«Οι πιο όμορφες διαδρομές και τα πιο ωραία ταξίδια είναι αυτά που κάνουμε για να συναντήσουμε αγκαλιές», είπε ο Γιώργος Σεφέρης. Όχι μέρη. Όχι αξιοθέατα, όχι λίστες με «πρέπει», αλλά απλές αγκαλιές. Αυτό είναι που σε τραβάει πραγματικά να φύγεις, ακόμα κι όταν λες πως θες απλώς να αλλάξεις παραστάσεις.
Σκέψου το λίγο πιο ειλικρινά. Όταν κανονίζεις ένα ταξίδι, τι είναι αυτό που σε ενθουσιάζει πιο πολύ; Οι φωτογραφίες που θα βγάλεις ή εκείνη η στιγμή που θα δεις έναν άνθρωπο να σε περιμένει; Το πρόγραμμα ή το βλέμμα που θα συναντήσεις; Γιατί, όσο κι αν προσπαθείς να το ντύσεις αλλιώς, η αλήθεια είναι πως ταξιδεύεις για να νιώσεις. Υπάρχουν ταξίδια που τα οργανώνεις με λεπτομέρεια. Κλείνεις εισιτήρια, ψάχνεις ξενοδοχεία, διαβάζεις οδηγούς και, από την άλλη, υπάρχουν κι εκείνα που τα κάνεις σχεδόν παρορμητικά. Ένα μήνυμα, μια επιθυμία, μια έλλειψη και ξαφνικά βρίσκεσαι στον δρόμο ή στο κάθισμα δίπλα από το φτερό του αεροπλάνου. Όχι γιατί σε νοιάζει ο προορισμός, αλλά γιατί σε καίει η συνάντηση.
Εκεί αλλάζουν όλα!
Γιατί η αγκαλιά δεν είναι απλώς μια κίνηση. Είναι επιβεβαίωση, είναι «είσαι εδώ», «σε περίμενα», «μου έλειψες». Και δεν υπάρχει καμία θέα, κανένα ηλιοβασίλεμα, καμία τέλεια πόλη που να μπορεί να το αντικαταστήσει αυτό. Ό,τι κι αν δεις, όσο όμορφο κι αν είναι, αν δεν έχεις κάποιον να το μοιραστείς, μένει μισό.
Θα το καταλάβεις τη στιγμή που θα φτάσεις. Εκείνη τη μικρή, σχεδόν αθόρυβη στιγμή πριν αγκαλιάσεις. Που τα μάτια λένε περισσότερα από τις λέξεις. Που όλη η διαδρομή, η κούραση, η αναμονή, η απόσταση εξαφανίζονται και μένει μόνο το «επιτέλους». Κι εκεί καταλαβαίνεις πως το ταξίδι δεν ήταν τα χιλιόμετρα. Ήταν η προσμονή.
Υπάρχει κάτι σχεδόν παιδικό σε αυτό. Μια ανυπομονησία που δεν εξηγείται εύκολα. Να μετράς μέρες, ώρες, λεπτά. Να φαντάζεσαι τη στιγμή. Να σκέφτεσαι τι θα πεις και τελικά να μη λες τίποτα, γιατί δεν χρειάζεται. Γιατί το σώμα μιλάει πιο καθαρά. Σαν να είσαι ακόμα παιδί, έχει μείνει χαραγμένο το συναίσθημα που ο παππούς και η γιαγιά σε περίμεναν να κατέβεις από το αεροπλάνο καθώς έφτανες σε εκείνους για τις καλοκαιρινές σου διακοπές. Αν το έχεις ζήσει, όχι απλά το νιώθεις αλλά σε πνίγει γλυκά αυτή η ανάμνηση!
Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να βλέπεις αλλιώς και τα υπόλοιπα ταξίδια σου. Τα «τουριστικά». Τα «χαλαρωτικά». Τα «για να ξεφύγεις». Δεν τα υποτιμάς, αλλά ξέρεις πια τη διαφορά. Ξέρεις πως η πραγματική ένταση δεν βρίσκεται στο μέρος, αλλά στον άνθρωπο. Γιατί μπορείς να πας στο πιο όμορφο νησί, στο πιο διάσημο μέρος του κόσμου και να νιώσεις άδειος. Και μπορείς να βρεθείς σε ένα απλό, αδιάφορο σημείο στον χάρτη και να νιώσεις γεμάτος. Όλα εξαρτώνται από το ποιος είναι εκεί μπροστά στα μάτια σου.
Οι αγκαλιές έχουν μνήμη. Κρατάνε μέσα τους όσα δεν ειπώθηκαν. Όσα φοβήθηκες να πεις. Όσα περίμενες και, όταν επιτέλους συμβαίνουν, δεν είναι ποτέ απλώς «μια αγκαλιά». Είναι λύτρωση, είναι επανένωση. Είναι εκείνη η σιωπηλή συμφωνία πως, ό,τι κι αν έγινε στο ενδιάμεσο, τώρα είστε εδώ. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ανθρώπινο κομμάτι του ταξιδιού. Όχι η απόδραση, αλλά η επιστροφή. Όχι το «φεύγω», αλλά το «φτάνω». Γιατί κάθε διαδρομή αποκτά νόημα μόνο όταν οδηγεί κάπου που σε περιμένουν. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα θελήσεις να ταξιδέψεις, μην αναρωτηθείς μόνο «πού να πάω;». Ρώτα τον εαυτό σου κάτι πιο ουσιαστικό: «ποιον θέλω να δω;». Εκεί βρίσκεται η απάντηση.
Γιατί τα πιο ωραία ταξίδια δεν είναι αυτά που σου γεμίζουν το κινητό με φωτογραφίες. Είναι αυτά που σου γεμίζουν την καρδιά με στιγμές. Αυτά που, όταν τελειώσουν, δεν θυμάσαι τόσο τις διαδρομές όσο την αίσθηση της αγκαλιάς που σε περίμενε στο τέλος. Και ίσως, τελικά, να μην ταξιδεύεις ποτέ πραγματικά για να πας κάπου, αλλά για να επιστρέψεις σε κάποιον.
Συντάκτης: Άννα Γιαννούλη
