Μη συνηθίσεις
να λείπει μία καρέκλα από το τραπέζι.
Οι άνθρωποι δε χάνονται ξαφνικά.
Πρώτα μικραίνει η φωνή τους.
Ύστερα οι κινήσεις τους.
Ύστερα μαθαίνουν να ζητούν συγγνώμη
για πράγματα που ποτέ δεν έφταιξαν.
Κανείς δεν το προσέχει στην αρχή.
Όλα μοιάζουν συνηθισμένα.
Ένα σπίτι.
Δύο άνθρωποι.
Μια πόρτα που κλείνει.
Και όμως,
υπάρχουν σιωπές
που δεν γεννήθηκαν από την αγάπη.
Υπάρχουν μάτια
που έμαθαν να κοιτούν το πάτωμα
πριν κοιτάξουν τον άνθρωπο.
Μην περιμένεις το τέλος
για να πιστέψεις την αρχή.
Γιατί ό,τι αφήνει σημάδια στην ψυχή,
σπάνια σταματά μόνο του.
Κι όταν μια μέρα
λείψει μια φωνή από τον κόσμο,
μην πεις
πως δε φαινόταν.
Οι πιο βαθιές πληγές
είχαν ήδη μάθει
πώς να κρύβονται.
Συντάκτης: Στάθης Αναστασίου
