Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων το καλοκαίρι. Το ένα είδος είναι εκείνοι που ανεβάζουν φωτογραφίες από παραλίες με νερά που μοιάζουν να έχουν περάσει φίλτρο και το άλλο είναι εκείνοι που βρίσκονται στο γραφείο, κοιτάζοντας τον ήλιο από το παράθυρο σαν φυλακισμένοι σε ταινία δραματικού περιεχομένου.
Το δεύτερο γκρουπ γνωρίζει καλά ότι το καλοκαίρι στο γραφείο είναι μια ιδιαίτερη συνθήκη. Το τοπίο στη δουλειά αλλάζει. Οι μισοί συνάδελφοι λείπουν με άδεια, τα τηλέφωνα χτυπούν λιγότερο, τα deadlines δείχνουν πιο χαλαρά και ο χρόνος αποκτά μια περίεργη ελαστικότητα. Ξαφνικά, μια μέρα μοιάζει να κρατάει τρεις.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στην καλοκαιρινή νωθρότητα, συμβαίνει κάτι ενδιαφέρον.
Η βαρεμάρα αρχίζει να φλερτάρει. Όχι απαραίτητα με τον ίδιο τρόπο που βλέπουμε στις ρομαντικές κομεντί. Πιο διακριτικά, πιο ύπουλα, σχεδόν ανεπαίσθητα. Ένα αθώο σχόλιο δίπλα στην καφετέρια. Μια συζήτηση που ξεκίνησε για τον κλιματισμό και κατέληξε στα καλοκαιρινά σχέδια. Μια «καλημέρα» έχει περισσότερη ενέργεια τώρα από όση είχε τον Φεβρουάριο. Κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβει κανείς, το γραφείο αποκτά μια μικρή δόση καλοκαιρινού σεναρίου.
Η αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι έχει πάντα μια ιδιαίτερη επίδραση στους ανθρώπους. Ίσως επειδή θυμίζει διακοπές, ίσως επειδή οι μέρες είναι μεγαλύτερες. Η υπομονή μειώνεται με τη ζέστη, αλλά αυξάνεται η κοινωνικότητα. Όποιος κι αν είναι ο λόγος, όλα μοιάζουν λίγο πιο χαλαρά. Ακόμα και οι σχέσεις στη δουλειά μεταξύ συναδέλφων.
Άνθρωποι που επί μήνες αντάλλασσαν αποκλειστικά e-mails με τίτλο «Σχετικά με το αρχείο Excel», ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι έχουν κοινό γούστο στις σειρές, παρόμοια μουσική στις playlists ή ακριβώς την ίδια άποψη για το πόσο αργά περνά η ώρα μετά τις δύο το μεσημέρι.
Δεν είναι απαραίτητα έρωτας. Είναι η ανάγκη του ανθρώπινου εγκεφάλου να βρει κάτι ενδιαφέρον σε ένα περιβάλλον που έχει αρχίσει να μοιάζει επαναλαμβανόμενο. Γιατί όταν η δουλειά ηρεμεί, ο νους ψάχνει καινούργια projects για να απασχολείται και τίποτα δεν είναι πιο δελεαστικό από έναν συνάδελφο που μέχρι πριν λίγες εβδομάδες περνούσε εντελώς απαρατήρητος.
Εκεί που δεν το περιμένεις, το άτομο που κάθεται τρία γραφεία παρακάτω αποκτά προσωπικότητα. Έχει χιούμορ, ενδιαφέρουσες ιστορίες, άποψη για καλοκαιρινές διακοπές. Έχει και εκείνο το χαμόγελο που κανείς δεν είχε προσέξει, γιατί όλο τον χειμώνα όλοι κοιτούσαν μόνο οθόνες.
Η καλοκαιρινή βαρεμάρα έχει έναν μοναδικό τρόπο να δίνει φως στις λεπτομέρειες. Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα όταν το γραφείο αδειάζει. Οι άδειες δημιουργούν περίεργες συνθήκες. Οι λίγοι άνθρωποι που μένουν πίσω αποκτούν μια σχεδόν εκδρομική αίσθηση συντροφικότητας. Σαν να είναι οι τελευταίοι επιζώντες μιας αποστολής.
Ξαφνικά, οι κοινές παραγγελίες καφέ αποκτούν σημασία. Τα μεσημεριανά διαλείμματα έχουν μεγαλύτερη διάρκεια και οι συζητήσεις δεν περιορίζονται στα επαγγελματικά. Κάπου ανάμεσα σε μια γκρίνια για τη ζέστη και μια συζήτηση για τα νησιά, δημιουργείται μια οικειότητα που τον Νοέμβριο πιθανότατα δεν θα είχε εμφανιστεί ποτέ.
Το αστείο είναι ότι πολλές φορές δεν υπάρχει καν πραγματικό φλερτ. Υπάρχει απλώς το καλοκαίρι, το οποίο έχει την τάση να κάνει τα πάντα να φαίνονται λίγο πιο ενδιαφέροντα. Το ίδιο άτομο τον χειμώνα θα περνούσε απαρατήρητο. Τον Ιούλιο μοιάζει ξαφνικά πιο γοητευτικό. Το αστείο εξακολουθεί να ακούγεται αστείο και η ίδια κουβέντα διαρκεί περισσότερο.
Είναι περίπου το κοινωνικό ισοδύναμο του να τρως καρπούζι στην παραλία και να πιστεύεις ότι είναι το καλύτερο γεύμα που έχει υπάρξει ποτέ. Η ατμόσφαιρα κάνει τη μισή δουλειά. Και φυσικά, υπάρχουν και οι κλασικές καλοκαιρινές αυταπάτες. Εκείνη η βεβαιότητα ότι υπάρχει «κάτι», επειδή κάποιος πρότεινε να πάρουν όλοι μαζί παγωτό μετά τη δουλειά.
Η θεωρία ότι ένα emoji με ήλιο κρύβει βαθύτερα συναισθήματα. Η ανάλυση μιας ματιάς που πιθανότατα ήταν απλώς… ματιά. Το ανθρώπινο μυαλό, όταν βαριέται αρκετά, μπορεί να δημιουργήσει ολόκληρα σενάρια από ελάχιστα δεδομένα. Και το γραφείο το καλοκαίρι προσφέρει άφθονο χρόνο για τέτοιες δημιουργικές ασκήσεις. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλα είναι προϊόν φαντασίας.
Μερικές φορές το φλερτ είναι όντως φλερτ. Μερικές φορές δύο άνθρωποι γνωρίζονται καλύτερα επειδή οι συνθήκες το επιτρέπουν. Μερικές φορές μια συζήτηση στην καφετιέρα εξελίσσεται σε ποτό μετά τη δουλειά. Και μερικές φορές μια καλοκαιρινή γνωριμία αποδεικνύεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα από όσο περίμενε κανείς. Αλλά ακόμα κι όταν δεν συμβαίνει τίποτα από όλα αυτά, το φαινόμενο παραμένει γοητευτικό. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν αφορά μόνο τον έρωτα. Αφορά την ανάγκη των ανθρώπων να βρίσκουν μικρές αφορμές ενθουσιασμού μέσα στην καθημερινότητα. Να σπάνε τη ρουτίνα της καθημερινότητας, να γελούν περισσότερο, να περιμένουν με ανυπομονησία το επόμενο διάλειμμα.
Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό καλοκαιρινό θαύμα του γραφείου. Όχι ότι γεννιούνται μεγάλοι έρωτες ανάμεσα σε υπολογιστές, εκτυπωτές και κλιματιστικά. Αλλά ότι για λίγες εβδομάδες η καθημερινότητα αποκτά μια διαφορετική ενέργεια. Μια αίσθηση ότι κάτι μπορεί να συμβεί, ακόμη κι αν τελικά δεν συμβεί τίποτα. Και κάπως έτσι, κάθε καλοκαίρι, σε αμέτρητα γραφεία, η βαρεμάρα συνεχίζει να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να μεταμφιέζεται σε φλερτ και να κάνει τις ώρες μέχρι το σχόλασμα να περνούν λίγο πιο ευχάριστα.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
