Ξέρεις κάτι; Αν κάθε φορά που κάποιος έλεγε «θα το κάνω» το έκανε κιόλας, ο κόσμος θα ήταν εντελώς διαφορετικός. Θα ήταν γεμάτος γυμνασμένους, επιτυχημένους, συνεπείς ανθρώπους που δεν αφήνουν τίποτα στη μέση. Αλλά δεν είναι έτσι και δεν είναι γιατί οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Είναι γιατί άλλο το «λέω» και άλλο το «κάνω». Και κάπου εδώ μπαίνει η σκληρή αλλά τίμια αλήθεια που ορίζει πως δεν είσαι αυτά που λες, αλλά αυτά που κάνεις.
Μπορεί να λες ότι θα ξεκινήσεις δίαιτα από Δευτέρα. Πόσες Δευτέρες πέρασαν; Μπορεί να λες ότι θα πάρεις εκείνο το τηλέφωνο, ότι θα κυνηγήσεις εκείνη τη δουλειά, ότι θα βάλεις όρια σε έναν άνθρωπο που σε κουράζει, ότι θα δείξεις επιτέλους αυτά που αισθάνεσαι. Και; Το έκανες ή απλά το σκέφτεσαι ακόμα;
Βάλε τον καθρέφτη μπροστά και κοιτάξου. Όχι για να σε κράξεις. Όλοι το κάνουμε αυτό, άλλωστε. Είναι πολύ πιο εύκολο να λες μεγάλα λόγια, παρά να σηκωθείς από τον καναπέ και να τα κάνεις πράξη. Το «θα» είναι το πιο βολικό καταφύγιο. Δεν σε εκθέτει, δεν σε ζορίζει, δεν σε φέρνει αντιμέτωπο με αποτυχία. Σε κρατάει όμως και στάσιμο. Και ξέρεις ποιο είναι το πιο ύπουλο; Ότι αρχίζεις να πιστεύεις τα ίδια σου τα λόγια. Λες «είμαι άνθρωπος που όταν θέλει, τα καταφέρνει», ενώ στην πραγματικότητα δεν έχεις δοκιμάσει καν. Είναι σαν να λες ότι είσαι σπουδαίος μάγειρας επειδή διαβάζεις συνταγές, αλλά δεν έχεις ανάψει ποτέ μάτι κουζίνας. Είναι σαν να νομίζεις ότι είσαι πολύ καλός στο σεξ επειδή προπονείσαι πολύ μόνος σου!
Και στις σχέσεις σου, εκεί να δεις πόσο ξεκάθαρο γίνεται όλο αυτό. Μπορεί κάποιος να σου λέει «σε θέλω», «σε σκέφτομαι», «νοιάζομαι για σένα». Ωραία λόγια, δεν λέω. Αλλά αν δεν σε παίρνει ένα τηλέφωνο, αν δεν βρίσκει χρόνο να σε δει, αν δεν είναι εκεί όταν τον χρειάζεσαι, τότε τι ακριβώς να τα κάνεις; Τα λόγια χωρίς πράξεις είναι σαν μήνυμα χωρίς αποστολή που δεν φτάνει ποτέ εκεί που πρέπει. Και το ίδιο ισχύει και για σένα. Δεν έχει σημασία πόσο λες ότι αγαπάς, αν δεν το δείχνεις. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο άλλος δεν θα θυμάται τι του υποσχέθηκες. Θα θυμάται πώς τον έκανες να νιώσει μέσα από αυτά που έκανες ή δεν έκανες.
Οι πράξεις είναι αυτές που έχουν βάρος. Τα λόγια είναι αέρας. Ωραίος, καθησυχαστικός, καμιά φορά και πειστικός, αλλά παραμένει αέρας. Κάποια στιγμή, ακόμα και το «θα» κουράζεται και φεύγει μόνο του.
Στην τελική, δεν είναι μόνο τι δείχνεις στους άλλους. Είναι και τι δείχνεις στον εαυτό σου. Κάθε φορά που λες «θα το κάνω» και δεν το κάνεις, λίγο-λίγο ροκανίζεις την εμπιστοσύνη που έχεις στον εαυτό σου και μετά αναρωτιέσαι γιατί δεν πιστεύεις στις δυνατότητές σου. Μα πώς να πιστέψεις; Αφού ο ίδιος σου έχεις αποδείξει ότι δεν τηρείς αυτά που λες.
Από την άλλη, κάθε μικρή πράξη μετράει. Δεν χρειάζεται να γίνεις άλλος άνθρωπος από τη μία μέρα στην άλλη. Έτσι όμως χτίζεται η συνέπεια, όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με μικρές πράξεις που επαναλαμβάνονται. Και ναι, θα υπάρξουν μέρες που δεν θα έχεις όρεξη, που θα βαριέσαι και που θα βρίσκεις δικαιολογίες. Εκεί φαίνεται όλο το παιχνίδι. Γιατί όταν έχεις όρεξη, όλοι κάνουν πράγματα. Όταν δεν έχεις και, παρ’ όλα αυτά, προχωράς, εκεί αλλάζει η ταυτότητά σου.
Σκέψου το και αλλιώς. Αν κάποιος σε παρακολουθούσε χωρίς να ακούει ούτε μία λέξη από σένα, τι θα καταλάβαινε για το ποιος είσαι; Θα έβλεπε έναν άνθρωπο που αναλαμβάνει δράση ή έναν άνθρωπο που απλά σχεδιάζει και αναβάλλει;
Μην παρεξηγηθώ. Τα λόγια έχουν τη σημασία τους. Δίνουν κατεύθυνση, δείχνουν πρόθεση. Αλλά αν δεν συνοδεύονται από πράξεις, είναι απλά υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα και οι πολλές τέτοιες υποσχέσεις κουράζουν και τους άλλους, αλλά κυρίως εσένα.
Την επόμενη φορά που θα πεις «θα το κάνω», σταμάτα ένα δευτερόλεπτο και ρώτα τον εαυτό σου: «Όντως; Ή απλά το λέω για να νιώσω καλύτερα;». Αν είναι το δεύτερο, καλύτερα μην το πεις καν. Αν είναι το πρώτο, σήκω και κάν’ το.
Και μην αυταπατάσαι. Αν περίμενες λίγο ακόμα, ίσως να γινόταν μόνο του. Όχι.
Συντάκτης: Άννα Γιαννούλη
