Ναι καλησπέρα σας, ένα απ’ όλα θα ήθελα! Γιατί στην Ελλάδα του 2026 φαίνεται πως ένας σερβιτόρος δεν αρκεί να ξέρει να εξυπηρετεί πελάτες. Πρέπει να είναι αθλητής, ψυχολόγος, ηγέτης, διαπραγματευτής, σύμβουλος ανθρώπινου δυναμικού, άνθρωπος της καινοτομίας και –γιατί όχι– ίσως και υποψήφιος για βραβείο επιχειρηματικότητας. Όλα αυτά, φυσικά, χωρίς να γνωρίζει πόσα θα πληρώνεται ή πόσες ώρες θα εργάζεται έτσι; Τι πολυτέλειες είναι αυτές!
Αυτή λοιπόν η αγγελία για θέση σερβιτόρου σε τουριστική επιχείρηση στη Νάξο, που απαριθμεί σχεδόν εκατό δεξιότητες κι έγινε viral, θα μπορούσε να είναι αστεία. Αν δεν ήταν τόσο αποκαλυπτική. Γιατί πίσω από το παράλογο κρύβεται μια νοοτροπία που εδώ και χρόνια διαβρώνει τον ελληνικό τουρισμό: οι απαιτήσεις αυξάνονται διαρκώς, ενώ οι βασικές υποχρεώσεις του εργοδότη εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται σαν… προαιρετικές.
Μισθός; Δεν αναφέρεται.
Ωράριο; Ούτε λόγος.
Ρεπό; Άγνωστη λέξη.
Αλλά μην ανησυχείτε. Ζητείται «ευελιξία», «προσαρμοστικότητα», «ικανότητα επίλυσης προβλημάτων» και δεκάδες ακόμη χαρακτηριστικά που θα περίμενε κανείς να συναντήσει σε αγγελία για διευθυντικό στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας και όχι για μια εποχική θέση εστίασης. Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί λείπουν εργαζόμενοι από τη σεζόν.
Η συζήτηση στην Ελλάδα γίνεται κάθε καλοκαίρι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Οι επιχειρήσεις δηλώνουν ότι «δε βρίσκουν προσωπικό», οι νέοι χαρακτηρίζονται «τεμπέληδες» ή «κακομαθημένοι» και η ευθύνη μεταφέρεται πάντα σε εκείνον που δεν δέχεται να δουλέψει. Σχεδόν ποτέ σε εκείνον που προσφέρει μια θέση εργασίας χωρίς να θεωρεί απαραίτητο να αποκαλύψει ούτε τις πιο βασικές πληροφορίες.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο απλή. Ο κόσμος δεν σταμάτησε ξαφνικά να θέλει να εργάζεται. Σταμάτησε να δέχεται ότι η εξάντληση, τα δωδεκάωρα, η αβεβαιότητα και η έλλειψη σεβασμού αποτελούν φυσιολογικές συνθήκες εργασίας. Όταν ζητάς από έναν άνθρωπο να διαθέτει δεκάδες επαγγελματικές και προσωπικές δεξιότητες, αλλά εσύ δεν προσφέρεις ούτε το στοιχειώδες επίπεδο διαφάνειας για τις αποδοχές και τους όρους εργασίας, το πρόβλημα δεν είναι η αγορά εργασίας. Το πρόβλημα είσαι εσύ. Γιατί η εργασιακή σχέση είναι συμφωνία δύο πλευρών, όχι μονόλογος απαιτήσεων. Δεν μπορεί ο εργαζόμενος να εκτίθεται πλήρως και ο εργοδότης να παραμένει στο απυρόβλητο.
Αν πραγματικά ο ελληνικός τουρισμός θέλει να λύσει το χρόνιο πρόβλημα της υποστελέχωσης, ίσως πρέπει να σταματήσει να ψάχνει «υπερανθρώπους» για βασικούς μισθούς και να αρχίσει να προσφέρει αυτό που κάθε σοβαρή αγορά εργασίας θεωρεί αυτονόητο: αξιοπρεπείς απολαβές, ξεκάθαρο ωράριο, ανθρώπινες συνθήκες και ειλικρίνεια από την πρώτη κιόλας αγγελία.
Γιατί, τελικά, το πιο εξωφρενικό στοιχείο αυτής της αγγελίας δεν είναι οι 98 δεξιότητες που ζητά. Είναι ότι, μέσα σε τόσο μεγάλο κατάλογο απαιτήσεων, δε βρέθηκε χώρος ούτε για μία γραμμή που να εξηγεί στον εργαζόμενο τι ακριβώς θα πάρει ως αντάλλαγμα.
