε περίπτωση όμως, η σωστή κίνηση είναι μία: Να δώσεις τον χώρο και τον χρόνο που χρειάζεται η άλλη πλευρά ώστε να νιώσει ασφάλεια και άνεση για μια ειλικρινή, ουσιαστική κουβέντα χωρίς παιχνίδια, υπονοούμενα και ψυχολογικά escape rooms. Μόνο τότε η σχέση μπορεί πραγματικά να αποκτήσει κατεύθυνση! Μόνο έτσι μπορείς να καταλάβεις αν αυτό που ζεις είναι ένας εθισμός στη ντοπαμίνη ή κάτι που αξίζει πραγματικά να μείνει.
Συντάκτης: Ευαγγελίστρα Λαούντου
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
