Προσωπική εξέλιξη ή ένα μόνιμο "ανικανοποίητο" που σε βασaνίζει;

Το ανικανοποίητο δεν είναι κάτι μονοδιάστατο, αντιθέτως, είναι κάτι το οποίο έχει πλευρές, μία θετική και μία αρνητική, συγκεκριμένα. Είναι το πιο όμορφο και δημιουργικό πράγμα του κόσμου να είναι κάποιος ανήσυχο πνεύμα και να μην επαναπαύεται, καθώς αυτό σημαίνει εξέλιξη, όμως, υπάρχει και η περίπτωση, αν όλο αυτό φτάσει στην υπερβολή του, να γίνει πιεστικό, βασανιστικό και γενικά όχι και τόσο ευχάριστο.

Οι στόχοι είναι για να κατακτιούνται και ναι, είμαι μαζί σου σε αυτό, αν κάτι το θέλεις πραγματικά πολύ, θα το πετύχεις και αυτό δεν είναι μύθος, γιατί αν υπάρχει αληθινή και γνήσια δίψα για κάτι, σημαίνει ότι δεν μπορείς να ζεις χωρίς αυτό το κάτι. Ας πούμε ότι καταφέρνεις, λοιπόν, να φτάσεις την καριέρα σου σε ένα σημείο που ναι, προχωράς καλά και βλέπεις να γίνονται όλο και περισσότερα βήματα, αλλά εσένα δεν σε ικανοποιεί με τίποτα αυτό, γιατί ζεις συνεχώς με το άγχος και την αγωνία να πετύχεις το κάτι περισσότερο, συνεπώς δεν μπορείς να απολαύσεις την χαρά που προσφέρει όλο αυτό και επίσης ζεις με το μόνιμο μικρόβιο του να ανεβαίνεις όλο και πιο ψηλά και όσο ψηλά και αν φτάσεις, για εσένα μπορεί να μην είναι τίποτα αυτό στο τέλος. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι, το να μην ικανοποιείσαι εύκολα σε κάνει αυτόματα έναν άνθρωπο με ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, όμως μπορεί να σε μετατρέψει και σε έναν άνθρωπο που ζει μονίμως με το άγχος να αποδείξει κάτι στον εαυτό του ή στους γύρω του και επίσης πρέπει να διαχωρίσουμε και κάτι ακόμα. Το ψηλά για τον κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικά, το ταβάνι για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικό, ανάλογα με το τι θέλει και το τι μπορεί, συνεπώς όλες αυτές οι έννοιες είναι κάπως σχετικές και δεν πρέπει να υπάρχει σύγκριση της πορείας του ενός, με την πορεία του άλλου. Η ουσία είναι ότι το ψηλά για έναν άνθρωπο μπορεί να είναι το 10 και για άλλον μπορεί να είναι το 5, αν μπορεί να μετρηθεί με κάποιον τρόπο αυτό και η βαθμολογία αναφέρεται όχι στα επίπεδα της σύγκρισης, αλλά για τον πολύ απλό λόγο ότι την επιτυχία την ορίζει ο κάθε ένας για τον εαυτό του, αποκλειστικά και μόνο, συνεπώς η ευτυχία μετριέται από τον ίδιο, με βάση τα δικά του μέτρα και σταθμά.

Επομένως, το ανικανοποίητο είναι καλό να προσεγγίζεται με βάση τις προσωπικές ανησυχίες και όχι με βάση τα στερεότυπα και τις επιταγές της κοινωνίας και πρέπει πάντοτε να προσεγγίζεται με την έννοια του να προσφέρει εσωτερική ικανοποίηση πρώτα. Πολλές φορές γίνεται το λάθος να συγχέεται το ανικανοποίητο με την άνοδο, όμως το καλύτερο θα ήταν να συγχέεται με την προσωπική εξέλιξη, διαφορετικά καταλήγει να είναι ένας μόνιμος, διαρκής αγώνας πάλης με τον εαυτό, με τους γύρω και με την κοινωνία. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα όπου άνθρωποι που θεωρούνται φτασμένοι και επιτυχημένοι, δεν μπορούν να απολαύσουν αυτή την επιτυχία, καθώς συνέχεια σκέφτονται πως θα ανέβουν όλο και πιο ψηλά, ή νομίζουν ότι δεν έχουν πετύχει τίποτα ή ακόμα πολλές φορές μπορεί να θέλουν να επιτύχουν τους περαιτέρω στόχους τους ακόμα και επί πτωμάτων, όπως λέμε.

Μία σπουδαία θεατρική παράσταση η οποία περνά το συγκεκριμένο μήνυμα, είναι ο Αρχιμάστορας Σόλνες, του Χένρικ Ίψεν, όπου βλέπουμε την χαρακτηριστική περίπτωση ενός αρχιτέκτονα με σπουδαία πορεία, την οποία όμως δεν μπόρεσε και δεν κατάφερε ποτέ να απολαύσει, τουλάχιστον στην μεγαλύτερη ηλικία που τον βλέπουμε στο έργο, καθώς σκεφτόταν μονίμως την πτώση του, επειδή περνούσαν τα χρόνια και σκεφτόταν ότι θα αντικατασταθεί από νεότερους και δεν θα έχει καμία αξία, πια, ενώ παράλληλα ήθελε απεγνωσμένα να καταφέρει να πιάσει το άπιαστο, κάτι το οποίο τον οδήγησε στην τρέλα του μυαλού του, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να το διαχειριστεί λογικά και να έχει ένα τραγικό τέλος.

Κράτα, λοιπόν, ότι εσύ ορίζεις την ζωή σου, τις επιλογές και τα θέλω σου και πως, πάντα μα πάντα αξίζεις, ό,τι και αν κάνεις και όποιος και αν είσαι, σε όποια φάση και αν είσαι.