Όταν η απόσταση διεκδικεί τον τρίτο ρόλο στη σχέση σας

Όλοι, σε όποια συζήτηση και να κάνουμε σε οποιαδήποτε φάση της ζωής μας, με φίλους, γνωστούς, οικογένεια σχεδόν πάντα καταλήγουμε σε ένα και μόνο φλέγον θέμα που φαίνεται να είναι ατελείωτο, ανεξάντλητο και ως κατάληξη έχει πολλά διαφορετικά συμπεράσματα: αυτό των ανθρωπίνων σχέσεων. Συζητάμε είτε για το τι αποτελεί μια ουσιαστική σχέση, την ποιότητα που έχει σήμερα μια σχέση, το αν θέλει πολλή ή λίγη προσπάθεια και άλλα τόσα ανάλογα το συνομιλητή και τις απορίες μας. Γιατί ας μη γελιόμαστε: Όλοι αποζητούμε ανθρώπους να δίνουν νόημα στη ζωή μας, φίλους και συντρόφους. Ακόμη και έναν να έχουμε, νιώθουμε ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όλο τον κόσμο, διαφορετικά.

Κι εκεί που νιώθουμε ότι έχουμε έρθει τόσο κοντά με τους φίλους μας ή το σύντροφό μας, κάνουμε πράγματα μαζί, περνάμε αρκετό χρόνο, κάνουμε καλό σουσού και μοιραζόμαστε αρκετές από τις σκέψεις μας, έρχεται μια μέρα η απόσταση που διεκδικεί τον τρίτο ρόλο στη σχέση σας. Όχι, δεν εννοώ κάποια συναισθηματική απόσταση αλλά την χιλιομετρική. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια και κάπου ανάμεσα στα 18-29 είναι πολύ σύνηθες φαινόμενο να χωρίζεται η παρέα, ή το ζευγάρι καθώς στο πλάνο μπαίνουν άλλες ανάγκες. Είτε ο λόγος είναι σπουδές, εργασία ή γενικά μια θέληση αλλαγής περιβάλλοντος, το δεδομένο είναι ένα: πρέπει να χωριστούμε. Όσο και να το έχουμε συζητήσει νωρίτερα, όταν έρχεται η στιγμή να γίνει όντως, υπάρχει ένα σοκ που γίνεται άγχος το οποίο πηγάζει από κάποια ανασφάλειά μας για την πορεία της σχέσης. Κάπου εδώ μάλλον ξεκινάνε τα δράματα και σε κάποιες περιπτώσεις, πριν την όποια συνειδητοποίηση. “Τώρα θα χαθούμε”, “δε θα μιλάμε κάθε μέρα”, ‘θα λέμε μόνο τα τυπικά”, “θα βρισκόμαστε τις γιορτές και το καλοκαίρι” και κάποιες άλλες θα είναι οι φράσεις που θα πούμε και θα ακούσουμε μέχρι να βαρεθούμε. Πολλά από τα ζευγάρια θεωρούν από πριν ότι η σχέση τους δε θα αντέξει την απόσταση και χωρίζουν ενώ κάποιες παρέες απομακρύνονται πριν καν έρθει η ώρα του αποχαιρετισμού. Δεν είναι ότι μου φαίνεται υπερβολικό αλλά κανείς ποτέ δεν επιβεβαίωσε ότι η απόσταση “τελειώνει’’ τις σχέσεις.

Σε αυτή τη νέα φάση, επίσης επέρχεται η παύση της καθημερινής συμβίωσης. Οι κοινές δραστηριότητες σταματούν, τα προγράμματα είναι διαφορετικά και ο τρόπος επικοινωνίας αναγκαστικά πρέπει να αλλάξει. Και όντως ξεκινάνε τα μηνύματα, οι κλήσεις, κάποια φωνητικά και όλα αυτά που χάρη στην τόσο μεγάλη εξέλιξη της τεχνολογίας μπορούν να μηδενίσουν κάθε χιλιόμετρο. Μιλάμε στην αρχή με ενθουσιασμό για να αναλύσουμε τα νέα δεδομένα της ζωής, τις πρώτες εντυπώσεις από τα καινούρια μέρη και ανθρώπους. Μοιραζόμαστε τη χαρά μας, νιώθουμε την ανυπομονησία να μιλήσουμε με την παρέα ή τη σχέση μας ενώ ταυτόχρονα μετράμε και αντίστροφα ώσπου να έρθει ο καιρός να συναντηθούμε και πάλι. Είναι κάπως περίεργο στην αρχή, ίσως να αισθανόμαστε ένα κομμάτι μας να λείπει αλλά είναι και η στιγμή να κάνουμε νέες γνωριμίες εφόσον μπαίνουμε σε ένα νέο περιβάλλον με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους και ίσως νοοτροπίες. Από την άλλη μεριά, υποβόσκει αυτό το άγχος, η ανησυχία του αν η σχέση διατηρείται, ή γνωρίζοντας νέα άτομα θα ξεχαστεί και με τον καιρό θα ανταλλάσσουμε μόνο τα τυπικά πλέον, Επιπλέον, αν νιώσουμε ότι η παρέα δεν αντικαθίσταται από άλλα άτομα ή είναι δύσκολο να κάνουμε νέους φίλους (όπως η υποφαινόμενη), δημιουργείται και το συναίσθημα της μοναξιάς. Σε αυτή την περίπτωση ,χρειάζεται προσπάθεια μέχρι να αποδεχθούμε ότι κανείς δε θέλει να πάρει τη θέση κάποιου άλλου αλλά να δώσουμε μία ευκαιρία να γνωρίσουμε κάποιον καλύτερα και ας μην έχουμε την ταύτιση που νιώθουμε με τους πιο  δικούς μας ανθρώπους.

Ωστόσο καμία απόσταση δεν μπορεί να καταδικάσει τις ανθρώπινες σχέσεις. Αντιθέτως, θεωρώ ότι υπάρχει και μία όμορφη πλευρά η οποία μπορεί να εφοδιάσει την σχέση με σθένος και αντοχές. Τα άτομα θέλουν και θα προσπαθήσουν με το παραπάνω να διατηρήσουν την επαφή και γι’ αυτό αποφασίζουν να πάνε κόντρα στην έλλειψη της καθημερινής τριβής, θα επινοήσουν νέους τρόπους ώστε να μοιραστούν το χρόνο τους και έτσι, η ποιότητα της επικοινωνίας τους είναι καλύτερη, η σχέση ωριμάζει και οι άνθρωποι εξελίσσονται. Όλα αυτά βέβαια, για όποιους θέλουν να το προσπαθήσουν, είναι έτοιμοι να τσαλακωθούν και να νιώσουν τα νεύρα τους να τεντώνουν από την αίσθηση έλλειψης της προηγούμενης καθημερινότητας τους.

Η απόσταση, αναπόφευκτα, μας δίνει την ευκαιρία να καταλάβουμε αν οι άνθρωποι που έχουμε στη ζωή μας αξίζουν. Με τη πάροδο του χρόνου θα φανεί αν αξίζουν την αναμονή, τα ταξίδια, την ανασφάλεια, τις διαδικτυακές συζητήσεις.

Ολοκληρώνοντας, θα πω να δοκιμάζουμε την όποια σχέση στην χιλιομετρική απόσταση εφόσον βλέπουμε ότι υπάρχουν κάποια βασικά συστατικά στα θεμέλιά της και μετά να καταλήξουμε αν το αντέχουμε, και όχι να κινούμαστε πολύ αρνητικά και δραματικά μόνο και μόνο στη σκέψη της.