Χάνεται ο έρωτας ή τον αφήνουμε να χαθεί;

Ωραίο πράγμα να είσαι ερωτευμένος, ε; Εκεί που δεν το περιμένεις, σου σκάει ο έρωτας από το πουθενά. Εκεί που έλεγες «δεν θέλω να δεσμευτώ» ή «θέλω απλώς να περνάω καλά», εμφανίζεται ένας άνθρωπος και σου ανατρέπει όλα όσα θεωρούσες δεδομένα. Οι προτεραιότητές σου αλλάζουν χωρίς να το καταλάβεις. Κι εκεί ξεκινάνε όλα.

Τα πρώτα ραντεβού. Οι ατελείωτες συζητήσεις στα μηνύματα. Τα τηλεφωνήματα που κρατάνε μέχρι να ξημερώσει. Το άραγμα στο αμάξι χωρίς λόγο. Η ανυπομονησία να τον/την δεις ξανά. Για λίγο, όλα μοιάζουν ιδανικά.

Όπως, όμως, ένα φυτό χρειάζεται νερό και φροντίδα για να παραμείνει ζωντανό, έτσι χρειάζεται και ο έρωτας. Δεν είναι δεδομένος, ούτε συντηρείται από μόνος του. Με τα χρόνια είναι φυσιολογικό να αλλάζει μορφή. Οι πεταλούδες στο στομάχι ίσως γίνουν ηρεμία, η ανυπομονησία να δώσει τη θέση της στην ασφάλεια. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο έρωτας χάθηκε. Σημαίνει ότι, αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει, χρειάζεται να τον φροντίζουμε καθημερινά.

Και κάπου εκεί μπαίνει στη μέση η πραγματική ζωή. Οι διαφωνίες, οι καβγάδες, η πίεση της καθημερινότητας. Όχι, οι καβγάδες δεν σκοτώνουν τον έρωτα. Η έλλειψη επικοινωνίας τον σκοτώνει.

Σκέψου να κάνει ο άνθρωπός σου κάτι που σε ενοχλεί. Αντί να του εξηγήσεις τι σε πλήγωσε, αφήνεις τον θυμό να σε κυριεύσει. Υψώνεις τη φωνή, κλείνεσαι στον εαυτό σου ή απομακρύνεσαι. Εκείνη τη στιγμή δεν προσπαθείς να λύσεις το πρόβλημα. Προσπαθείς να κερδίσεις τη στιγμή. Κι όταν σε μια σχέση ο εγωισμός μπαίνει πάνω από την επικοινωνία, ο έρωτας αρχίζει σιγά σιγά να χάνει χώρο.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι το δύσκολο είναι να ερωτευτείς. Ίσως, όμως, το πραγματικά δύσκολο είναι να συνεχίσεις να επιλέγεις τον ίδιο άνθρωπο, ακόμη κι όταν η καθημερινότητα έχει πάρει τη θέση του ενθουσιασμού. Να τον ακούς, να τον καταλαβαίνεις, να μη θεωρείς την παρουσία του δεδομένη. Γιατί ο έρωτας δεν ζει από τις μεγάλες κινήσεις. Ζει από τα μικρά, καθημερινά πράγματα που μας θυμίζουν γιατί διαλέξαμε αυτόν τον άνθρωπο.

Ίσως τελικά εκεί να κάνουμε το μεγαλύτερο λάθος. Νομίζουμε ότι ο έρωτας έφυγε, ενώ στην πραγματικότητα απλώς άλλαξε μορφή. Δεν εξαφανίζεται επειδή πέρασαν τα χρόνια. Ξεθωριάζει όταν σταματήσουμε να μιλάμε, να ακούμε, να προσπαθούμε και να διεκδικούμε ο ένας τον άλλον.

Γιατί ο έρωτας δεν φεύγει από μια σχέση από τη μια μέρα στην άλλη. Φεύγει όταν δύο άνθρωποι σταματήσουν να τον επιλέγουν, κάθε μέρα, από την αρχή.

Στο τέλος της ημέρας, ο έρωτας δεν μετριέται από τις πεταλούδες στο στομάχι ούτε από τα μεγάλα λόγια. Μετριέται από το αν, μετά από όλα όσα πέρασαν, εξακολουθείς να κοιτάζεις τον άνθρωπό σου και να επιλέγεις να μείνεις. Να προσπαθήσεις. Να τον ερωτεύεσαι ξανά και ξανά.

Ίσως, τελικά, να κάνουμε όλοι την ίδια ερώτηση λάθος. Δεν είναι “πότε φεύγει ο έρωτας από μια σχέση;”. Η σωστή ερώτηση είναι “πότε σταματήσαμε να του δίνουμε λόγους να μείνει;”