Υπάρχουν απουσίες που ο χρόνος δεν μπορεί να μικρύνει. Άνθρωποι που έφυγαν από τη ζωή μας, αλλά ποτέ από την καρδιά μας. Οι γονείς, οι παππούδες, τα αδέρφια… είναι οι άνθρωποι που έγιναν το σπίτι της ψυχής μας. Με αυτούς μεγαλώσαμε, γελάσαμε, κλάψαμε, μάθαμε τι σημαίνει αγάπη και ασφάλεια. Και όταν φύγουν, τίποτα δεν μοιάζει ακριβώς ίδιο. Τα χρόνια περνούν γρήγορα. Οι εποχές αλλάζουν, οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο, οι μέρες συνεχίζουν κανονικά, σαν να μη συνέβη τίποτα.
Όμως, για εκείνον που έχασε έναν δικό του άνθρωπο, ο χρόνος χωρίζεται πάντα σε δύο κομμάτια: πριν και μετά την απώλεια. Γιατί μετά, κάθε στιγμή κουβαλά λίγο από το κενό τους. Το πιο δύσκολο δεν είναι μόνο η στιγμή του αποχαιρετισμού. Είναι όλα όσα ακολουθούν. Είναι το πρώτο τραπέζι που κάθεσαι και λείπει η θέση τους. Είναι οι γιορτές που δεν έχουν πια την ίδια ζεστασιά. Είναι όταν συμβαίνει κάτι όμορφο και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι πως θέλεις να τους το πεις, πριν θυμηθείς πως δεν μπορείς. Η κίνηση να καλέσεις έναν αριθμό που δυστυχώς δε θα απαντήσει αυτός που περιμένεις στην απέναντι γραμμή. Εκεί ξεκινάει να πονά περισσότερο η απουσία.
Υπάρχουν βράδια που μια παλιά φωτογραφία μπορεί να σε λυγίσει. Μια μυρωδιά φαγητού να σε γυρίσει πίσω στα παιδικά χρόνια. Ένα τραγούδι να φέρει δάκρυα χωρίς προειδοποίηση. Γιατί οι αναμνήσεις δεν φεύγουν ποτέ. Κρύβονται μέσα στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας και εμφανίζονται εκεί που δεν το περιμένεις. Κάποιες φορές πιάνεις τον εαυτό σου να λέει λέξεις που έλεγε η μητέρα σου, να γελά όπως γελούσε ο παππούς σου, να αντιδρά όπως το αδέρφι σου. Και τότε καταλαβαίνεις πως οι άνθρωποι που αγαπήσαμε δεν χάνονται πραγματικά. Συνεχίζουν να ζουν μέσα μας, μέσα στις συνήθειες, στις κινήσεις, στις αναμνήσεις και στην αγάπη που άφησαν πίσω τους.
Μαθαίνουμε να ζούμε χωρίς την παρουσία τους, αλλά ποτέ χωρίς την ανάγκη τους. Γιατί όσο μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε την αξία εκείνων που μας αγάπησαν αληθινά. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της ζωής μας: να συνεχίζεις να προχωράς ενώ μέσα σου θα ήθελες, έστω για ένα λεπτό, να ακούσεις ξανά τη φωνή τους, να δεις το χαμόγελό τους και να τους αγκαλιάσεις άλλη μία φορά. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντικαθίστανται ποτέ. Άνθρωποι που τους κουβαλάς σε κάθε σημαντική στιγμή σου. Στις χαρές, στις λύπες, στις επιτυχίες και στις δύσκολες μέρες. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν τελειώνει με έναν αποχαιρετισμό. Μένει ζωντανή μέσα μας, ακόμη κι όταν όλα γύρω αλλάζουν. Και ίσως τελικά αυτό να σημαίνει αγάπη. Να συνεχίζεις να αγαπάς κάποιον ακόμη κι όταν δεν είναι πια εδώ. Να ανάβεις ένα κερί και να μιλάς μέσα σου σαν να σε ακούει. Να κοιτάς τον ουρανό κάποιες νύχτες και να νιώθεις πως κάπου, με έναν τρόπο που δεν εξηγείται, εξακολουθεί να βρίσκεται κοντά σου.
Γιατί οι άνθρωποι που αγαπήσαμε βαθιά δεν χάνονται ποτέ πραγματικά. Γίνονται κομμάτι της ψυχής μας. Όσα χρόνια και να περάσουν, μαθαίνεις να ζεις με αυτές τις απουσίες, αν και πάντα θα υπάρχουν εκεί σιωπηλά, μέσα μας.
Συντάκτης: Μαρία Τσιρώνη
