Κάποια στιγμή κάποιος αποφάσισε ότι η αγάπη χρειάζεται ημερολόγιο. Όχι απλώς συναίσθημα, όχι απλώς “όταν βρούμε χρόνο”, αλλά συγκεκριμένο ρυθμό. Κι έτσι γεννήθηκε αυτό που λέγεται ο νόμος των 7-7-7 στις σχέσεις: κάθε επτά μέρες ραντεβού, κάθε επτά εβδομάδες μια μικρή απόδραση, κάθε επτά μήνες ένα μεγαλύτερο ταξίδι ή μια ουσιαστική αλλαγή σκηνικού.
Ακούγεται σχεδόν οργανωμένο, σχεδόν καθησυχαστικό. Σαν να λες πως αν βάλεις την αγάπη σε πρόγραμμα, δεν θα χαθεί.
Η ιδέα είναι απλή: οι σχέσεις δεν διαλύονται από ένα μεγάλο γεγονός, αλλά από μικρές, καθημερινές απομακρύνσεις. Από τα “θα τα πούμε μετά”, από τα κινητά στο τραπέζι, από τις κουβέντες που περιορίζονται στο ποιος θα πάρει ψωμί και ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Και ξαφνικά, δύο άνθρωποι που κάποτε μοιράζονταν βλέμματα, αρχίζουν να μοιράζονται μόνο logistics.
Ο δημιουργός του concept το λέει ξεκάθαρα: χρειάζεται συνειδητός χρόνος. Ένα ραντεβού την εβδομάδα για να θυμάσαι ότι δεν είστε απλώς δύο συνυπάρξεις μέσα στην ίδια ρουτίνα. Ένα μικρό ταξίδι κάθε λίγο για να αλλάζει το σκηνικό και μαζί του να αλλάζει και η ενέργεια. Και κάτι πιο μεγάλο, πιο σπάνιο, για να θυμάσαι ότι υπάρχει και “εκτός καθημερινότητας” εκδοχή του άλλου.
Και κάπου εδώ έρχεται η πραγματικότητα να τραβήξει το χειρόφρενο.
Γιατί ναι, ωραία όλα αυτά. Αλλά ποιος ζει έτσι; Ποιος έχει κάθε εβδομάδα χρόνο, ενέργεια, χρήμα και ψυχική διαθεσιμότητα για “ραντεβού σαν να γνωριζόμαστε από την αρχή”; Και πόσες σχέσεις αντέχουν να μπουν σε ένα τόσο τακτοποιημένο πλαίσιο χωρίς να νιώσουν ότι πνίγονται;
Ίσως όμως το 7-7-7 να μην είναι τελικά κανόνας. Ίσως να είναι καθρέφτης.
Όχι για το τι “πρέπει” να κάνεις, αλλά για το τι ξεχνάς να κάνεις όταν η σχέση αρχίζει να θεωρείται δεδομένη. Για το πώς η φροντίδα δεν είναι πάντα αυθόρμητη, αλλά πολλές φορές χρειάζεται να την προστατεύσεις από την ίδια τη ζωή σου.
Γιατί η αλήθεια είναι πιο απλή και λιγότερο Instagrammable:
οι σχέσεις δεν χάνονται από έλλειψη αγάπης. Χάνονται από έλλειψη παρουσίας.
Δεν χρειάζεται απαραίτητα ένα ρομαντικό ταξίδι κάθε επτά εβδομάδες. Χρειάζεται όμως να υπάρχει ένα “σε βλέπω” μέσα στην εβδομάδα. Μια στιγμή που δεν είστε απλώς δύο άνθρωποι που συνυπάρχουν, αλλά δύο άνθρωποι που συναντιούνται ξανά.
Ίσως λοιπόν το ζητούμενο δεν είναι να τηρήσεις έναν αριθμό.
Αλλά να θυμάσαι ότι η αγάπη δεν επιβιώνει μόνο από συναίσθημα, επιβιώνει από χρόνο που της δίνεις επίτηδες.
Και αυτό, όσο ρομαντικό ή άβολο κι αν ακούγεται, δεν γίνεται ποτέ από μόνο του.
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
