Τι είναι «αποπαιδοποίηση» που είπε η Φραντσέσκα Αλμπανέζε για τα παιδιά της Παλαιστiνης;

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το νέο vidcast με τίτλο «Σέιφ Σπέις» του in.gr με παρουσιάστρια τη δημοσιογράφο Αναστασία Γιάμαλη. Στο συγκεκριμένο επεισόδιο φιλοξενήθηκε η Φραντσέσκα Αλμπανέζε, Ιταλίδα νομικός και ακαδημαϊκός, η οποία ειδικεύεται στα ανθρώπινα δικαιώματα και το Διεθνές Δίκαιο. Η ίδια ανέλαβε το 2022 το ρόλο της ειδικής εισηγήτριας του ΟΗΕ για την κατάσταση των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών. Να θυμίσουμε ότι τα παλαιστινιακά εδάφη τελούν υπό κατοχή από το Ισραήλ από το 1967. Η συζήτηση εστιάστηκε στην εμπόλεμη κατάσταση που υπάρχει αυτή τη στιγμή, αλλά και στις επιπτώσεις αυτής στα παιδιά της Παλαιστίνης και όχι μόνο. Μεταξύ άλλων επιβεβαίωσε και εξήγησε γιατί ο όρος γενοκτονία υφίσταται για το λαό της Παλαιστίνης και απάντησε σε όσους την κατηγορούν ως αντισημιτισμό. Η συζήτηση μεταφέρθηκε και στους εκατοντάδες κινδύνους που διατρέχουν τα παιδιά που ζουν στην Παλαιστίνη, εξηγώντας ότι τα όσα βιώνουν είναι πάρα πολύ σκληρά, χρησιμοποιώντας τον όρο «αποπαιδοποίηση».

@ingr_newsΗ Φραντσέσκα Αλμπανέζε περιγράφοντας τα όσα έζησε στην Ιερουσαλήμ μιλά και για την κατάσταση των παιδιών στη Δυτική Όχθη. Χρησιμοποιεί τον όρο «αποπαιδοποίηση» μιλώντας για μια κατάσταση ομηρίας και συνεχούς τραύματος. Τα στοιχεία που παραθέτει σοκάρουν, καθώς κάνει λόγο για 600-700 παιδιά που συλλαμβάνονται κάθε χρόνο, με τις προσαγωγές να γίνονται ακόμη και σε παιδάκια ηλικίας 5 ετών. 🎤 Συνέντευξη: Αναστασία Γιάμαλη 📓 Αρχισυνταξία: Κυριάκος Δημάγγελος 🎬 Οργάνωση Παραγωγής: Ανδρέας Παναγόπουλος 🎬Παραγωγή: Μαρίνα Βερνίκου 📸Διεύθυνση φωτογραφίας: Δημήτρης Μιχαλάκης 🎥 Κάμερα: Δημήτρης Μιχαλάκης – Αλέξανδρος Γαστεράτος 🖌 Γραφικά: Γιάννης Κανελλόπουλος – Νίκος Χατζηευθυμίου ✂️ Μοντάζ : Μάριος Φώτος #ingr #σειφσπεις #vidcast #ΟΗΕ #fyp♬ πρωτότυπος ήχος – in.gr

Τι σημαίνει όμως αποπαιδοποίηση ή αλλιώς dichalding; Η Φραντσέσκα Αλμπανέζε ρωτήθηκε από την Αναστασία Γιάμαλη πώς είναι να βλέπεις όσα βιώνουν αυτά τα παιδιά στην πραγματικότητα, με την Αλμπανέζε να απαντά χρησιμοποιώντας τον όρο «αποπαιδοποίηση», τον οποίο μάλιστα δανείστηκε από την Nadera Shalhoub-Kevorkian, Παλαιστίνια ακαδημαϊκό η οποία είχε παρατηρήσει τι συνέβαινε στα παιδιά. Όπως υποστήριξε είναι ένας «ενοχλητικός» όρος, που περιγράφει όμως το περιβάλλον που μεγαλώνει ένα παιδί στην Παλαιστίνη. Χαρακτηριστικά ανέφερε: «Ένα περιβάλλον βασανιστηρίου, όπου ο ψυχολογικός φόβος αλλάζει τη ζωή σου, επηρεάζει τη ζωή σου γιατί μεγαλώνεις σε μια ζωή που κυριαρχείται από το φόβο. Το σπίτι σου μπορεί να κατεδαφιστεί, το σχολείο σου μπορεί να κατεδαφιστεί. Οι γονείς σου μπορεί να συλληφθούν και να σκοτωθούν. Εσύ ο ίδιος μπορεί να συλληφθείς και να σκοτωθείς». Η ίδια αξιοποίησε και στατιστικά στοιχεία, αναφέροντας ότι οι συλλήψεις παιδιών στην Παλαιστίνη είναι διαρκείς. Όπως υποστήριξε αυτή τη στιγμή υπάρχουν 355 παιδιά που κρατούνται από το Ισραήλ και μάλιστα τα τελευταία 20 χρόνια -από τότε που τα Ενωμένα Έθνη ξεκίνησαν να συλλέγουν πληροφορίες- οι ισραηλινές αρχές συλλαμβάνουν κατά μέσο όρο 600-700 παιδιά κατά μέσο όρο ετησίως, χωρίς καν να διαθέτουν τη δικαιοδοσία για να προβούν σε τέτοιες πράξεις. Οι κατηγορίες που προσάπτονται στα παιδιά προέρχονται από στρατιωτικούς αξιωματούχους και τα παιδιά δικάζονται σε στρατιωτικά δικαστήρια, αφού το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα που διαθέτει στρατιωτικό σύστημα δικαιοσύνης ανηλίκων. Η εισηγήτρια τόνισε ότι αυτό είναι οξύμωρο, εφόσον μιλάμε για ανήλια παιδιά ηλικίας 5-6 ετών. Προφανώς και η εμπόλεμη κατάσταση σε συνδυασμό με τα βασανιστήρια που βιώνουν τα ίδια τα παιδιά, αλλά και οι γονείς τους είναι τραυματικά γεγονότα, που θα κουβαλούν για την υπόλοιπη ζωή τους. Και για να καταλάβουμε το βάρος και το φόβο που κουβαλούν αυτά τα παιδιά ας προσπαθήσουμε να μπούμε έστω και για λίγο στη θέση του Άχμαντ Μανασρά, ενός παιδιού που οι αρχές του επέβαλαν την τιμωρία της απομόνωσης για πάνω από 15 μέρες. Η Αλμπανέζε είχε αναλάβει την υπόθεσή του και προσπαθούσα -μάταια- να κινήσει τις διαδικασίες, ώστε το παιδί να αφεθεί ελεύθερο. Ωστόσο, στην προσπάθειά της συνάντησε εμπόδια, αφού στην πραγματικότητα κανείς Ευρωπαίος ή Αμερικανός διπλωμάτης δεν μπόρεσε να βοηθήσει ουσιαστικά παρά τις διαβεβαιώσεις. Ο Άχμαντ σήμερα πάσχει από σχιζοφρένεια και είναι εντελώς ρημαγμένος, όπως χαρακτηριστικά είπε η ίδια.

Τις συνέπειες του πολέμου τις γνωρίζουμε θεωρητικά όλοι. Το δύσκολο όμως είναι να μπούμε πραγματικά στη θέση αυτών των παιδιών και να δράσουμε επιτέλους ως κοινωνία, για να σταματήσει αυτή η εμπόλεμη κατάσταση.

Μήπως τελικά είμαστε επιλεκτικά ευαίσθητοι;

Ποιος θα προστατέψει επιτέλους αυτά τα παιδιά;