Υπάρχουν πράγματα που βρίσκεις σε ένα παλιό συρτάρι και λες «τι γλυκό». Και υπάρχουν άλλα που βρίσκεις και ίσως το Instagram δε χρειάζεται να γίνει συνεπιβάτης στη νοσταλγία.
Η Μαρία Σολωμού αποφάσισε να ξεκαθαρίσει συρτάρια και χαρτιά που κρατούσε για χρόνια και κάπως έτσι άνοιξε το προσωπικό της «χρονοντούλαπο». Ανάμεσα σε φορολογικά έγγραφα, ιατρικές εξετάσεις, φωτογραφίες, σημειώματα και παλιά τετράδια, βρήκε και ερωτικά γράμματα από ανθρώπους που έχουν περάσει από τη ζωή της. Ανάμεσά τους και ο Μάριος Αθανασίου.
Και μέχρι εδώ, όλα απολύτως φυσιολογικά. Πολλοί άνθρωποι κρατούν τέτοια πράγματα. Το θέμα αρχίζει ακριβώς στο σημείο όπου το προσωπικό αρχείο αποκτά κοινό. Στα stories της, η ηθοποιός έδειξε γράμματα και σημειώματα του πρώην συντρόφου της, μεταξύ των οποίων και μια χαρτοπετσέτα με το μήνυμα «Μαρία σ’ αγαπώ». Μάλιστα, σχολιάζοντας τον τρόπο που έγραφε ο Αθανασίου, είπε: «Έγραφε πολύ ωραία, να τον εκθέσω», και κάπου εκεί το χρονοντούλαπο απέκτησε κοινό, κάμερα και replay.
Το «χαριτωμένο throwback» αρχίζει να γίνεται αμήχανο. Γιατί άλλο να ανοίγεις ένα παλιό κουτί και να συγκινείσαι με όσα έζησες και άλλο να βάζεις την κάμερα μπροστά και να διαβάζεις προσωπικές λέξεις που κάποιος έγραψε πριν από δύο δεκαετίες για έναν άνθρωπο — όχι για ένα κοινό που θα εμφανιζόταν είκοσι χρόνια αργότερα.
Η ίδια εξήγησε ότι κρατά αναμνήσεις από ανθρώπους που αγάπησε και παραμένουν στη ζωή της, ξεκαθαρίζοντας ότι πρόκειται για μια ανάμνηση συναισθήματος και όχι για κάτι που «μπορεί να ζωντανέψει». Είναι μια απολύτως κατανοητή διάκριση. Το ερώτημα δεν είναι αν δικαιούσαι να κρατάς ένα παλιό ερωτικό γράμμα. Φυσικά και δικαιούσαι. Το ερώτημα είναι αν το γεγονός ότι βρίσκεται στο δικό σου συρτάρι σημαίνει ότι έπαψε να είναι προσωπικό και για τον άνθρωπο που το έγραψε.
Και για να είμαστε δίκαιοι, αυτό το αυθόρμητο «τα ανοίγω όλα και σας τα λέω» είναι σε μεγάλο βαθμό και η γοητεία της Σολωμού. Έχει μια προσωπικότητα που δεν φιλτράρει εύκολα το συναίσθημα για να χωρέσει σε ασφαλείς δημόσιες απαντήσεις— κι ίσως ακριβώς γι’ αυτό παραμένει τόσο ενδιαφέρουσα. Λέει πράγματα όπως της έρχονται, με χιούμορ, ένταση και εκείνη τη χαρακτηριστική αμεσότητα που μπορεί μέσα σε δύο λεπτά να σε κάνει να γελάσεις, να συμφωνήσεις και μετά να πεις «ωχ, αυτό μήπως δεν έπρεπε να το δείξουμε;».
View this post on Instagram
Ένα από τα σημειώματα που παρουσίασε είχε ημερομηνία 06/05/2004, ενώ η ίδια ανέφερε ότι στο αρχείο της υπάρχουν χαρτιά που φτάνουν μέχρι και το 1993. Η σχέση της με τον Μάριο Αθανασίου διήρκεσε από το 2004 έως το 2009 και οι δυο τους έχουν αποκτήσει μαζί έναν γιο. Σήμερα ο Αθανασίου έχει προχωρήσει στη ζωή του και είναι παντρεμένος με τη Μάρθα Αμαξοπούλου.
Κι αυτό κάνει τη δημόσια ανάγνωση λίγο πιο περίεργη. Όχι επειδή ένα παλιό «σ’ αγαπώ» απειλεί κάποια σημερινή σχέση — οι άνθρωποι έχουν παρελθόν και κανείς σοβαρός δεν προσποιείται το αντίθετο. Αλλά επειδή υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να αναγνωρίζεις ότι κάποτε υπήρξε αγάπη και στο να μετατρέπεις τα ιδιωτικά τεκμήριά της σε περιεχόμενο.
Το internet έχει κάνει κάτι πολύ βολικό: έχει μπερδέψει το «είναι δικό μου» με το «μπορώ να το δημοσιεύσω». Μόνο που ένα γράμμα μπορεί να βρίσκεται στο συρτάρι σου και παρ’ όλα αυτά οι λέξεις του να μην γράφτηκαν ποτέ για κοινό. Το ότι κάτι επέζησε είκοσι χρόνια δεν σημαίνει ότι περίμενε να γίνει content. Και ίσως τελικά αυτή είναι η πιο άβολη πλευρά όλης της ιστορίας. Δεν είναι η χαρτοπετσέτα. Δεν είναι καν το «Μαρία σ’ αγαπώ». Είναι η στιγμή που ένα προσωπικό μήνυμα του 2004 ξυπνά το 2026 και ανακαλύπτει ότι απέκτησε κοινό.
Συντάκτης: Virtual Unreality
