Έχει αναρωτηθεί κανείς πόσο δύσκολες είναι οι φιλίες μετά τα τριάντα; Βασικά, όχι μετά τα τριάντα. Όταν κάνεις οικογένεια ή, γενικότερα, όταν είσαι ενήλικας. Και δεν εννοώ οικογένεια με παιδιά, απαραίτητα.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο να κρατήσεις μια φιλία που είχες πριν κάνεις οικογένεια. Αλλά δε θέλω να μιλήσω σήμερα για αυτές τις φιλίες. Θέλω να μιλήσω για τις νέες φιλίες. Αυτές που κανείς, μα κανείς, δεν θέλει να δημιουργήσει. Οι περισσότεροι είναι καχύποπτοι. Ή απλώς δεν είναι διαθέσιμοι για μια νέα φιλία. Που, μεταξύ μας, οι παλιές μας φιλίες δεν είναι πάντα οι «σωστές». Γιατί αλλιώς σκεφτόμασταν στα δεκαπέντε, αλλιώς στα είκοσι, αλλιώς στα εικοσιπέντε.
Πας σε ένα νέο περιβάλλον, είτε είναι μια νέα δουλειά είτε μια νέα πόλη. Γενικότερα, αλλάζει η καθημερινότητά σου για κάποιο λόγο και γνωρίζεις νέους ανθρώπους. Κι όμως, οι περισσότεροι είναι σε μια φάση του τύπου «οι φίλες μου», «οι φίλοι μου», σαν να υψώνουν έναν τοίχο. Κι αν το καλοσκεφτείς, με αυτούς τους ανθρώπους ίσως έχεις περισσότερα κοινά. Είστε στην ίδια δουλειά, μοιράζεστε εμπειρίες, έχετε κοινή καθημερινότητα να συζητήσετε.
Όταν, όμως, έρχεται η ώρα να μιλήσουν για φίλους, αναφέρονται πάντα στους παλιούς. Και σίγουρα μια φιλία χρόνων είναι διαφορετική. Ο άλλος ξέρει σχεδόν τα πάντα για σένα. Έχετε ζήσει καταστάσεις μαζί, έχετε βιώσει κοινές στιγμές, σε έχει δει σε πολλές διαφορετικές φάσεις της ζωής σου. Δεν διαφωνώ με αυτό.
Γιατί κανείς δεν είναι πραγματικά ανοιχτός στο να δημιουργήσει μια νέα φιλία; Γιατί όλοι μοιάζουν πιο απομακρυσμένοι, πιο επιφυλακτικοί; Σαν να έχουν αποφασίσει ότι ο κύκλος τους έχει ήδη κλείσει και δε χωράει κανείς άλλος. Είναι όντως έτσι; Έχει ήδη κλείσει αυτός ο κύκλος; Και από εκεί και πέρα οι άνθρωποι που γνωρίζουμε παραμένουν απλώς γνωστοί ή παρέες, χωρίς να γίνονται ποτέ πραγματικοί φίλοι; Δε θέλω να το πιστεύω αυτό. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει χώρος για νέες φιλίες και στα τριάντα, και στα σαράντα, και ακόμα αργότερα. Ότι ποτέ δεν είναι αργά να γνωρίσεις έναν άνθρωπο που θα γίνει σημαντικός για σένα. Γιατί όχι;
Ίσως μετά από μια ηλικία να γινόμαστε πιο κλειστοί. Δεν έχουμε χρόνο. Με τα βίας προλαβαίνουμε την καθημερινότητά μας και αναρωτιόμαστε: «Χωράει άραγε ένας καινούριος άνθρωπος στη ζωή μου;» Ή μήπως είναι πιο απλό από αυτό; Μήπως δεν ξέρουμε πώς να κάνουμε το πρώτο βήμα; Αν προτείνεις σε μια κοπέλα από τη δουλειά ή σε έναν συνάδελφο να βγείτε για έναν καφέ, μήπως παρεξηγηθεί; Μήπως θεωρηθεί περίεργο; Και τελικά αφήνεις τη σκέψη να περάσει, γιατί δεν έχεις ούτε τον χρόνο ούτε τη διάθεση να μπεις σε αυτή τη διαδικασία.
Θα γίνω λίγο πιο ρομαντική και θα κλείσω λέγοντας ότι θέλω να πιστεύω πως ισχύει το δεύτερο. Ότι δεν έχουμε γίνει πιο καχύποπτοι ή πιο κλειστοί απέναντι στους ανθρώπους· απλώς φοβόμαστε να κάνουμε το πρώτο βήμα.
Συντάκτης: Παναγιώτα Γκογκομήτρου
