Κι όμως,
πέρασα χρόνια
νομίζοντας
πως το προσπέρασα.
Το αναζήτησα
σε ανθρώπους
που φοβούνταν όσο κι εγώ.
Σε σχέσεις
που ζητούσαν να κρατήσουν
περισσότερο
από όσο τους αναλογούσε.
Σε σπίτια
που έμοιαζαν ολοκληρωμένα,
μέχρι να κλείσει η πόρτα.
Σε ζωές
που από μακριά
δεν άφηναν κανένα περιθώριο
στη λύπη.
Ύστερα κατάλαβα
πως το τέλειο
δεν κατοικεί πουθενά.
Κατοικεί
στην απόσταση.
Όσο πλησιάζεις,
τόσο απομακρύνεται.
Κι ίσως
να είναι καλύτερα έτσι.
Γιατί αν υπήρχε πραγματικά,
θα τελείωνε
κάθε αναζήτηση.
Και ο άνθρωπος
δεν γεννήθηκε
για να βρίσκει.
Γεννήθηκε
για να πορεύεται.
Συντάκτης: Στάθης Αναστασίου
