Υπάρχει τελικά "αθώα" απιστία;

Λένε πως η απιστία ξεκινά με ένα φιλί. Με ένα άγγιγμα. Με μια νύχτα που κανείς δεν έπρεπε να μάθει. Είναι η εικόνα που έχουμε όλοι στο μυαλό μας. Το φιλί δεν είναι πάντα η αρχή. Είναι συνήθως η πρώτη στιγμή που δεν μπορείς πια να προσποιηθείς ότι δεν συμβαίνει τίποτα.

Γιατί οι περισσότερες σχέσεις δεν ραγίζουν μέσα σε ένα βράδυ. Ραγίζουν πολύ νωρίτερα. Τη στιγμή που ένας τρίτος άνθρωπος αρχίζει να καταλαμβάνει έναν χώρο που μέχρι χθες ανήκε αποκλειστικά στη σχέση. Στο πρώτο μήνυμα που περιμένεις με ανυπομονησία. Στην πρώτη συζήτηση που δεν αναφέρεις ποτέ στον σύντροφό σου. Στην πρώτη φορά που σκέφτεσαι «δεν χρειάζεται να το μάθει».

Κάπου εκεί γεννιέται ένα δύσκολο ερώτημα. Υπάρχει τελικά αθώα απιστία;

Οι περισσότεροι απαντούν πολύ γρήγορα.

«Εγώ δεν απάτησα ποτέ.»

Κι όμως…

Αν κάποιος σου ζητούσε να δείξεις όλες τις συνομιλίες σου χωρίς να προλάβεις να σβήσεις τίποτα, θα ένιωθες πραγματικά άνετα;

Αν μπορούσε να δει τι περίμενες κάθε φορά που άναβε η οθόνη του κινητού σου…

Αν ο άνθρωπός σου γνώριζε κάθε σκέψη που έκανες για κάποιον άλλον, θα έλεγες πάλι ότι δεν υπήρξε τίποτα;

Γιατί καμιά φορά η συνείδησή μας γνωρίζει την απάντηση πολύ πριν αποφασίσουμε να την παραδεχτούμε.

Άλλοι πιστεύουν ότι όλα επιτρέπονται μέχρι να υπάρξει σωματική επαφή. Άλλοι θεωρούν ότι ακόμη και μια σκέψη είναι προδοσία. Η αλήθεια, όμως, βρίσκεται αλλού. Δεν είναι όλες οι πράξεις ίδιες. Είναι όμως όλες οι προθέσεις αθώες;

Σχεδόν κανείς δεν ξεκινά μια σχέση με σκοπό να προδώσει. Η απιστία δεν αρχίζει με τη σκέψη:

«Θα πληγώσω τον άνθρωπό μου.»

Αρχίζει με πολύ πιο αθώες προτάσεις.

«Είναι απλώς μια συζήτηση.»

«Δεν σημαίνει τίποτα.»

«Χρειαζόμουν λίγη προσοχή.»

«Δεν θα το μάθει ποτέ.»

Ο άνθρωπος δεν δικαιολογεί ποτέ την προδοσία. Δικαιολογεί πάντα το πρώτο μικρό βήμα προς αυτήν.

Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια.

“Αφού δεν έγινε τίποτα.”

Μόνο που σχεδόν ποτέ δεν συζητάμε όλα όσα είχαν ήδη γίνει μέχρι να μη γίνει… τίποτα.

Αν χρειάζεται να κρύψεις μια συνομιλία…
Αν διαγράφεις μηνύματα πριν δώσεις το κινητό σου…
Αν αφιερώνεις σε κάποιον χρόνο, προσοχή και συναισθήματα που αφαιρούνται από τη σχέση σου…
Τότε το ερώτημα δεν είναι αν υπήρξε φιλί. Το ερώτημα είναι γιατί αισθάνθηκες την ανάγκη να τα κρύψεις.

Το κινητό γυρίζει ανάποδα πάνω στο τραπέζι.

Ένα χαμόγελο εμφανίζεται μόνο όταν έρχεται ένα συγκεκριμένο μήνυμα.

Μια συνομιλία διαγράφεται πριν κοιμηθείς.

Κι όλα μοιάζουν ασήμαντα.

Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιείς ότι δεν προστάτευες τη σχέση σου.

Προστάτευες το μυστικό της.

Το πιο δύσκολο δεν είναι ότι αλλάζει η σχέση. Είναι ότι αλλάζει, σχεδόν ανεπαίσθητα, ο ίδιος ο άνθρωπος μέσα στη σχέση. Αρχίζει να κρύβει. Να δικαιολογεί. Να μοιράζεται αλλού. Και χωρίς να το καταλάβει…γίνεται κάποιος που πριν λίγο καιρό θα έλεγε ότι δεν θα γίνει ποτέ.

Η εμπιστοσύνη δεν χάνεται μόνο όταν μπαίνει ένας τρίτος άνθρωπος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Χάνεται όταν αρχίζει να υπάρχει μια ζωή που ο ένας κρατά μακριά από τον άλλον. Μια ζωή που προστατεύεται από τη σιωπή.

Το πιο δύσκολο κομμάτι της απιστίας δεν είναι καν ο τρίτος άνθρωπος. Είναι η στιγμή που κάποιος άλλος αρχίζει να γνωρίζει σκέψεις, φόβους, χαρές και πλευρές του εαυτού σου που κάποτε ανήκαν αποκλειστικά στη σχέση σου.

Το σώμα είναι η τελευταία μορφή οικειότητας. Η πρώτη είναι η προσοχή.

Κανείς δεν ξυπνά ένα πρωί και αποφασίζει να προδώσει. Συνήθως προηγούνται δεκάδες μικρές επιλογές που μοιάζουν ασήμαντες. Μικρές εξαιρέσεις. Μικρές δικαιολογίες. Μικρά «δεν πειράζει». Μέχρι που κάποια στιγμή η απόσταση έχει ήδη δημιουργηθεί. Δεν δημιουργείται από ένα μεγάλο λάθος. Δημιουργείται από εκατοντάδες μικρές επιλογές που, όταν τις κοιτάξεις ξεχωριστά, μοιάζουν αθώες.

Μόνο που οι σχέσεις δεν καταρρέουν από μία πράξη.

Καταρρέουν από τη συσσώρευσή τους.

Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που τόσοι άνθρωποι λένε μετά από χρόνια:

«Δεν ξέρω πώς έφτασα ως εδώ.»

Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν κανείς δεν φτάνει εκεί απότομα. Φτάνει βήμα-βήμα. Κι επειδή κάθε βήμα μοιάζει μικρό…δεν καταλαβαίνει ποτέ πόσο μακριά έχει ήδη φύγει.

Η πιο επικίνδυνη μορφή απιστίας  είναι εκείνη που δεν αφήνει αποδείξεις.

Είναι εκείνη που καταφέρνει να πείσει τον ίδιο τον άνθρωπο ότι δεν έκανε τίποτα λάθος.

Γιατί από τη στιγμή που χρειάζεται να αλλάξεις τον ορισμό της πίστης για να αισθανθείς αθώος…κάτι έχει ήδη αλλάξει.

Η απιστία δεν αρχίζει πάντα όταν αγγίζεις κάποιον άλλον. Αρχίζει όταν παύεις να αισθάνεσαι ότι ο άνθρωπος που αγαπάς έχει δικαίωμα να γνωρίζει την αλήθεια για σένα.

Από εκείνη τη στιγμή, το φιλί δεν είναι πια η αρχή. Είναι απλώς η επιβεβαίωση ότι η προδοσία είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα.