Υπάρχει ένας λόγος που μετά από έναν χωρισμό, μια απόρριψη ή μια ερωτική απογοήτευση πολλοί άνθρωποι καταλήγουν να ψάχνουν όχι απλώς παρέα, αλλά σώμα. Όχι απαραίτητα επειδή βρήκαν τον έρωτα της ζωής τους μέσα σε μια νύχτα, αλλά επειδή το σώμα καμιά φορά προσπαθεί να πείσει την καρδιά ότι «είμαστε ακόμα ζωντανοί».
Το rebound σ3ξ έχει κακή φήμη. Παρουσιάζεται σαν κάτι επιπόλαιο, σαν μια «λάθος» επιλογή που γίνεται από ανθρώπους που δεν έχουν ξεπεράσει τον/την πρώην. Και ναι, κάποιες φορές είναι ακριβώς αυτό. Ένα μπάλωμα πάνω σε μια πληγή που ακόμα αιμορραγεί. Αλλά κάποιες άλλες φορές είναι κάτι πολύ πιο ανθρώπινο: ένας τρόπος να ξανασυνδεθείς με την επιθυμία σου, να θυμηθείς ότι κάποιος μπορεί να σε κοιτάξει, να σε αγγίξει, να σε θέλει.
Γιατί η καψούρα δεν πονάει μόνο στο μυαλό. Πονάει στο σώμα. Σου κόβει την όρεξη, σου αλλάζει τον ύπνο, σε κάνει να κοιτάς το κινητό σαν να περιμένεις μήνυμα από έναν εξωγήινο που ίσως αποφασίσει να επιστρέψει. Και κάπου εκεί εμφανίζεται το rebound: το μικρό «παυσίπονο» που δεν θεραπεύει, αλλά για λίγο κατεβάζει την ένταση.
Δεν είναι έρωτας. Και αυτό μπορεί να είναι το ωραίο.
Το πιο μεγάλο μπέρδεμα με το rebound σ3ξ είναι ότι πολλοί περιμένουν από αυτό να κάνει δουλειά που δεν του ανήκει. Δεν είναι ψυχοθεραπεία. Δεν θα διαγράψει τις αναμνήσεις. Δεν θα κάνει τον/την πρώην να εξαφανιστεί από το μυαλό σου σαν εφαρμογή που έσβησες.
Αλλά μπορεί να σου θυμίσει κάτι σημαντικό: ότι η επιθυμία σου δεν πέθανε μαζί με μια σχέση.
Υπάρχει κάτι απελευθερωτικό στο να γνωρίζεις έναν άνθρωπο χωρίς το βάρος του «πού πάει αυτό;», «θα με αγαπήσει;», «είναι ο άνθρωπός μου;». Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια στιγμή που δεν αναλύεις, δεν περιμένεις, δεν φοβάσαι.
Ο καλύτερος τρόπος να κάνεις rebound σ3ξ
Το πρώτο και βασικό: μην λες ψέματα στον εαυτό σου.
Αν μέσα σου ελπίζεις ότι το νέο άτομο θα γίνει αντικατάσταση του προηγούμενου, πιθανότατα θα καταλήξεις να συγκρίνεις τα πάντα. Το γέλιο του, το άγγιγμά του, τον τρόπο που μιλάει. Και τότε δεν κάνεις σ3ξ με έναν νέο άνθρωπο. Κάνεις διάλογο με ένα φάντασμα.
Το καλό rebound ξεκινά όταν λες: «Δεν ψάχνω να γεμίσω κάποιον άλλον. Ψάχνω να ξαναβρώ εμένα».
Δεύτερο: διάλεξε κάποιον που καταλαβαίνει το παιχνίδι.
Όχι κάποιον που θα σου πουλήσει παραμύθι για να πάρει αυτό που θέλει, αλλά ούτε κάποιον που θα μπει σε ρόλο σωτήρα. Το rebound θέλει ειλικρίνεια. Ένα «περνάω καλά, θέλω να το ζήσω, αλλά δεν ξέρω πού θα πάει» είναι πολύ πιο ώριμο από μεγάλα λόγια που γεννήθηκαν στις 3 το πρωί μετά από έντονη χημεία.
Τρίτο: άσε τον εαυτό σου να απολαύσει χωρίς ενοχές.
Το σώμα δεν είναι δικαστήριο. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι πονάς αρκετά για να αξίζεις να χαμογελάσεις. Μπορεί να σου λείπει κάποιος και ταυτόχρονα να θέλεις να φιλήσεις κάποιον άλλο. Οι άνθρωποι δεν λειτουργούν με κουτάκια.
Το rebound σ3ξ έχει και παγίδες
Φυσικά, υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Μερικές φορές το rebound γίνεται ένας τρόπος να μην αισθανθείς τίποτα. Να γεμίσεις κάθε κενό με φλερτ, μηνύματα και νέες γνωριμίες ώστε να μη μείνεις μόνος με τις σκέψεις σου.
Και εκεί είναι που το «γλυκό αναλγητικό» γίνεται αναισθητικό. Γιατί όταν σταματήσει η ένταση, το συναίσθημα που απέφευγες μπορεί να επιστρέψει.
Το θέμα δεν είναι να μη χρησιμοποιήσεις το σώμα σου για χαρά. Το θέμα είναι να μη το χρησιμοποιήσεις σαν τιμωρία.
Η τέχνη του να φύγεις από μια καψούρα
Η αλήθεια είναι ότι η καρδιά δεν έχει κουμπί off. Δεν ξεπερνάς κάποιον επειδή γνώρισες κάποιον άλλο. Μπορεί όμως να θυμηθείς ότι υπάρχει ζωή έξω από μια ιστορία που τελείωσε.
Και κάποιες φορές αυτή η υπενθύμιση έρχεται με έναν καφέ, μια κουβέντα, ένα ταξίδι. Και κάποιες φορές έρχεται μέσα από ένα βλέμμα που σου λέει «σε θέλω».
Το rebound σ3ξ δεν είναι το τέλος της καψούρας. Είναι απλώς ένα μικρό διάλειμμα από αυτήν. Ένα σημείο που το σώμα λέει στην καρδιά: «Εντάξει, πονάς. Αλλά ακόμα χτυπάς».
